01-08-08

Herademen

Het is hier stilletjes geweest, ik weet het. Maar het is de voorbije dagen bij mij en de baasjes thuis ook stilletjes geweest. Het was gewoonweg veel te warm om actief te zijn. Het vrouwtje ging nog wel steeds iedere morgen een stukje met mij fietsen en daarna wandelen, maar overdag mocht ik - behalve voor mijn plasjes en hoopjes - niet buiten. "Veel te warm voor kleine hondjes", zeiden ze. Ze hebben me ook regelmatig een tijdje in mijn bench gezet. Die staat namelijk op de enige plek in huis waar het in zo'n hitte relatief fris blijft. Daar mocht ik dan op tijd en stond gaan afkoelen - letterlijk en figuurlijk.
Gisterenavond ben ik voor de allereerste keer mee gegaan naar de dierenarts. Een lieve mevrouw die me knuffeltjes gaf, maar jammer genoeg vlak daarna ook spuitjes. De hele reutemeteut kreeg ik toegediend. Ik moet zeggen dat me dat toch iets minder goed bevallen is... Maar de baasjes zeggen dat ik er nu weer voor een jaartje tegen kan. Toen we terug thuis kwamen, zetten de baasjes de terug in de bench om te bekomen van de rit in die hete auto, en toen ze me daarna terug kwamen ophalen, jankte en kloeg ik steen en been. De baasjes schrokken zich een aap en belden prompt de dierenarts terug op, maar die wist hen gerust te stellen. Blijkbaar is het normaal dat kleine hondjes zoals ik zich na zo'n hele resem spuitjes een beetje slecht voelen.
Gelukkig ben ik vandaag weer helemaal beter. We zijn vanmorgen al gezellig gaan wandelen en met mijn balletje gaan spelen, daarna heb ik het vrouwtje geholpen met het ophangen van de was in de tuin en zo dadelijk ga ik me nog wat amuseren met Fonzie. Het feit dat het qua temperatuur al een stuk aangenamer is vandaag, wakkert de pret en levenslust hier nog wat extra aan. Prettig weekend iedereen!

10:54 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

25-07-08

In het park

Iedere morgen neemt het vrouwtje me ergens mee naartoe op de fiets. Soms rijden we naar het dorpscentrum om naar de trams te kijken, soms langs de spoorlijn, en vandaag gingen we naar het park. Daar lopen eendjes, en joggers, en andere fietsers en af en toe ook een ander hondje. Het vrouwtje zegt dat ik al goed meeloop. Ze heeft zo'n lange looplijn waar ze me aan vastmaakt. Als ik niet meer verder wil, of ik wil mijn eigen willetje doordrijven en een andere richting uit gaan, dan laat het vrouwtje de lijn los hangen, zodat zij in haar richting verder kan wandelen en na een paar meter volg ik ook altijd in looppas, want ik ben bang om alleen achter te blijven en de weg naar huis niet meer terug te vinden.
Het vrouwtje zegt ook dat ik een serieus karaktertje heb. Ik noem het liever anders: ik zeg liever dat ik weet wat ik wil en er dan ook voor ga.

IMG_1728IMG_1724IMG_1725IMG_1727

Gisteren waren we trouwens op bezoek bij de ouders van het vrouwtje. Ze moesten een dvd terugbrengen en aangezien het mooi weer was, mocht ik nog even in de tuin spelen. En gespeeld heb ik! Met Yitze, de grote zwarte hond des huizes tegen wie ik al luidkeels durf uitpakken. Met de struiken en planten daar in de tuin. Ik heb zelfs ontdekt dat er een gat zit in de haag tussen hun tuin en die van de buren, dus besloot ik om ook maar even de omgeving te gaan verkennen. Blijkbaar vonden de baasjes dat niet zo prettig, maar dat zal mij worst wezen. Jammer genoeg zit er in die haag ook een poortje, zodat mijn uitstapje niet al te lang duurde. Ik heb daar zo als een gek rondgehost, dat de baasjes me uiteindelijk "voor mijn eigen goed" hebben opgepakt en naar huis zijn teruggekeerd, waar ze me in de bench zetten zodat ik kon uitrusten. "Straks val je steendood", zeiden ze. Wat weten zij daar nu van? Ik was me net zo goed aan het amuseren... Maar ja, zij zijn de baas en wat kan ik daar als klein mormeltje tegenin brengen? Niets...

08:44 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-07-08

Altijd maar bijleren

Ik heb het voorbije lange weekend weer heel wat nieuwe dingen gedaan met de baasjes. Ik sta er echt versteld van hoe ze ze telkens weer verzinnen. Zaterdag hebben we met de auto gereden. Een kort ritje, maar wat mij betreft lang genoeg. Ik ben precies niet zo'n fan van auto's. Maar de baasjes zeggen dat we nog wel een paar ritjes zullen doen en dat ik het op de duur wel fijn zal beginnen te vinden. Blijkbaar reed Erkan héél graag mee met de auto. Ik kan het me niet voorstellen, maar we zullen zien. We reden naar de polder, waar ik vrij mocht rondlopen door het lange gras. Ik was zo bang dat de baasjes me zouden achterlaten, dat ik hen uit voorzorg maar op de voet volgde. Ik mocht er niet aan denken dat ik daar plots moederziel alleen zou achterblijven... Mijn vrouwtje heeft daar wel heel hard gevloekt, want in de polder zit het vol met vieze muggen en ze werd gestoken in haar hals, op haar wang en het ergste van al: op haar ooglid. Een uur later zag ze er met haar dik oog uit alsof het baasje haar had afgetroefd, wat natuurlijk niet het geval was!
Zondag namen de baasjes me dan mee naar de tramhalte, waar we tot mijn grote schrik niet alleen toekeken, maar ook nog eens op een tram stapten! Gelukkig bleven ze de hele tijd dicht bij me en gingen we op een rustig plaatsje zitten en uiteindelijk vond ik het op die tram nog best leuk. We reden naar het stadscentrum, waar we wat hebben rondgelopen tussen de mensen, om dan weer met de tram terug naar huis te rijden.
En dan gisteren wandelden we naar de ouders van het vrouwtje. Die wonen hier een paar straten verder en wilden mij ook graag eens zien, en tegelijk zagen de baasjes een goede gelegenheid om me Yitze wat beter te leren kennen. Jammer genoeg moet ze niet veel van mij weten. Het vrouwtje zegt dat Yitze al te oud is voor een jong geweld als ik.
Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik na al die uitjes heerlijk heb geslapen in mijn mandje! Ik kan trouwens al redelijk goed zitten op commando en ook naar mijn mandje gaan als de baasjes het zeggen. De baasjes zeggen dat ze heel trots op me zijn en wat kan een hondje nog meer wensen?

08:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-07-08

Dikke vrienden

Sommige van jullie vroegen zich af of Fonzie en ik al beter overeenkomen. Fonzie en ik zijn de beste vrienden, alleen moet ik van zijn speelgoed blijven als hij met het vrouwtje aan het spelen is. Dat moet ik nog wat leren: andersmans quality time respecteren. Maar ik ben ook zo graag overal bij, zeker als er gespeeld wordt. Maar het vrouwtje heeft gezegd dat ze Fonzie niet mag verwaarlozen nu ik erbij ben gekomen, dus af en toe moet ik toekijken hoe zij fijn spelen.
Maar regelmatig laat het vrouwtje mij ook mijn hartje ophalen. Ofwel speelt zij met mij, ofwel mag ik met Fonzie spelen als hij er zelf ook zin in heeft. En dat we beste maatjes zijn, zie je op deze foto's:

IMG_1712

IMG_1715
Het vrouwtje stond er trouwens versteld van hoeveel Fonzie kan verdragen van mij. En dat moet ik inderdaad ook toegeven: hij is behoorlijk tolerant ten opzichte van mijn wilde kuren. Dikwijls staat het vrouwtje hoofdschuddend toe te kijken en te overwegen of ze me zou kalmeren, maar dan bedenkt ze dat Fonzie wel zal duidelijk maken wanneer ik te ver ga. Dus laat ze ons maar doen en zelf uitvechten hoe ver we beiden kunnen gaan...

 

13:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-07-08

Speeltijd!

Ik heb hier in de paar dagen dat ik bij mijn baasjes woon, al een aantal nieuwe spelletjes uitgevonden, hoewel het vrouwtje zegt dat ík die niet heb uitgevonden, dat die bestaan sinds er puppies zijn.

Eén ervan heet "hard tegen hard" ofwel "de aanhouder wint". De spelregels gaan als volgt:
1. Speler 1 (=vrouwtje) zegt "mand!".
2. Speler 2 (= ik) gaat in zijn mandje.
3. Speler 1 draait zich om en verwijdert zich van de plaats van het mandje.
4. Speler 2 springt zo snel hij kan weer uit zijn mandje en probeert zich in veiligheid te brengen (bijvoorbeeld onder een sofa, waar speler 1 er niet bij kan).
Als speler 1 erin slaagt speler 2 halverwege te onderscheppen, dan brengt speler 1 speler 2 terug naar het mandje zonder een woord te zeggen. Slaagt speler 2 er echter in een veilig plekje te bereiken, dan moet speler 1 speler 2 trachten bij zich te krijgen en begint het hele spelletje terug bij punt 1.
Het spel eindigt wanneer één van beide spelers zich gewonnen geeft.

Voorlopig is mijn vrouwtje de onbetwiste winnaar van dit spelletje, hoewel ik me dapper verweer. Soms spelen we wel een half uur lang voor ik de handdoek in de ring gooi. Geloof mij: op een half uur kan je heel wat ontsnappingspogingen uit het mandje wagen!

Vanmorgen hebben we trouwens ook dolle pret gemaakt. Ik was net wakker, mijn baasje liet me buiten en daarna maakten de baasjes zich klaar voor de dag terwijl Fonzie en ik het varken uithingen in de woonkamer, weliswaar onder het toeziend oog van het vrouwtje. Ik hoorde het vrouwtje zuchtend tegen het baasje zeggen dat ik toch zo onnoemlijk wild was vandaag. Het feit dat Fonzie de hele tijd voor mijn neus heen en weer drentelde om me uit te dagen vertelde ze er niet bij. Ze werd al moe van alleen maar naar mij te kijken en vroeg zich af hoe ze in hemelsnaam de dag zou moeten doorkomen. Ze nam me dus een stukje mee naar de plaats waar onze auto geparkeerd staat, zodat ik wat kon wandelen. Terug thuisgekomen zette ze me in de fietsmand en fietsten we naar het station. Daar liepen we wat heen en weer door het gras, om vervolgens weer naar huis te fietsen. Thuisgekomen liepen we nog een paar keer op en neer door de straat, zodat ik nog een plasje kon doen en toen hoopte ze dat ik wel moe zou zijn. Ha! Verkeerd gedacht! We speelden voornoemd spelletje nog een keer, maar van al die actie daarvoor was ik blijkbaar toch wat vermoeid, want na een kwartiertje heb ik het maar opgegeven. Met een immense zucht van opluchting zette het vrouwtje zich aan haar computer, terwijl mijn oogjes dichtvielen.

Het vrouwtje bedenkt trouwens iedere dag weer nieuwe activiteiten voor me. Zo nam ze me gisteren alweer mee op de fiets naar het station. Daar stonden we op het perron te wachten, ik wist niet waarop. Tot er plots een bel rinkelde en er een immens gevaarte op ons af kwam denderen. Toen dat gevaarte vlak voor ons stopte, weerklonk er een luide "pssssjjjjjjjt" en gingen er allemaal deuren open, waaruit mensen te voorschijn kwamen. Vervolgens hoorde ik een fluittoon, de deuren gingen weer dicht en dat gevaarte vertrok weer onder luid gedreun. De hele tijd stond ik ietwat geschrokken toe te kijken, maar aangezien het vrouwtje blijkbaar helemaal niet bang was van dat grote ding en gewoon rustig stond toe te kijken, kalmeerde ik ook.
Ze is trouwens ook begonnen met me een aantal bevelen aan te leren. Zo heb ik al een flauw vermoeden van wat "zit!" betekent. Blijkbaar moet ik dan op mijn poep gaan zitten en volgt er een koekje. Perfect doe ik het nog niet, want ik wil ook niet té gemakkelijk zijn natuurlijk, maar aan koekjes kan ik nu eenmaal moeilijk weerstaan.

Het leven van een pupje zit blijkbaar vol verrassingen, altijd weer nieuwe dingen te ontdekken, altijd weer andere dingen te leren. Daarom ga ik nu nog even wat slaap inhalen, zodat ik er voor de rest van de dag weer tegen kan. Wie weet wat mijn vrouwtje nog allemaal verzint...

IMG_1709

08:26 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-07-08

Territoriumdrang, foei en melksnorren

Ik kreeg daarstraks de schrik van mijn leven. Ik dacht dat Fonzie mijn vriendje was, maar blijkbaar is onze vriendschap niet onvoorwaardelijk. Ik wilde met zijn speeltje spelen. Dat heeft zo'n leuke kleurtjes en er hangen zelfs twee klingelende belletjes aan! Ja, ik weet wel dat ik een mand vol speelgoed heb, soms kan ik er zelf nauwelijks bij, maar dat speelgoed van Fonzie was al een hele voormiddag naar mij aan het lonken.
Nu was het vrouwtje net met Fonzie en zijn speeltje aan het spelen. Ik dacht: laat ik vrolijk meedoen! Plots klonk er uit Fonzies richting een diep gegrom en geblaas. Ik wist niet waar ik het had en het vrouwtje verdedigde mij niet eens. Ze deed een stap opzij en liet ons het zelf uitvechten. Zij beperkte zich tot toekijken van aan de zijlijn. Ik probeerde het nog een paar keer, maar Fonzie bleef ineengedoken blazend naar mij loeren, dus uiteindelijk heb ik het maar opgegeven en ben ik met mijn eigen speelgoed gaan spelen.
Verder wil ik jullie ook even informeren over mijn leerproces. Eén woordje ken ik al héél goed, omdat ik het al twaalfhonderd keer heb gehoord: "Foei!". Niet dat ik me erdoor laat weerhouden om door de stapel oud papier te razen, aan het vrouwtje haar handtas te trekken of mijn pootjes tegen de rand van de zetel te zetten, maar ik weet intussen wel dat het vrouwtje dat niet leuk vindt. Da's toch ook al iets, nietwaar? "Mand!" ken ik ook al. Het vrouwtje moet me wel begeleiden, maar onderweg naar mijn mand begint het me dan te dagen wat daar vorige keer mee bedoeld werd, en aangezien het vrouwtje altijd zo hyperenthousiast is als ik iets goed doe, storm ik steevast naar mijn mandje en spring er met een duik in. Dan krijg ik altijd een stevige knuffel.
Vanmorgen zijn we trouwens weer even gaan fietsen. We reden naar de ouders van het vrouwtje, een paar straten verderop, waar ik mocht kennismaken met Yitze, de hond des huizes, die blijkbaar Erkan zijn mentor was, en van op een afstandje heb ik ook kippen gezien. Wat een bizarre beesten zijn dat, zeg! En lawaai dat die ene kip maakte! Het vrouwtje legde uit dat ze net een ei had gelegd, maar ik weet niet wat een ei is...
Ik krijg hier ook altijd lekker eten. Korreltjes met platte kaas. Volgens het vrouwtje is dat goed voor mijn beenderen. Mij zal dat eerlijk gezegd worst wezen, ik vind het gewoon lekker en stort me dan ook altijd vol overgave op mijn bakje. Het resultaat zien jullie hieronder. Het vrouwtje zei dat ik een melksnorretje had, maar dat is niet waar. Het is een plattekaassnor!

IMG_1705
Liefs, Hector.

18:08 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-07-08

Euh...

Euh... hm... het vrouwtje heeft gezegd dat ik hier regelmatig iets moet komen vertellen. Erkan deed het, Fonzie doet het en nu moet ik een poging ondernemen. Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Ik moet opeens zoveel...
Gisteren moest ik plots een halsbandje aan. Een geel ding met een bandanastukje aan. De baasjes vinden het superschattig, ik vind het vooral irritant! Ik moet ook regelmatig mee de straat op. Ik begrijp niet waarom, maar telkens als ik geslapen, gespeeld of gegeten heb, pakken ze me op en zetten ze me buiten, waar we wat heen en weer drentelen tot mijn baasjes tevreden zijn. Waarover? Daar ben ik nog niet uit.
Maar dat 'moeten' is nog niet zo erg als dat 'niet mogen'. Ik mag niet bijten. Niet in vingers of tenen, niet in kussens, niet in schoenen, niet in de zetel, niet in mijn halsbandje, in niks! Ik mag niet met mijn pootjes op de zetel. Ik mag niet uit mijn mandje komen als mijn baasjes "mand!" hebben gezegd. Ik mag niet met het speelgoed van Fonzie spelen. Ik mag heel veel niet.
En dan al die nieuwe dingen die ik hier doe. Wandelen aan een bandje, een hele opgave, vind ik persoonlijk. En dan die auto's en bussen die voorbijrazen...
Deze morgen, om half zes, vond ik het welletjes geweest. De nacht had lang genoeg geduurd. Buiten met het vrouwtje, even spelen, nog even een tukje doen en daarna nam het vrouwtje me mee naar de bakker. Op de fiets! Ze zette me met mijn dekentje in een mandje aan het stuur en samen wandelden we naar de bakker. Aangezien ik het blijkbaar goed deed, zijn we teruggefietst. In de namiddag kregen we dan al bezoek van een vriendin van het vrouwtje. Die had haar hond meegebracht en na de eerste overdondering en achterdocht, hebben we toch een beetje samen gespeeld, onder toezicht weliswaar.
Al die nieuwe indrukken, ik word er bij momenten zooooo moe van...

21:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-07-08

Een klein zwart scharminkel

Mensenlief, wat hebben ze hier nu toch weer binnengesmeten? Een klein zwart scharminkel. Ik vraag me af hoe zo'n klein mormel zo'n grote bek kan opzetten...
Vanmorgen kwamen de baasjes thuis en ik had meteen in de smiezen dat er iets niet pluis was. Het vrouwtje droeg voorzichtig een onbestemd pakketje in haar armen, dat ze vervolgens neerzette op de keukenvloer. Komt daar toch geen miniatuurhondje uit gekropen, zeker?! Een piepklein ding, dat eerst nogal onzeker om zich heen loerde en daarna meteen op me af kwam rennen. Met zijn voorpootjes plat op de grond en zijn poepje in de lucht, zodat zijn miezerig staartje als een antennetje door de lucht zwiepte, begon hij naar mij te keffen. Ik wist niet waar ik het had. Blijkbaar waren ook de baasjes wat verwonderd over die plotselinge blijk van zelfvertrouwen, maar ze keken breed glimlachend toe. Persoonlijk ben ik eerder terughoudend en van zo'n directe aanpak raak ik altijd wat van mijn stuk, dus ik sprong snel op de kast om van op een veilige hoogte de kat (nou ja) uit de boom te kijken. Dat beest, dat blijkbaar Hector heet, stortte zich meteen op zijn mandje met speelgoed (en op dat van mij, godbetert) en molesteerde maar al een knuffelbeer en een bijtkoord. Uiteindelijk werd de nieuwsgierigheid me toch te machtig en besloot ik poolshoogte te gaan nemen. Voorzichtig ging ik even snuffelen aan dat nieuwe ding hier in huis en blijkbaar wil Hector doodgraag vriendjes met me zijn, want hij crosste overal achter me aan. Nu houd ik ook wel van een spelletje en ik moet zeggen dat het leuk was om weer een speelkameraadje te hebben. We hebben elkaar dus even nagejaagd, wat verrassend leuk was, maar na een tijdje vielen Hector zijn oogjes toe en toonden de baasjes hem waar zijn plekje is, waar hij dan ook meteen in slaap viel.

De komende tijd zullen Hector en ik hier de blogruimte met elkaar delen, al naar gelang wie het meeste te vertellen heeft...

IMG_1694IMG_1688IMG_1687IMG_1693IMG_1689

17:02 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-07-08

Kleine keffers

Vanmorgen stond in de krant dat kleine keffers gevaarlijker zijn dan grote honden zijn, dat zij hun baasjes, voorbijgangers en andere honden vaker aanvliegen dan andere honden. Dat is nu net wat het vrouwtje al jarenlang beweert. Van grote honden is ze niet bang. Natuurlijk stort ze zich niet vol overgave op iedere grote hond die ze op straat tegenkomt, maar bang is ze niet. Als ze kleine hondjes ziet, zal ze al eens wat vaker een omwegje maken. Ze moet er niets van weten, van kleine keffers.
Volgens onderzoek van een Amerikaanse universiteit is de teckel het agressiefst, op de voet gevolgd door de chihuaha. Nu wil het toeval dat het vrouwtje een hekel heeft aan teckels. Nu ja, toeval. Een aantal jaar geleden werd ze van in de rug aangevallen door een teckel. Ze liep voorbij het beest, zelfs op een degelijke, niet-bedreigende afstand, en toen ze er voorbij was, stortte dat mormel zich plots op haar been. Los door haar broek, haar hele kuit zag blauw, rood en groen. Tetanosspuiten waren het gevolg en een week lang een opgezwollen en uiterst pijnlijke kuit. Sindsdien moet ze van teckels niets meer weten.
Natuurlijk is het vrouwtje slim genoeg om te weten dat het niet de honden zelf zijn die zo agressief zijn. Het zou maar erg zijn als ze dat zou beweren, als ex-eigenaar van een Amerikaanse Stafford en toekomstige eigenaar van een Engelse Stafford. Ze weet goed genoeg dat het probleem, zowel bij de kleine keffers als bij de grote "gevaarlijke" honden, bij de eigenaars ligt. De kleine honden waarover sprake, worden behandeld als poppen en rotverwend, de grote gevaarlijke moordmachines worden opgestookt door baasjes die hun hond zien als een verlenging van hun ego.
Maar toch, het vrouwtje is blij dat het nu eindelijk eens de kleine exemplaren zijn die met het label "agressief" in het nieuws komen. Over de grote is al genoeg geschreven....

08:55 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-07-08

Nog één week!

Ja beste mensen, nog één week en het is zover. Nog zes keer slapen en de rust is hier definitief voorbij. Volgende week zaterdag gaan mijn baasjes Hector ophalen. Gisteren gingen ze al stevig winkelen bij Tom & Co. Natuurlijk hebben we hier nog een aantal spulletjes van wijlen Erkan, maar een aantal dingen hebben ze toen ook weggegooid. Hector krijgt de eetbakjes van Erkan. Zijn naam staat er nog op, maar omdat ze het niet over hun hart kunnen krijgen die te verwijderen, krijgt Hector zijn naamlabeltje naast dat van voorganger Erkan. Het puppiehalsbandje en de wandellijn van Erkan liggen hier ook nog te wachten op zijn opvolger. Maar Hector krijgt een gloednieuwe bench, een nieuw mandje en nieuw speelgoed. Het beestje zal zich alvast niet vervelen, ook al omdat ik het vrouwtje heb beloofd om me samen met hen over die kleine spruit te ontfermen.
Het enige wat het vrouwtje nu nog wil kopen, is een rieten mandje voor op de fiets, zodat Hector op termijn mee kan rijden als de baasjes eens een pintje willen gaan pakken in Antwerpen. De gelukzak, mij laten ze altijd moederziel alleen thuis. Later, als Hector groot is, gaan ze dan zo'n karretje kopen dat achter de fiets meerijdt, want als hij zo groot wordt als zijn vader, dan zal fietsen met Hector aan het stuur niet meer zo praktisch zijn...
Gisteren gingen ze nog een laatste bezoekje brengen aan Chris en Susie en Hector. Ze konden het niet laten. De pupjes waren net heftig aan het spelen en gingen bijna door hun dak van plezier toen mijn baasjes even kwamen meespelen. Op een gegeven moment had het vrouwtje Hector in haar armen en aan ieder been nog twee pupjes, die vol overgave probeerden haar veters mee te sleuren en haar schoenen te ontleden. De baasjes moesten lachen, maar waren stiekem ook blij dat ze maar één hondje hadden besteld en niet de hele bende. Wat een drukte, zeg! Chris en Susie mogen het hebben... 
Voor jullie mijn vrouwtje weer aan haar oren trekken over een gebrek aan foto's: hier is Hector, 7 weken oud.

IMG_1679

10:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

02-07-08

Lekker klussen

Het vrouwtje is vandaag niet zo heel blij met mijn aanwezigheid. Ik amuseer me nochtans kostelijk! Kijk, het zit zo: nu Hector binnen anderhalve week hier de hoop komt vergroten, wilde het vrouwtje van haar laatste dagen vakantie profiteren om de living en keuken in orde te maken. Zoals jullie weten zijn die onlangs gerenoveerd, dus het plafond moet nog geschilderd worden en de muren behangen. Niet echt klusjes die je doet met een jonge pup in huis. Dus begon ze gisteren vol goede moed het plafond te schilderen. Een groot stuk plastic afdekking op de vloer, de kasten en de sofa en schilderen maar.
Dat was echter buiten mijn levendige interesse, tomeloze speelsheid en verfrissende aanwezigheid gerekend. Ik vind die afdekking persoonlijk het einde. Ik neem een aanloopje, duik op - of onder - de plastic en vecht een robbertje uit met het deksel van de verfpot. Soms verstop ik mijn speeltjes expres onder het zeil om er daarna als een raastige achteraan te gaan. Dolle pret verzekerd! Maar het vrouwtje trekt zich de haren uit het hoofd. Het deksel van de verfpot heeft ze al veilig weer op de pot gezet. Ze is er blijkbaar als de dood voor dat ik op dat deksel spring (dat ligt met de verfkant naar boven) en daarna lekker in de woonkamer en op de zetel rondren met verfpoten. Spatjes op het zeil probeert ze altijd meteen op te vegen (om dezelfde verfpotenreden) en de randen van het zeil heeft ze proberen te zekeren door er iets zwaars op te zetten, zodat het zeil niet voortdurend op een propje ligt, want ze zegt dat het op die manier niet veel zal helpen tegen verfspatten op de vloer. Wie geeft er nu om verfspatten op de vloer als het hier zo'n speeltuin is?! Mijn vrouwtje dus...

08:51 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-07-08

Schaamte...

Vele onder jullie gaven het vrouwtje onder haar voeten dat ze geen fotootje had genomen van Hector. Gelukkig waren Susie en Chris zo lief om nog enkele prachtexemplaren door te mailen zodat jullie toch niet op jullie honger blijven zitten.

Op verzoek dus: Hector - 6 weken oud

 

hector

hector8

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-06-08

Alleen op de wereld...

Hallo lieve mensen, ik ben terug! Jullie waren hopelijk toch niet ongerust over mijn afwezigheid in blogland? Er was niets ernstigs aan de hand, hoor. Mijn baasjes waren gewoon een weekje op vakantie. Vorige week trokken ze de deur achter zich dicht en lieten mij moederziel alleen achter. Terwijl zij in Zuid-Frankrijk berg op en berg af liepen, had ik hier het hele huis voor mij alleen. Gelukkig kwamen de moeder en de zus van het vrouwtje iedere dag even langs om mijn eetbakje bij te vullen, me wat gezelschap te houden en een beetje met me te spelen. Momenten waar ik telkens weer naar uitkeek, want ik mag dan wel een kat zijn, echt graag alleen ben ik niet.
Gelukkig stonden de baasjes er na een weekje weer. Toen ik de voordeur hoorde en de stem van het vrouwtje, holde ik luidkeels miauwend naar de deur en blijkbaar waren mijn baasjes even blij om mij weer te zien, want ik werd de volgende vijftien minuten uitgebreid geknuffeld.

En nu zijn we dus weer verenigd. Gisteren gingen de baasjes meteen nog maar eens op bezoek bij Chris en Susie en natuurlijk Hector. Naar hun brede glimlach te oordelen toen ze weer thuiskwamen gaat het uitstekend met dat kleine beestje. Hij loopt al goed rond op zijn nog onzekere beentjes, eet al wat korreltjes en heeft de harten van de baasjes al helemaal gestolen. Als hij hier is - binnen 2 weken! - zal ik hem maar onmiddellijk duidelijk maken dat hij niet moet denken dat hij hier met alle aandacht moet gaan lopen, want zo gemakkelijk geef ik mijn status van heer en meester in ons huisje niet af! Stiekem hoop ik ook dat we goed met elkaar overweg zullen kunnen en dat ik er een nieuwe speelkameraad bij krijg, met wie ik kattekwaad kan uithalen en de boel op stelten zetten...

In alle euforie is het vrouwtje wel vergeten om foto's te nemen van Hector, hoewel ze haar camera in haar handtas had gepropt. Wie dus de laatste foto's van Hector en zijn broertjes en zusjes wil zien, kan altijd eens een kijkje gaan nemen op de site van kennel Of Rambostaff.

10:04 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-06-08

Nog vier!

Nog vier weken te gaan. Nog vier weken wachten en dan krijg ik mijn langverwachte speelkameraad. Mijn vrouwtje toonde me daarnet de laatste nieuwe foto's van Hector en we waren allebei meteen helemaal verkocht:

hector 4 weken 016hector 4 weken 017hector 4 weken 028

13:01 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

13-06-08

Helemaal vergeten...

Leen wees me er zonet op dat het vandaag vrijdag de dertiende is. Verdorie ja, daar had ik helemaal nog niet aan gedacht. Opeens gaat er een wereld van mogelijkheden voor me open! Ik zou overal bijgelovige mensen kunnen gaan bang maken met mijn zwarte katverschijning! Zelfs mijn vrouwtje was het helemaal vergeten. Nu is het zo dat ze niet helemaal wakker is vandaag. Gisterenavond heeft ze een bescheiden girls night gehad met een goede vriendin en daar hoort nu eenmaal witte wijn bij, en jammer genoeg heeft dat zo zijn gevolgen voor haar levenslust vandaag. En als het vrouwtje maar wat zit te suffen, dan leg ik me ook gewoon ergens op een zacht plekje om wat te soezen. Zoals ik al verteld heb, houd ik er niet zo van om alleen te spelen. Ik vind dat het vrouwtje mee moet spelen, maar daar is ze blijkbaar vandaag niet toe in staat. Of ze vertikt het gewoon, dat kan ook...
Maar voor wie het echt niet kan laten, voor wie het lot wil tarten: hier is hij dan, de zwarte kat op vrijdag de dertiende:

IMG_1523

17:01 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

10-06-08

In sneltreinvaart (stop aub!)

Na de vreugde van zondag om ons nieuwe hondje, waren het gisteren weer traantjes die ik bij de baasjes zag. Toen ze terug thuiskwamen van een terrasje en nog even bij de fretjes gingen kijken, troffen ze Freddie dood aan in de tuin. Het beestje zag eruit alsof hij rustig op het gras had liggen genieten van het zonnetje en nooit meer wakker is geworden. Het was voor de baasjes compleet onverwachts. Ondanks zijn 7,5 jaren was onze Freddie nog steeds een opgewekt, speels, altijd vrolijk diertje. Al een paar jaar was hij stekeblind, maar dat weerhield hem er niet van om vrolijk door de tuin te hotsen, regelmatig tegen een muurtje of een struikje op te botsen, even verbaasd te blijven staan om vervolgens huppelend zijn weg door de tuin in een andere richting verder te zetten, tot het volgende obstakel.
De baasjes denken dat hij zijn broertje, de Witte, te hard miste. De Witte was de rustigste van de hoop, maar wel stiekem de leider van de troep. Nu de Witte er niet meer is, denken de baasjes dat het voor Freddie ook niet meer hoefde. De enige troost die de baasjes hebben, is dat Freddie rustig is ingeslapen, in tegenstelling tot de doodstrijd van de Witte. De baasjes vrezen dat er in de toekomst nu nog meer fretjes zullen volgen. Ina, het enige vrouwtje, was immers twee handen op één buik met de Witte.

Het gaat hier wel in sneltreinvaart. Op een dikke twee maanden tijd zijn we al met drie huisdieren minder. Eerst het grote Erkan-drama. Daarna het Witte-verdriet, gevolgd door de Freddie-schok. Voor de baasjes mag die trein nu halt houden om weer wat passagiers op te laden (Hector), zonder er te laten afstappen.

07:44 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-06-08

Daar is ie dan!

Gisterenavond lieten de baasjes me plots alleen. Vond ik heel bizar, want meestal zijn ze op zondagavond graag rustig thuis, om zich mentaal op de week voor te bereiden. Maar vreemd genoeg vertrokken ze gisteren in een enorm goede bui, dus hun bestemming moest wel iets zijn om naar uit te kijken.
Toen ze een paar uurtjes terug thuis kwamen, was hun glimlach mogelijk nog groter. Ik snapte er niets van. Ik was heel blij dat ze er weer waren, en sprong vrolijk met mijn speeltje heen en weer rond hun benen en zij speelden lekker wild mee. Ze zeiden: "Ach Fonzie, binnenkort ga jij de tijd van je leven beleven. Wat ga jij kunnen spelen, zeg". Blijkbaar waren ze weer naar Chris en Susie gereden, je weet wel: de baasjes van onze Hector. De pupjes zijn nu exact drie weken oud, en eindelijk was het moment gekomen om persoonlijk kennis te maken met Hector. De mensen uit Limburg, die de eerste reutjes mochten kiezen, hadden elk hun hondje al uitgezocht en mijn baasjes reden dus vol verwachting naar Belsele om te weten te komen welk hondje de komende jaren ons huisje en leven zal delen. Hier is ie dan: de eerste foto van Hector in de armen van het vrouwtje:

IMG_1596IMG_1597

 

 

 

 

Dit is Hector, die jullie binnenkort veel beter zullen leren kennen als verteller op deze blog. Want inderdaad, binnen een paar weken geef ik de blogfakkel door aan deze kleine rakker. Dan ga ik weer heerlijk genieten van zalig katten-nietsdoen en mag dat bolletje hond zich hier komen uitsloven om op regelmatige basis verhaaltjes neer te pennen.
Zelfs ik kijk uit naar de komst van onze nieuwe beste vriend. Als ik de baasjes mag geloven, zal dat beestje net als ik graag spelen en wat wil een wildebras als ik meer dan een al even wilde en ondeugende speelkameraad? Laat hem dus maar komen, die Hector! Ik zal 'm wel snel duidelijk maken wie hier de plak zwaait, maar ook wat de leukste spelletjes zijn die gegarandeerd de aandacht van de baasjes opleveren!

07:23 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-06-08

Entertainment yesterday night

Mijn lusteloze bui is blijkbaar aanstekelijk. Het vrouwtje had er gisterenavond ook van. Het baasje moest gaan eten met het werk, dus zaten wij met ons tweetjes alleen thuis. Soms vindt het vrouwtje dat wel al eens aangenaam, omdat ze dan ongegeneerd naar chick flicks op Vijf-tv (of "Wijf-tv", zoals het baasje die zender noemt) kan kijken. Ze is dol op romantische, zeemzoeterige, soms al eens grappige, volledig van begin tot einde voorspelbare films met happy ending. Ideaal op een luie avond met een glaasje (flesje) wijn erbij, zonder dat het baasje vanop de achtergrond idiote - maar meestal terechte - commentaar geeft bij alweer de zoveelste scène onder romantisch maanlicht. Maar gisteren dus niet. Hoeveel ze houdt van chick flicks, zoveel gruwelt ze van "waargebeurde" drama's over vrouwen die afgetroefd worden door hun echtgenotes, kinderen die spoorloos verdwijnen en na tien jaar plots weer opduiken of geliefden die over de dood heen van elkaar blijven houden. Voor het vrouwtje moet het licht verteerbaar zijn en vooral goed aflopen. Sex & The City, the Movie is bijvoorbeeld zo'n film die ze graag zou willen zien, hoewel ze maar al te goed weet dat die waarschijnlijk zal tegenvallen en ze achteraf spijt heeft dat ze haar zuurverdiende centjes heeft uitgegeven in de cinema, terwijl ze net zo goed had kunnen wachten op de dvd.

Maar goed, gisterenavond dus. Verveling troef. Het vrouwtje voelde zich eenzaam en zielig. Dus wat deed dat gekke mens? Ze opende een flesje rode wijn, zette wat zeemzoeterige muziek op, en kweelde luidkeels mee terwijl ze zich zelfs aan een dansje waagde in onze nieuwe living. "Zie mij hier bezig, zielige trien", dacht ze met haar glas wijn in de hand, en ze sloot veiligheidshalve maar de gordijntjes. Of liever: de pasgekuiste lamelletjes (zie eerder deze week). Ze wilde nu ook weer niet dat de halve straat kon zien dat ze zielig in haar eentje een feestje bouwde. Terwijl ze zo lekker liep te zingen en te dansen, nam ze ook mijn speeltje in de hand. Twee vliegen in één klap dacht ze: het vrouwtje aan het dansen en mijn speeltje hupte vrolijk mee op de maat van de muziek. En zo brachten wij al dansend en zingend en spelend onze avond door. Het vrouwtje vond zichzelf wel een beetje pathetic, maar we hebben ons toch goed geamuseerd.

08:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-06-08

Entertainment tonight (en today)

Ik zou de gelegenheid even te baat willen nemen om jullie allemaal te bedanken voor de ideetjes die jullie me aan de hand deden om verveling tegen te gaan. Voor de duidelijkheid zal ik ze hier nog even opsommen en voorzien van opmerkingen:

- Raf stelde voor dat het vrouwtje een grotere krabpaal moest kopen. Daar kan ik me helemaal in vinden. Mijn vorige exemplaar staat momenteel nat te worden in de tuin en doet dienst als buitenverblijf voor onze - inmiddels nog maar - vier fretten. Het ding is naar buiten verhuisd toen ze hier onze living aan het renoveren waren en is nooit meer terug naar binnen gekomen. Een beetje jammer, maar toch ook niet helemaal onbegrijpelijk, aangezien in het verleden zowel Erkan in zijn jonge tijd, als ik en de fretten het arme ding al van alle kanten hebben geattaqueerd. Het vrouwtje heeft hier in afwachting van een nieuwe installatie wel een krabplank gehangen, maar die fungeert om eerlijk te zijn enkel als decoratie. Ik gebruik veel liever de nieuwe, rieten linnenmand die de baasjes het voorbije weekend aanschaften en voorlopig in de keuken plaatsten, aangezien onze badkamer nog steeds een bouwwerf is.
Nog steeds diezelfde Raf opperde ook dat mijn baasjes een nieuw poesje in huis moeten halen om mij gezelschap te houden. Volledig mee eens! In principe is het vrouwtje daar ook wel voor te vinden. Zij zou ons hele huisje volproppen met beestjes, en stiekem hoopt ze dat ze ergens een klein, zielig, achtergelaten en eenzaam vondelingetje aantreft dat ze kan adopteren en omringen met haar dierenliefde. Gisteren merkte het baasje vanuit het raam een vogel met gebroken vleugel op straat op, en het vrouwtje wilde al meteen naar buiten hollen om het zielige schepsel te redden van een gewisse dood, maar dan wint haar verstand het weer van haar peperkoeken hartje. Binnenkort komt hier al een klein hondje bij en dat is al meer dan genoeg werk. Op dit nieuwe-katje-voorstel schudde het vrouwtje dus vastberaden het hoofd.
Raf is blijkbaar een heel inventief beestje, want zijn voorstellen zijn nog steeds niet uitgeput. Hij stelde ook voor om als een razende door het huis te crossen. Beste Raf, dat doe ik maar al te vaak, ik vind dat ook helemaal te gek! Soms ga ik zelfs helemaal uit de bocht en regelmatig loop ik zelfs een stukje de muren op, omdat ik niet meer tijdig kan remmen. Dat balletje terugbrengen doe ik echter niet. Ten eerste omdat ik mijn vrouwtje ook wat beweging wil gunnen en ten tweede omdat dat balletje alweer ergens verdwenen is.

- Poesie, Sloeber en Leen dan weer stelden voor om met de snoeren van de computer te spelen. Dat heb ik vroeger een keer geprobeerd en ik kreeg daarop zo'n uitbrander van het vrouwtje, dat ik die draden sindsdien maar wijselijk links laat liggen. En aan Leen wil ik ook nog even zeggen dat ik helemààl niet op Garfield lijk! Dat is gezichtsbedrog! En zeggen dat zwart afslankt... Nee, echt, ik ben niet echt dik. Mijn baasjes zorgen ervoor dat ik redelijk wat beweging krijg en bovendien geven ze me light eten, zodat ik niet op een pompon op poten begin te lijken.

Zo, dat was het weer zo'n beetje voor vandaag. Het is gelukkig al een stuk koeler geworden. Volgens het vrouwtje mag wel het zonnetje terugkomen. Het is ook nooit goed...

09:10 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-06-08

Kies zelf maar!

Intussen is onze Hector twee weken oud. Nog even geduld en we kunnen ze zelf eens gaan bekijken. De baasjes hopen dat de andere mensen snel hun reutje uitkiezen, zodat we hier snel weten welk dotje pluis nu eigenlijk onze Hector wordt... Want hoe kunnen ze nu weten welke pup ze het schattigst moeten vinden, als ze niet weten welke de onze wordt? Het zou nogal onnozel zijn om de pup van andere mensen schattiger te vinden natuurlijk...

Het vrouwtje merkte trouwens op dat ze stilaan op hondjes beginnen te lijken. Op de vorige foto's hadden ze volgens haar wel wat weg van uit de kluiten gewassen molletjes, maar het baasje zei dat dat kwam omdat hun oogjes nog dicht waren.

Nu goed, welke zouden jullie kiezen? Moeilijk, nietwaar?

jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 013jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 020jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 015

13:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

02-06-08

Jengelen

Kennen jullie het werkwoord jengelen? Of neuten, zoals het vrouwtje zegt? Dat is wat ik volgens haar aan het doen ben. Kun je het me kwalijk nemen? Het is warm, ik verveel mee en het vrouwtje vindt andere dingen veel belangrijker dan mij. Ik maak haar dus duidelijk hoe ik me voel: lamlendig

IMG_1563
Ik ben zin in niets. Alle ramen staan hier open en toch wordt het niet frisser. Ik wil spelen en als het vrouwtje dan toegeeft aan mijn gejengel of geneut, dan merk ik dat het eigenlijk te warm is om achter een stom speeltje aan te lopen. Ik heb echt last met mezelf, met the unbearable lightness of being.

Met het vrouwtje is het trouwens al niet veel beter gesteld. Zij sleept zich ook van hier naar daar. Daarstraks wilde ze wat actief zijn, omdat ze dacht dat ze haar motor op die manier wel op gang zou krijgen. Ze begon aan het schoonmaken van de lamelletjes voor de ramen. Jullie moeten weten dat wij in plaats van gordijnen zulke vertikale latjes hebben, die je met behulp van een stokje kunt draaien en met een koordje kunt ophalen. Dat koordje is trouwens een te gek speeltje! Als ik de andere poezen in blogland een tip mag geven: ga in die koordjes hangen, pret en ambiance in huis verzekerd! De honden onder jullie mogen dat natuurlijk ook proberen, maar ik weet niet wat daarvan het resultaat zal zijn. Erkan heeft het nooit uitgeprobeerd. Mijn baasjes waren mijn geklooi met die dingen echter al snel grondig zat en hebben de koordjes hoog genoeg opgebonden, zodat ik er niet meer bij kon. Maar goed, die lamellen dus. Die zijn tijdens onze werken zo afgrijselijk, onaanzienlijk en waanzinnig vuil geworden, dat het vrouwtje ze daarstraks in een opstoot van kostbare energie besloot schoon te maken. Al snel merkte ze dat dit niet echt een aangenaam werkje was. Ten eerste zijn er wel twintigduizend driehonderd latjes (of zo leek het toch) die een voor een moesten afgeveegd worden. Ten twee hangen die dingen nooit stil (interessante entertainmentkansen voor mij). Ten derde kon ze er ook niet té veel kracht op zetten, want anders zouden die prutserige koordjes kapot gaan. En ten vierde was voornoemde opstoot van energie en goede intenties maar van korte duur, zo bleek. Na tien keurig gekuiste latjes (en dus nog twintigduizend tweehonderd negentig vuile latjes te gaan) had ze er al meer dan genoeg van, maar omdat ze nu eenmaal begonnen was, heeft ze de rest van de dingen onder luid gezucht, gevloek en gekreun toch maar verder afgewerkt. Na het laatste latje plofte ze in de zetel neer en besloot de rest van de dag niet meer te bewegen.

Intussen zijn wij hier stiekem aan het hopen dat het eens stevig onweert, hoewel zowel het vrouwtje als ik niet dol zijn op donder en bliksem, maar misschien wordt het zo weer wat luchtiger en kunnen we weer naar behoren functioneren...

16:59 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-05-08

Horendol...

Het vrouwtje is stilaan horendol aan het worden. De eerste, en meest voor de hand liggende, reden is natuurlijk onze renovatie. Onze badkamer is nog steeds een heuse bouwwerf en inspectie van de riolering met een camera wees uit dat 1) de riolering vernieuwd moet worden en 2) de aansluiting van onze riolering op de straatriool verkeerd werd gedaan toen ze hier de straat opnieuw hebben aangelegd. Toen de gemeentewerkers de stoep opengooiden om aan het euvel te verhelpen, vonden ze bovendien ook nog een lek in de waterleiding, dat eerst moet worden gerepareerd. Tot maandag ligt over de hele lengte van onze voorgevel dus een bouwput waarin gemakkelijk een kudde schapen zou kunnen verdwalen. Gelukkig zijn die werken voor rekening van de gemeente en de waterwerken.

Tweede reden van haar horendolheid ben ik. Al twee dagen lang probeer ik haar middels miauwen, janken, blèren, langs haar benen en de rugleuning van haar bureaustoel omhoog klimmen, op haar toetsenbord gaan zitten en voor het computerscherm heen en weer drentelen te overhalen om met mij te spelen. Dat doet ze aanvankelijk ook wel, maar na een tijdje draait ze zich om en gaat weer verder aan het werk. Dan herhaal ik mijn hele aandachtstrekkenproces tot wanneer ze weer zuchtend opstaat om nog wat te spelen. Op een bepaald moment kreeg ik de indruk dat ze zich moest inhouden om me niet met speelgoed en al in die bouwput hier voor de deur te kieperen. Maar ze deed het gelukkig niet. Ze nam wat aluminiumfolie, rolde er een balletje van en gaf het aan mij. Nu vind ik speelgoed wel leuk, maar het is nog een stuk leuker als het vrouwtje meespeelt. Mijn spelletje gaat zo: het vrouwtje trekt mijn aandacht met het balletje, gooit het weg zodat het over onze nieuwe vloer hobbelt, ik hol erachter en ga dan zitten wachten tot het vrouwtje het weer van achter de kast of vanonder de zetel vist en opnieuw weggooit. Ze voelt zich dan wel een beetje idioot omdat het precies zij is die met het balletje speelt en ik gewoon wat rondren, maar hé: dat is nu eenmaal hoe ik het het liefste doe. En zo gaat dat een hele dag door. Ik heb dolle pret, mijn vrouwtje daarentegen trekt zich stilaan de haren uit het hoofd...

15:28 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-05-08

Onze Witte is niet meer...

Na Erkan hebben we nu ook afscheid moeten nemen van een ander lid van onze dierenfamilie. Deze morgen om iets na 7 is onze Witte gestorven. Het vrouwtje trof 'm vanmorgen stuiptrekkend in de kooi aan, in paniek riep ze het baasje erbij en ze hebben nog net zijn laatste momenten op deze wereld meegemaakt. Toen was het voorbij. Het ging al lang slecht met de Witte. Geheel onverwacht kwam het dus ook niet, maar als het moment dan toch daar is, is het toch een schok. Het vrouwtje barstte in tranen uit, het baasje moest ook even een krop in de keel wegslikken en vanavond gaan ze hem samen in de tuin begraven.

Onze Witte was één van onze twee oudste fretjes, een albino, zoals de naam al deed vermoeden. Hij en Freddie waren twee broers, de eerste frettenpupjes die de baasjes zeven jaar geleden in huis haalden. De Freddie was - en is, ondanks zijn gevorderde leeftijd, nog steeds - de losbol van de twee, onze Witte was altijd rustiger, stiller, aanhankelijker. Een echt mama's fretje, zeiden de baasjes vroeger, en stiekem ook de lieveling van het vrouwtje. Hij zat graag bij de baasjes, of lag ergens in een hoekje of holletje op een bolletje te slapen. Hij was ook de slimste van de twee. Echt een intelligent beestje: hij luisterde naar zijn naam, vond altijd wel manieren om te krijgen wat hij wilde en te geraken waar hij wilde zijn. Maar de laatste maanden werd hij mager, liep hij bijna niet meer rond, speelde hij niet meer en lag hij meestal in zijn nestje te slapen.

Twee maanden geleden waren we hier nog met negen, nu nog maar met zeven. Het kan snel gaan... Maar één ding weten de baasjes zeker: ons Witteke zullen ze nooit vergeten...

09:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Intussen aan het puppyfront

Hoe zou het na anderhalve week gaan met onze Hector en zijn broertjes en zusjes?
Kijk en oordeel zelf:

jill pups 19-05-08_ 1week oud 003jill pups 19-05-08_ 1week oud 005jill pups 19-05-08_ 1week oud 007jill pups 19-05-08_ 1week oud 008jill pups 19-05-08_ 1week oud 006jill pups 19-05-08_ 1week oud 010

08:27 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-05-08

Eindelijk rust?

Dit weekend zijn we eindelijk terug naar onze living kunnen verhuizen. Ik was dolblij toen het vrouwtje zei dat ik niet langer opgesloten moest zitten in de slaapkamer. Ik verheugde me op mijn plekje voor het raam, op mijn verborgen hoekjes en gekende plaatsjes. Mijn vreugde was echter van korte duur. Onze living was onze living helemaal niet meer. Ik herkende ze nauwelijks. Al mijn plekjes waren verdwenen. Alles was anders. Het enige wat er stond, waren de zijmuren. De rest was allemaal nieuw. Ik heb toch een paar dagen nodig gehad om me er weer thuis te voelen. Uiteindelijk maakte ik me een nieuw lievelingsstekje en ik dacht dat ik nu eindelijk rust zou krijgen. Vergeet het maar!
Nu zijn de werkmannen in de badkamer bezig. De hele badkamer is één grote bouwwerf. Pas op, ik vind dat niet erg, want in hun zoektocht naar de riolering werd de hele vloer opengebroken met gigantische aardebergen tot gevolg. Heerlijk om in de spelen en te graven. Alleen heeft het vrouwtje dat niet zo graag. Ze is bang dat ik onder een drilboor terecht kom, dat ik mijn eigen hoopjes op de grote hoop draai ("niet leuk voor de aannemer", zei ze) en dat ik daarna met mijn modderpoten door de nieuwe living ga hollen. Maar als ze niet kijkt, dan ga ik toch stiekem wat ravotten in mijn eigen zandbak. Het leven van een kat kan toch heerlijk zijn...

09:57 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21-05-08

Wie niet weg is, is gezien!

Het is genoeg geweest! Dat nieuwe mormel dat hier binnenkort mijn rust komt verstoren, heeft al genoeg aandacht gekregen! Het steelt niet alleen de aandacht van mijn baasjes, maar ook mijn blogruimte. Vandaag gaat het weer over mij. Punt uit.

We zitten nog steeds tussen het vuil en de rommel. De baasjes hebben me wel beloofd dat we binnen een paar dagen weer naar de woonkamer verhuizen, maar in de tussentijd zit ik hier nog wel mooi opgesloten tussen tonnen gerief. Sinds mijn ontsnapping een paar dagen geleden proberen de baasjes steeds, op ieder moment van de dag, te weten waar ik mij precies bevind. Ik word er zelfs wat ongemakkelijk van, van al die aandacht. Aangezien hier regelmatig de deur open en weer dicht gaat, moet het vrouwtje zowat om de vijf seconden op zoek naar mij, uit schrik dat ik er toch van tussen ben kunnen muizen. En ik maak het ze ook niet gemakkelijk. Een zwarte kat als ik beschikt over een extra camouflagetroef op donkere plekjes, en daar maak ik gretig gebruik van als ik even wil ontsnappen aan het argusoog van het vrouwtje. Ik heb me een holletje tussen de voorlopig daar opgeslagen rommel onder het bed gemaakt. Daar val ik met mijn donkere vacht niet op. Maar het vrouwtje heeft intussen ook in de smiezen dat ik daar regelmatig vertoef. Om er zeker van te zijn dat ik me nog veilig en wel in de kamer bevind, moet ze dus knielen tussen alle rommel voor en naast het bed, haar hoofd tussen het enige vrije gaatje murwen en met een zaklampje de donkere spelonk onder het bed inspecteren. Dat is de enige manier om mij te vinden: het licht van de zaklamp weerkaatst in mijn oogjes en zo weet het vrouwtje waar ik me verstopt heb. Ik begin te vermoeden dat ze het jammer vindt dat ik geen fluogele kat ben...

IMG_1544

11:35 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20-05-08

Op verzoek...

SuikerbonenSuikerbonen, speciaal voor alle lezers die ons al meteen gelukwensten met onze Hector, terwijl wij met het ontstaan van het beestje zelf niets, maar dan ook niets, te maken hebben. Dat is helemaal de verdienste van vader Sam en moeder Jill van kennel Of Rambostaff. Wat leuk dat jullie allemaal zo meeleven met deze blijde gebeurtenis! Grappig trouwens ook, want kleine Hector is voor ons nog even virtueel als voor jullie! Maar aangezien jullie blijkbaar al even blij zijn als wij, toon ik jullie graag nog enkele foto's die Chris en Susie daarnet hebben doorgestuurd. Zijn ze niet vertederend? Op de foto links onze Hector. Welk hondje precies Hector is? Dat weten we zelf ook niet. Eén van de vijf, want de baasjes zijn natuurlijk nog niet gaan kiezen, dat duurt nog even. Dat kleintje met het witte plekje op zijn kop en borst deed alvast het vrouwtje d'r hart smelten, maar voor hetzelfde geld is dat een teefje :-)

jill pups 19-05-08_ 011jill pups 19-05-08_ 013jill pups 19-05-08_ 014

14:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Ooievaar

Gisteren is de ooievaar gekomen. De bloemkolen waren productief. Om maar te zeggen dat de pupjes van Jill geboren zijn, enkele dagen vroeger dan gepland. Waarschijnlijk konden ze niet langer wachten en vonden ze het hoog tijd om hun eigen leventje te beginnen. En in dat opzicht passen ze perfect bij mijn vrouwtje, want die is het begrip geduld ook volkomen vreemd. Ze kent het woord, het concept, maar hoe het nu eigenlijk voelt om geduldig te zijn, dat weet ze niet. Jullie kunnen je dus wel voorstellen wat voor een gat het vrouwtje in de lucht sprong toen de mensen van de Kennel Of Rambostaff haar gisterenavond laat een sms'je stuurden met het goede nieuws.
Jill is nu de trotse mama van drie reutjes en twee teefjes. Niet alleen is dat goed nieuws omdat het aftellen tot onze nieuwe huisgenoot nu écht begonnen is, maar ook omdat we nu zeker weten dat we een reutje krijgen. Onze Hector. Nog enkele weken geduld (alweer dat vieze woord) en dan kunnen we Hector mee naar huis nemen. Dan kunnen we beginnen aan de kennismaking. Ik ben benieuwd naar mijn nieuwe vriendje. Het vrouwtje zegt dat het hondje in het begin wat op mij zal lijken: donker, stevig en klein. Spannend...
De eerste foto's van de jonge kroost, met dank aan Jilleke en Kennel Of Rambostaff:

jill pups 19-05-08_ 004

07:47 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-05-08

Wie is?

Ik besefte zonet dat jullie intussen allemaal wel weten wie Erkan was, hoe hij eruit zag en wat zijn hobby's waren, maar dat ik mezelf nog niet eens behoorlijk heb voorgesteld. Oké, dat ik een pekzwarte kater ben, dat zal al wel common knowledge zijn. Maar voor de rest ben ik voor sommigen onder jullie alleen maar een naam, een hersenschim. Daarom een korte voorstelling in woord en beeld:

Ik ben Fonzie, aka Fonz...

IMG_1491

 


... een speelvogel...

IMG_1523
... een karakterkop...

IMG_1406
... een knuffeldier (als het mij uitkomt)...

IMG_1423
... een levensgenieter...

IMG_1533

... en stiekem fotomodel (mijn rechterkant is het fotogeniekst).

13:23 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-05-08

De wijde wereld in...

Ik heb gisteren een stapje in de wijde wereld gezet. Ik ben op excursie geweest.
Ik weet niet of ik het jullie al eens heb verteld, maar ik ben een huiskat. Ik mag van de baasjes niet buiten. Vroeger, toen ik nog al mijn "onderdelen" had, ben ik eens een paar keer uitgebroken, maar sinds mijn baasjes me naar de dierenarts hebben gebracht om me te ontdoen van mijn mannelijkheid, heb ik er geen problemen meer mee om lekker binnen bij de baasjes te blijven. Ze zeggen dat ze niet willen dat ze me op een mooie dag platgereden op straat terugvinden, of dat ik toegetakeld van het vechten weer kom binnenstrompelen. En sinds onze goede vriend Erkan er niet meer is, zijn mijn baasjes er als de dood voor dat ze ook mij nog eens kwijtspelen. Voor mij allemaal goed, ik ben graag bij mijn baasjes.
Maar gisteren muisde ik er dus even tussenuit. Ondanks meerdere waarschuwingen van de baasjes aan het adres van de werkmannen, was er toch een in geslaagd om te vergeten de deur weer achter zich dicht te trekken. Het vrouwtje stond op dat moment bij de aannemer om de vorderingen te bespreken, toen ze plots de andere werkmens "poes, poes, kom poes" hoorde zeggen. Haar hart sloeg een keer over toen ze kwam kijken wat er aan de hand was. Ik was door de open deur geglipt, naar de voordeur gerend en tot helemaal op straat gelopen. Overdonderd door deze plotse vrijheid, wist ik niet goed wat te doen. Het liefst van al was ik terug naar binnen, naar mijn vrouwtje gelopen, maar die grote, vreemde werkman versperde mijn doorgang. Briesend kwam het vrouwtje aanlopen, ze stuurde de werkman uit mijn gezichtsveld en zette zich op haar hukjes neer. Toen ik binnen, in ons veilige huisje, mijn vrouwtje zo lief op mij zag roepen, holde ik snel terug in haar beschermende armen. Ik weet niet wie het meest opgelucht was dat ik weer in de beslotenheid van ons huisje was, ik of het vrouwtje... Ze nam me terug mee naar de slaapkamer, waar ze van pure blijdschap nog even met me speelde en me knuffelde, voor ze weer de gang van zaken met de aannemer ging bespreken. Home sweet home, zoals het klokje thuis tikt, tikt het echt nergens!

11:38 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende