Sinds gisteren hebben de baasjes een gloednieuwe sofa. Een lederen hoekzetel nog wel. En trots dat ze erop zijn. Vooral het vrouwtje. Maar daar is een speciale reden voor. Gisteren mochten ze hun sofa gaan ophalen. Ze hadden 'm kunnen laten leveren, maar dat zou zoveel geld gekost hebben, dat ze besloten om het kleinood zelf te gaan ophalen. Maar omdat baasje moest werken, reden vrouwtje en haar moeder erom. Tot hun grote opluchting paste beide delen van de sofa in de kofferruimte van de auto (wie vaak sofa's wil verhuizen, moet dus absoluut kiezen voor een Citroën Berlingo!). De man van de meubelzaak zal in zichzelf wel gedacht hebben: die twee vrouwtjes met die sofa? Dat wil ik nog zien. Maar daar trokken vrouwtje en haar moeder zich niks van aan.
Eenmaal thuis aangekomen, stroopten vrouwtje en haar moeder de mouwen op en sleepten beide stukken tot in het voorhalletje. So far so good. Nu moet je weten dat baasjes hun woonkamer boven op het eerste verdiep hebben en dat de trap naar boven in een bochtje gaat. En dat hun huisje en alles erin aan de kleine kant is. Mij sloten ze op in een aparte kamer omdat ze zeiden dat ik toch maar in de weg zou lopen. Terwijl ik mijn goed ontwikkelde spieren maar al te graag ter hunner beschikking had gesteld! En toen begonnen ze eraan. Twee tengere vrouwtjes en twee gigantische stukken sofa over een onhandige trap naar boven. Je had ze moeten bezig zien. Als er een video was gemaakt, zou je die ongetwijfeld hebben kunnen bewonderen op een of ander home video programma, met een grappige commentaar eronder. Verschillende malen zaten ze halverwege de trap muurvast met hun sofa. Verschillende malen konden ze de zetel gewoon loslaten, zonder dat die terug naar beneden viel omdat hij helemaal geklemd zat tussen muur en trapleuning. En zij maar duwen en trekken en sleuren en sjorren. Een paar keer donderden ze bijna met sofa en al van de trap, regelmatig hoorde ik uit de aanpalende kamer gekreun en gevloek toen er weer een hand of een teen verpletterd werd. Intussen zagen ze allebei al knalrood en liep het zweet in straaltjes van hun gezicht naar beneden. Maar lieve mensen: het is ze gelukt, onze twee superwomen. Beide stukken van de zetel én zij erbij zijn veilig en zonder (k)leerscheuren in de woonkamer geraakt. Nadien moesten ze zich nog een weg banen doorheen al het verpakkingsafval en toen moest het vrouwtje haar woonkamer nog beginnen te herinrichten, omdat verschillende meubelstukken van plaats moesten veranderen door de nieuwe zetel. De oude zetel is echter nog niet beneden geraakt, want na hun immense krachtinspanningen hadden vrouwtje en haar moeder geen energie meer over om dat oude gevaarte ook nog eens de omgekeerde weg te doen afleggen. Die staat voorlopig dus nog de boel te versperren.
Een nieuwe sofa moeten Fons en ik natuurlijk behoorlijk inwijden. De bewijzen ervan kun je hieronder bewonderen. En o ja: aan iedereen nog een prettig weekend natuurlijk!

De voorbije avonden zat ik volledig verbouwereerd en een tikkeltje geïntrigeerd naar het vrouwtje te kijken. Vrouwtje zat in de zetel tv te kijken en regelmatig dook ze kreunend weg onder haar dekentje. Ze beet in de kussens en trappelde met haar voeten. Ik vond het maar een gek schouwspel. Bleek dat ze last had van wat zij noemt plaatsvervangende schaamte. Er was niks te zien op haar favoriete zenders en omdat ze geen zin had om iets anders te doen, zapte ze van de ene zender naar de andere. Zo stootte ze eergisteren op Idool 2007. Nu is het vrouwtje daar geen bijzonder grote fan van, en de vorige edities zijn volledig aan haar voorbijgegaan, maar omdat er nergens anders iets entertainends te zien was, besloot ze even te blijven kijken. Naarmate de avond en het programma vorderde werden de symptomen van die plaatsvervangende schaamte erger en erger. Vrouwtje vroeg zich af wat iemand bezielde om zich voor half Vlaanderen volslagen belachelijk te willen maken. Dat de slachtoffers van de eerste editie zich hadden laten vangen, daar kon ze nog inkomen, die wisten niet wat hun te wachten stond. Maar al die arme schapen die deze keer hun kans wagen, die hebben toch al gezien wat er gebeurt met totaal onkundige zangtalenten??? Ze kon ook niet begrijpen dat sommige van die miskleumen er waarachtig van overtuigd waren dat ze konden zingen! Nu, het vrouwtje vindt van zichzelf ook dat ze in de douche behoorlijk goed klinkt. Tot wanneer ze zichzelf in een open ruimte hoort. Weg illusie. En waar zijn die mensen hun beloved ones? Is het niet de taak van familie en vrienden om die erbarmelijke zangers uit hun droom te helpen? Een beetje moeder zegt toch aan haar kind, dat van plan is zich in te schrijven, maar voor geen meter kan zingen: kijk, sorry, maar ik denk niet dat jij bent wat ze zoeken... Je laat je eigen kind, broer, lief,... toch niet zomaar afkraken? Eén van de deelnemers had een - laat ons zeggen - niet zo flatterend gebit. Commentaar: trok op niks en hij zou beter eens naar de tandarts gaan. Kijk: dat vindt het vrouwtje erover. Dat die jongen niet kon zingen, daar was iedereen het over eens. Dat ze zeggen: dit was kattegejank, tot daar aan toe. Maar wat heeft zijn gebit daar nu in godsnaam mee te maken? Maar goed, zonder een beetje gejen en gescheld geen interessante show natuurlijk.

Volgende avond: wéér van dat maar deze keer waren het vier eenzame jongens die de vrouw van hun leven zochten. Of eerder: de moeders zochten een schoondochter. Alweer kon het vrouwtje er niet met haar verstand bij waarom for the love of God iemand zich zo voor de leeuwen wil laten werpen. En de leeuwen in kijkend Vlaanderen zijn geen kittens, het vrouwtje al zeker niet. Haar commentaar bij die begeerlijke vrijgezellen was niet mals. Twee manmensen konden er nog mee door. Maar die twee anderen! De ene had een ziekelijke relatie met zijn moeder. Samen gingen ze gezellig sexy lingerie met jartellen kopen. Voor de moeder! Het vrouwtje werd terstond onpasselijk. En de moeder dacht dat zoonlief niet aan een lief geraakte door zijn lengte. Eén meter en tien, alsjeblieft. Vrouwtje antwoordde vanuit haar luie zetel dat het wel eerder aan zijn geschifte moeder-zoonrelatie zal liggen, aan zijn oubollige kapsel en aan zijn gendarmesnor. De andere stakkerd sprak alsof hij een dertiende eeuws woordenboek vanbuiten had geleerd. Je moet een vrouw met respect bejegenen. Wie onder jullie telt bejegenen onder zijn actieve woordenschat??? Ik hoorde het vrouwtje roepen dat ze die tang eens van die jongen zijn piemel moesten halen. Ja, het vrouwtje leefde zich volledig in in het programma. Zielig eigenlijk. Dat het vrouwtje zich daarmee ledig houdt. En dat ze die arme zielepoten zo te kijk zetten. Maar goed, misschien vinden ze inderdaad via dit pareltje van Vlaamse televisie wel dé vrouw. Wie weet? En anders heeft het vrouwtje toch een avondje goed kunnen lachen.

Ben trouwens eens benieuwd wat het vanavond zal worden. Vanavond is het Grey's Anatomy, hét hoogtepunt van de televisieweek voor het vrouwtje. Ja kijk, in dat opzicht is ze een typische vrouw: gek op chick flicks, romantische komedies en de nodige portie gezwijmel. Ze gaat er volledig in op en wordt razend als het baasje plots naar het voetbal zapt. Ze heeft 'm al gezegd dat Zulte-Waregem vanavond geen schijn van kans heeft en dat het dus niet eens de moeite is om te kijken. Dat hij toch al weet hoe het zal eindigen. Dat ook het vrouwtje weet hoe haar vrouwenprogrammaatjes eindigen (ze worden verliefd, trouwen en krijgen kindjes. Altijd.), dat zegt ze er wijselijk niet bij...

De opmerkelijkste gebeurtenissen van vandaag (tot nu toe):

1. Toen ik vanmorgen buiten kwam, kon ik er niet naast kijken: mijn favoriete buurvrouw is jarig. Het hele huis was versierd met slingers en ballonnen en toeters en bellen. Ik heb het vrouwtje onmiddellijk gevraagd om buurvrouw te mogen gelukwensen. Vrouwtje zei dat ik nog even moet wachten, tot iedereen fris en keurig is aangekleed en geen prut meer in de ogen heeft.

2. Tijdens onze wandeling botsten we op de Galloway-runderen. Gemakshalve, omdat het vrouwtje geen zin heeft om iedere keer G a l l o w a y - r u n d e r e n te typen, zullen we ze hier oneerbiedig "koeien" noemen. We stootten dus op de koeien. Het grootste exemplaar, een gigàntisch beest met een enórm lijf, stond rustig het koeienpoortje te blokkeren waar we langs wilden, terwijl ze het vrouwtje kauwend aanstaarde alsof ze wilde zeggen: "come on, try me". Het vrouwtje is geen bangebroek, maar om nu met man en macht (én mij) aan die koe te gaan sleuren om ze van voor het poortje weg te krijgen, dàt zag het vrouwtje nu niet direct zitten. Ik zag ze in mijn hoofd al met haar hele lijf aan die koe staan sjorren. We maakten dus een omwegje om naar het andere poortje iets verderop te gaan. Wat bleek? Ook daar versperden koeien ons de weg. Vrouwtje loerde eens voorzichtig opzij om te kijken of ze er tussendoor kon, maar nee hoor. In haar eentje zou het misschien gelukt zijn om zich ertussen te wringen, maar ik stond al zo te sleuren en te trekken aan de lijn om van dichterbij te gaan kennismaken met de koeien, dat het vrouwtje het risico niet wilde nemen. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons een weg moeten banen door kreupelhout en struikjes, modderplassen en bosjes om te geraken waar we wilden uitkomen, namelijk weer thuis, zonder dat we daarvoor langs dezelfde weg moesten terugkeren.

Toen we gisteren terugkwamen van onze wandeling en over de parking van het ziekenhuis liepen, zetten vrouwtje en baasje een boompje op over goede manieren, beleefdheid en burgerzin. Voor mij zijn dat loze begrippen, maar blijkbaar vinden mijn baasjes ze belangrijk dus ik noodgedwongen ook. Aanleiding was een vrouw die haar hondje op het gazonnetje voor het ziekenhuis een grote boodschap liet doen en daarna doorliep.
Nu moet je weten dat het vrouwtje een heel categorieënsysteem heeft opgebouwd voor gras. Gras is gras, zou je denken, maar volgens de indeling van vrouwtje is niets minder waar. Voor diegene die geïnteresseerd zijn, volgen hier de grascategorieën (volgens het vrouwtje):

1. Wild gras. Zoals de naam het zelf zegt, is dat gras dat in het wild groeit, vrij en blij in de natuur. Gras dat niet door mensen is gezaaid, gras waar eigenlijk niemand naar omkijkt, gras dat er gewoon “is”.
2. Gedomesticeerd gras. Dit is gras dat door de mens is gezaaid. Het is terug te vinden in tuinen (voor- en achtertuinen) en de mens besteedt er zorg aan. Na het zaaien komt hij iedere dag met een vergrootglas kijken of er al sprietjes uit de grond aan het komen zijn en in de zomer, als het lang niet regent, sproeit hij het.
3. Utilitair gras. Deze soort is terug te vinden op speelpleinen, speeltuinen, ligweides, picknickterreinen en dergelijke. Het is niet zo mooi als gedomesticeerd gras, maar daarvoor is het wel een pak steviger, belast tegen rondstormende kindervoetjes, voetballen, ligmatjes en ga zo maar door.
4. Decogras. Dit is een erg edele vorm van gras. Het is terug te vinden in chique tuinen, rond parkings van ziekenhuizen en andere openbare aangelegenheden en het is er ter verfraaiing van anders troosteloze installaties.

Vrouwtje is blij. Haar telecomprobleem is opgelost. Vrouwtje heeft eindelijk een degelijke mens bij Belgacom te pakken gekregen en vrouwtje heeft eindelijk een duidelijke uitleg gekregen. Vrouwtje kon drie uur later alweer telefoneren en internetten. Dankuwel, lieve man bij Belgacom. En dankuwel lieve technieker om even te informeren of alles wel degelijk werkte.

Vrouwtje is ook blij omdat de zon schijnt. Ik ook. Fons ook. Fons is niet rustig te krijgen als de zon schijnt. Ik ook niet. Fons en ik maken het vrouwtje wanhopig. Vrouwtje trekt zich bijna de haren uit het hoofd (en na het kappersbezoek heeft ze er al niet veel meer). Fons en ik keilen cd's tegen de grond. En afstandsbedieningen. En boeken. En dvd's. Fons speelt met de lintjes van de gordijnenlatjes. Tot ze in een onontwarbare knoop zitten. Maar het vrouwtje geniet. Van de zon.

Vandaag ben ik het niet die misnoegd is. Nee, vandaag is het de beurt aan het vrouwtje. Misnoegd is ze. Ontsteld. Ontevreden. Ze heeft het wel even gehad met de moderne technologie. En dan vooral met het fenomeen “telefonische helpdesk”. Vroeger waren de baasjes bij Telenet. Voortdurend problemen. In die tijd waren de helpdesk agents haar beste vrienden. Gesprek tussen het vrouwtje en één van haar beste vrienden:

Helpdesk: “Kan ik u helpen?”

Vrouwtje: “Ik hoop het. Mijn internet ligt plat.”

HD: “Probeer dit eens. Werkt het?”

V: “Nee.”

HD: “En dit?”

V: “Nee.”

HD: “Surf eens naar www.blablabla.be.”

V: “Hallo? Ik kan niet op het internet.”

HD: “Dan weet ik het ook niet. Dan kan ik u ook niet helpen.”

Het leuke aan de Telenet Helpdesk is dat die bereikbaar is op een 015-nummer. Of in het weekend op een 070-nummer. Te gek! Leuk voor de factuur op het einde van de maand.

Dag lieve lezertjes! Daar is ie weer bijna: de vrijdagavond, het heerlijkste moment van de week, de avond waar we met z'n allen vijf dagen lang naar uitkijken! Het begin van het weekend!
Het vrouwtje is vandaag is een opperstebeste bui. Het zonnetje schijnt, het is vrijdag, het ziet ernaar uit dat ze al haar werk afkrijgt voor het weekend... Een ideale dag dus. Daarnet zijn we samen nog een eindje gaan joggen en onder invloed van de frisse lucht, de lichaamsbeweging en het zonnetje bruisen we nu allebei van de energie. Bovendien heb ik me de laatste dagen van mijn beste kant laten zien, een geste die mijn vrouwtje wel weet te appreciëren. Ik kom wanneer ze roept, ik stribbel niet tegen als ze wil dat ik bij haar blijf, ik hol niet achter fietsers en andere joggers aan, jaag de eendjes niet de daver op het lijf en zeur het vrouwtje niet de oren van de kop als ik mijn zin niet krijg. Jaja, het vrouwtje is trots op mij. Heerlijk.
Dit weekend staan er naar het schijnt geen speciale plannen op het programma. Een heel weekend doen waar we zin in hebben. Dat mag ook wel eens. Gezellig ons ding doen, alles kan, alles mag en niets moet.
Vrouwtje hoort de vogeltjes fluiten en fluit graag een eindje mee, ze ziet het zonnetje schijnen en begint er warempel zelf van te stralen, het weekend nadert met rasse schreden en het leven is mooi. Begrijpen jullie nu waarom het vrouwtje in zo'n opgewekte stemming is?

Ook jullie, liefste lezertjes, wensen we een zalig weekend toe. Profiteer ervan, want voor je 't weet is het alweer maandag. Haal eruit wat je eruit wil halen, en geniet ervan! Toedeloe!

Het is zover. Ook bij ons is de eerste noemenswaardige sneeuw gevallen. OK, we hadden dit jaar al wel een paar vlokjes gezien, maar echt sneeuw kon je dat niet noemen. Wat witte druppeltjes die naar beneden kwamen en al gesmolten waren voor ze de grond raakten. Maar nu sneeuwt het écht. Dikke witte vlokken die een heel tapijt vormen op de grond. Een beetje fris wel. Koud aan de pootjes. Daarom heeft het vrouwtje me een jasje gegeven. Ik ben er echter niet van overtuigd dat ik er wel mee sta. Ik ben niet zeker dat roze wel mijn kleur is. Misschien ben ik te traditioneel, te macho, maar ik schaamde me een beetje toen ik plots een roze jasje aanhad. Is roze niet eerder een kleur voor teefjes? Wil ik als sterke man wel gezien worden in een roze jasje? En past roze wel bij mijn teint? Ik weet het niet, hoor. Helemaal door de grond zakte ik toen het vrouwtje ook nog eens haar camera bovenhaalde. Een roze jasje dragen is één ding, ermee op de foto gaan is een ander paar mouwen. Wat zou het vrouwtje ervan vinden als ik haar foto's op het internet zou zetten, waarop ze drie jaar oud is en de werkschoenen van haar pappie draagt, met ook nog een te grote plastron rond haar nek? Dan zou ze zich ook schamen, daar ben ik zeker van. Altijd lachen voor wie de foto neemt, maar diegene die erop staat, schaamt zich wel te pletter. Jammer genoeg heb ik hier niet veel te zeggen. Ik hoop alleen dat ze het niet in haar hoofd haalt om me dat vodje straks aan te trekken als we gaan wandelen. Ik mag er niet aan denken dat we bekenden tegenkomen. Die zullen wel lachen, als ze me daar zien trippelen in mijn vrouwenjasje...  

O ja, voor de geïnteresseerden: wie ook zo'n jasje wil (je weet maar nooit), moet snel naar de winkel lopen voor een zak van 15 kg Eukanuba. Daar krijg je dit ding gratis bij.

Het weer vandaag: bewolkt (vrouwtje was camera thuis vergeten...).

Vandaag heb ik jullie eigenlijk niet veel speciaals te vertellen. Mijn leven is tegenwoordig een beetje aan de saaie kant. Er gebeurt niet veel bijzonders. Ik ben niet meer aangevallen door andere honden, ik heb geen loslopend wild meer gezien tijdens mijn wandelingen, ik ben niet meer verloren gelopen in mijn eigen gemeente, de gevreesde stofzuiger houdt zich de laatste tijd koest. Kortom: alles gaat z'n normale gangetje. Ik ben er zeker van dat jullie ook zo van die dagen meemaken, waarop alles alledaags is en je stiekem hoopt dat er toch iets onverwachts zal gebeuren. Onverwachts bezoek. Onverwachte ontmoetingen. Onverwachte wendingen... Voorlopig echter geen geluk.
Om jullie toch wat te entertainen: hieronder wat foto's van Fons en mij. Twee dikke vrienden, maar let vooral op Fons zijn uitgestoken klauwtjes op de derde en de vierde foto, de gemenerd... Mij een hele tijd staan uitdagen, voor m'n neus komen paraderen, dan vluchten naar boven op de zetel, waar ik er niet bijkan, en vandaar toeslaan. Iedereen weet dat je bij een aanval beter bovenop de heuvel zit, omdat je daar het overwicht hebt en je niet omhoog moet aanvallen. Dat weet ik uit de computerspelletjes van het baasje, dat graag strategische veldslagen aangaat uit langvervlogen tijden. Ook de Fons heeft dat goed begrepen, maar ik mag van het vrouwtje niet op de zetel. Ze zegt dat ik al genoeg mag. Als ik ook nog eens de zetel verover, is het einde niet meer in zicht. Dan wordt waarschijnlijk de hele woonkamer verbouwd door Fons en mij. Die kans zit er inderdaad wel in...

Ik hoop dat ik morgen meer te vertellen zal hebben. Dat er vandaag allerlei grootse dingen gebeuren, dat ik vandaag opwindende avonturen zal beleven. Je weet maar nooit...