Vanmorgen stootten het vrouwtje en ik weer op een bizar schouwspel in onze straat. Een gek individu mét piratenbandana op het hoofd was bezig met rommel stapsgewijs doorheen de straat te verplaatsen, daarbij pratend tegen zichzelf, tegen denkbeeldige voorbijgangers of tegen zijn rommel, daar zijn we nog steeds niet uit. Toen wij buiten kwamen, stond zijn rommel - kastdeuren, tafelpoten en meer van dat fraais - op een hoop tegen het huis op de hoek. Eén voor één nam hij zijn rommelonderdelen op, liep twee huizen verder, zette de dingen neer, zodat er twee hopen ontstonden, keerde terug naar hoop 1, verplaatste weer een gedeelte, tot wanneer alles op hoop 2 lag en begon dan weer opnieuw met hoop 2, die nu hoop 1 was geworden, weer een paar huizen verder te sleuren. En zo ging hij maar door, mompelend en ruziemakend tegen alles en niks.
Ik heb het niet zo begrepen op zulke bevreemdende toestanden, dus zette ik het op een blaffen, wat werd beantwoord door nog meer gemompel en gegrommel.
Een half uurtje later hoorden we hem ophef maken tegen een voorbijganger, die zich blijkbaar ook afvroeg wat er aan de hand was. Drie kwartier later gingen het vrouwtje en ik wandelen. De man was intussen al een meter of 50 gevorderd met zijn hoop en was al in de helft van de straat. In het voorbijgaan bromde hij iets in de trant van "als mijnen hond... ge zult wat zien... vrij rondlopen... ze zijn 'm al gaan halen, zie, ge zult wel zien..." Het vrouwtje wist niet goed of de piratenman nu tegen ons aan het praten was of niet, ze snapte er niets van en ze voelde er al zeker niets voor om met zijn loslopende hond geconfronteerd te worden, als het ten minste dàt was wat hij bedoelde. We liepen dus maar gewoon door. In het terugkomen was de man nog steeds bezig met zijn bizarre activiteit, maar gelukkig was er nergens een hond, al dan niet loslopend, te bespeuren.
Bij zulke taferelen vraag ik me altijd af wat er precies in die personen hun hoofd omgaat. Waarom in godsnaam verplaats je zulke rommel nu op zo'n gekke manier, meter per meter, hoop per hoop? Het leek wel de processie van Echternach. En wie weet van hoe ver was die man zo al gekomen? Misschien was hij al de hele nacht aan de gang geweest? En waar in hemelsnaam was hij naar op weg? Allemaal vragen waar maar geen logisch antwoord op te vinden was.
Tegen de middag was hij nergens meer te bespeuren. Zijn rommel wel. Die lag op één grote hoop tegen een gevel van een huis. Waarom? Dat is ook voor ons een groot mysterie...

Zoals al meermaals gezegd hoeft het vrouwtje niet iedere dag in de file naar het werk te staan. Ze werkt in onze woonkamer. En zoals jullie hier zien, schrijft het vrouwtje een paar keer per week een stukje op mijn blog. Tot hier geen nieuws. Nu, onlangs vernam ze dat bepaalde mensen vinden dat ze geen échte job heeft, omdat ze thuis werkt en tijd heeft om een blogje te maken. Daar moet het vrouwtje toch eens goed mee lachen! Die mensen hebben natuurlijk volkomen gelijk! Haar werk is inderdaad maar een nepwerk en haar nepklanten betalen haar nepfacturen met Monopolygeld, waarmee het vrouwtje haar neprekeningen kan betalen. En omdat thuiswerkende mensen zeeën van vrije tijd hebben, staat ze iedere dag maar rond 11u op, waarna ze eerst anderhalf uur bruncht en de krant leest, gevolgd door anderhalf uur bloggen, een shoppingtripje naar het plaatselijke shoppingcenter en een bezoekje aan de supermarkt (waar ze betaalt met haar Monopolygeld dat ze verdiend heeft met haar nepopdrachten). Daarna nestelt ze zich voor de televisie voor alle interessante programma's die in de namiddag op een weekdag worden uitgezonden en àls er dan nog wat tijd overblijft, werkt ze nog een half uurtje, want zo héél af en toe vereist haar nepwerk ook nog eens een lichte nepinspanning.
En dat bloggen, ja beste lezers, dat geldt natuurlijk ook voor jullie medebloggers! Jullie hebben stuk voor stuk ook de hele dag lang niks beters te doen dan urenlang te zitten bloggen. Jullie zitten waarschijnlijk, net als het vrouwtje, vijf uur aan een stuk te schrijven over jullie onbenullige bezigheden, waarschijnlijk nét op die momenten waarop je eigenlijk een belangrijke vergadering zou moeten bijwonen, een dringende deadline zou moeten halen of een omvangrijke cursus zou moeten studeren. Shame on you! Tot hier dit berichtje, want het vrouwtje moet haar nepbelastingsaangifte nog invullen met nepbedragen en nepwerk. En jullie, beste medebloggers: terug aan het werk!

Herinneren jullie je dat reuzenbot nog waarover ik het onlangs had? Dat was een cadeautje van een ex-collega van het vrouwtje. Af en toe komt ze op bezoek en dan heeft ze altijd een geschenkje voor mij bij. Je kunt je inbeelden dat ik ze graag zie komen... De meeste van haar geschenkjes heb ik intussen al opgegeten resp. kapotgebeten, behalve de Kong, die gaat nog steeds hardnekkig mee. Het leuke aan die cadeautjes is dat ze ook altijd mooi zijn ingepakt. Het uitpakken (verscheuren en vermalen van het inpakpapier) is al een festijn op zich! Toen ze vorige keer dus met dat grote pak kwam aanzetten, kon ik nauwelijks wachten om het open te rijten en de baasjes keken glimlachend toe. Ik sleurde met het bot de trappen op, knalde hier en daar tegen een kast, een stoel, de trapleuning en de deurstijl, maar uiteindelijk belandde het toch mooi in mijn mand.
Eén nadeel: het bot ruikt naar niets en smaakt naar niets en dan hoef ik het ook niet. Het vrouwtje heeft er zelf ook eens aan geroken en ondanks het feit dat mijn vrouwtje een bijna even fijne neus heeft als ik (ze ruikt van kilometers afstand dat iemand champignons aan het klaarmaken is, waarna ze spontaan begint te kokhalzen), kon ook zij geen zweempje geur waarnemen. En ze weet dat ik hou van eten met een geurtje aan. Mijn gedroogde varkensoren: stinkt als de pest, vooral wanneer ze al wat natgesabbeld zijn, maar o zo lekker. Gedroogde runderpensen: het vrouwtje krijgt al kotsneigingen bij de gedachte eraan alleen al en ik mag er enkel aan smikkelen als de ramen openstaan. Als eten dus niet ruikt - of stinkt, kwestie van smaak - trek ik er mijn neus voor op. Dat bot lag hier in de woonkamer dus maar wat rond te slingeren.
Tot het vrouwtje in de dierenwinkel op een gelijkaardig bot stootte en eens ging kijken naar de prijs. Ze sloeg bijna steil achterover! En bedacht dat ik dat bot zou opeten, willen of niet. Thuisgekomen haalde ze dus de kokkin in haar boven, kookte water met wat bouillonblokjes in, deponeerde mijn bot op een ingenieuze constructie van zilverpapier en huishoudpapier, overgoot het geheel met heerlijke ruikende kippenbouillon, wikkelde alles toe tot een mooi pakketje en liet mijn bot trekken in haar brouwsel. Na een dag haalde ze mijn bot eruit, liet het drogen (ze wilde niet dat ik met een smoezelig bot door de living zou smodderen) en bood me het aan, lekker ruikend naar kippenbouillon. Ik snuffelde er eens aan, keek het vrouwtje aan, trok mijn neus op en ging met mijn kont ernaartoe liggen. What can I say? Ik ben een fijnproever...

Lieve mensen, ik had me de vakantie toch anders voorgesteld, hoor. Ik doe mijn naam als misnoegde bloghond weer alle eer aan. Je zou toch verwachten dat je baasjes in hun vakantie van 's morgens tot 's avonds met hun geliefde huisdier bezig zijn, nietwaar? Niet dus. Ik krijg wel mijn wandelingetjes, daar niet van. Ik kan mijn behoefte naar behoefte doen. Alleen, blijkbaar gebruiken de baasjes hun vakantie daadwerkelijk om te ontspannen en uit te rusten. Bovendien heeft het vrouwtje het nodig gevonden om ziek te worden. IN DE VAKANTIE! Tsssss. Zelf zegt ze dat ze niet echt zíek ziek is. Volgens haar heeft ze een blaasontsteking. Wat dat precies is, weet ik niet, maar ze loopt hier maar een potje te jammeren. Het feit dat ze deze nacht maar drie uurtjes heeft kunnen slapen door haar mysterieuze aandoening, doet er ook niet veel goed aan. Daarbij komt nog dat het vrouwtje zich in het hoofd heeft gestoken dat ze ab-so-luut deze week de hal nog wil behangen, toch ook een werkje dat niet op één twee drie klaar is, met al die hoekjes en kantjes. Het baasje voelt te bui al hangen, want hoewel ze zegt dat ze het zelf wel zal doen, eindigt dat toch met het baasje dat moet helpen (met al die hoekjes en kantjes). Als ze doorgaan, is de vakantie voorbij voor ze nog maar een minuutje pret hebben gemaakt met mij. Voor ze het weten, moeten ze weer aan het werk, waarna ze weer gaan zuchten en steunen en klagen dat ze vakantie willen. Ik zou zeggen: eigen schuld, dikke bult. Ze moeten er maar van genieten wanneer ze het hebben.

Weten jullie wat ik zo leuk vind aan bloggen? Dat je plots alles in een ander licht gaat bekijken. De meest banale dingen, de meest lulllige gebeurtenissen worden plots een stuk interessanter. Het lijkt wel therapie.
Neem nu mijn introstukje hiernaast. Daarin staat dat ik een misnoegde hond ben. Dat ik te weinig aandacht krijg van mijn baasjes. Dat klopt ook. Ten minste, zo dacht ik erover toen ik hier begon met mijn schrijfseltjes. Gaandeweg heb ik mijn mening noodgedwongen moeten herzien. Want als ik nu eens ga teruglezen, dan merk ik dat ik het zo slecht nog niet heb.
Vinden jullie dat niet gek? Je leeft je leventje, je doet alledaagse dingen en ogenschijnlijk gebeurt er niet veel opwindends. Tot wanneer je voor dat schermpje gaat zitten en je denkt: waarover zou ik het vandaag weer eens kunnen hebben? Je begint te overpeinzen wat er die dag, of de dag ervoor, is gebeurd. Of wat er nog te gebeuren staat. Je kiest een onderwerp voor je nieuwe schrijfsel en je begint te typen. OK, toegegeven, hier en daar stel ik de dingen al eens wat mooier voor dan ze zijn. Of wat erger. Ik romantiseer af en toe wel eens. Ik kruid al eens wat bij. Neem nu het vrouwtje. Natuurlijk zag ze er onlangs niet uit als The Elephant Man. Maar geef toe: "Het vrouwtje heeft een vieze uitslag op haar gezicht. Punt." Echt interessant is dat niet, toch? Hoeveel van jullie zouden hier blijven komen lezen als ik zou schrijven: "Ik ben vandaag gaan wandelen. Punt. We kwamen een man met een hond tegen. Punt. De hond blafte luid. Punt. De man had lang haar. Punt." Niemand toch? Dus wordt de man Jezus en de hond zijn apostel. En plots lijkt mijn leventje veel interessanter. Plots wordt een banale gebeurtenis een heel avontuur.
En zo blog ik mijn weg door het leven van alledag. En ontdek ik bepaalde aspecten van mijn leven die op het eerste zicht volslagen normaal zijn, maar dat bij nader inzien niet zijn. Door te bloggen word ik me bewust van een aantal zaken die ik anders misschien niet zou appreciëren. Dat ik iedere dag drie keer ga wandelen met de baasjes bijvoorbeeld. Ik vond dat niet meer dan normaal. Maar als ik er wat beter over nadenk, moet ik toegeven dat er heel wat andere stakkerds een véél saaier leven hebben dan ik. Alleen al hier in de buurt zijn er ontelbare honden die even op de hoek van de straat mogen snuffelen en dan terug mee naar huis moeten. En de rest van de dag binnenzitten. Waarover zouden die moeten bloggen? Over de stofjes op het tapijt? De keukendeur? De bloempot op de vensterbank? Nu ja, met wat fantasie zijn daar ook heel wat opwindende verhalen over te vertellen. Ik heb onlangs een heel stuk gewijd aan onze nieuwe airco. Of aan de wandelkaartjes van het vrouwtje. Aan onze ochtendroutine. En aan de muggen in de polder. Aan Fonzie die nietsvermoedend op de vensterbank zit te wachten om Fons te worden. Op zich stuk voor stuk banale dingen. Muggen. Punt. Maar als ik er dan eens dieper over ga nadenken, ontdek ik nog heel wat andere dingen die van dicht of veraf iets met muggen te maken hebben en voor ik het weet heb ik een heel verslag geschreven over iets banaals als muggen. 
Maar daar houdt het niet op. Het zou maar zielig zijn als ik pas achteraf zou merken hoe speciaal iets gewoons eigenlijk is. Of was. Na een half jaartje bloggen houd ik mijn ogen en oren nu veel bewuster open voor wat er rond mij gebeurt. Misschien merk ik wel iets op wat een stukje op de Erkanblog waard is. Iets wat ik anders niet zou opmerken. En zo krijgt mijn stukje wereld, waarvan ik denk ieder hoekje te kennen, iets opwindends. Overal is er wel iets verrassends te ontdekken. En laten de verrassingen het afweten, dan verzin ik ze er zelf wel bij. Dat kan allemaal op een blog. Dat mag allemaal op een blog. Heerlijk toch?