09-06-07

De wondere wereld...

Weten jullie wat ik zo leuk vind aan bloggen? Dat je plots alles in een ander licht gaat bekijken. De meest banale dingen, de meest lulllige gebeurtenissen worden plots een stuk interessanter. Het lijkt wel therapie.
Neem nu mijn introstukje hiernaast. Daarin staat dat ik een misnoegde hond ben. Dat ik te weinig aandacht krijg van mijn baasjes. Dat klopt ook. Ten minste, zo dacht ik erover toen ik hier begon met mijn schrijfseltjes. Gaandeweg heb ik mijn mening noodgedwongen moeten herzien. Want als ik nu eens ga teruglezen, dan merk ik dat ik het zo slecht nog niet heb.
Vinden jullie dat niet gek? Je leeft je leventje, je doet alledaagse dingen en ogenschijnlijk gebeurt er niet veel opwindends. Tot wanneer je voor dat schermpje gaat zitten en je denkt: waarover zou ik het vandaag weer eens kunnen hebben? Je begint te overpeinzen wat er die dag, of de dag ervoor, is gebeurd. Of wat er nog te gebeuren staat. Je kiest een onderwerp voor je nieuwe schrijfsel en je begint te typen. OK, toegegeven, hier en daar stel ik de dingen al eens wat mooier voor dan ze zijn. Of wat erger. Ik romantiseer af en toe wel eens. Ik kruid al eens wat bij. Neem nu het vrouwtje. Natuurlijk zag ze er onlangs niet uit als The Elephant Man. Maar geef toe: "Het vrouwtje heeft een vieze uitslag op haar gezicht. Punt." Echt interessant is dat niet, toch? Hoeveel van jullie zouden hier blijven komen lezen als ik zou schrijven: "Ik ben vandaag gaan wandelen. Punt. We kwamen een man met een hond tegen. Punt. De hond blafte luid. Punt. De man had lang haar. Punt." Niemand toch? Dus wordt de man Jezus en de hond zijn apostel. En plots lijkt mijn leventje veel interessanter. Plots wordt een banale gebeurtenis een heel avontuur.
En zo blog ik mijn weg door het leven van alledag. En ontdek ik bepaalde aspecten van mijn leven die op het eerste zicht volslagen normaal zijn, maar dat bij nader inzien niet zijn. Door te bloggen word ik me bewust van een aantal zaken die ik anders misschien niet zou appreciëren. Dat ik iedere dag drie keer ga wandelen met de baasjes bijvoorbeeld. Ik vond dat niet meer dan normaal. Maar als ik er wat beter over nadenk, moet ik toegeven dat er heel wat andere stakkerds een véél saaier leven hebben dan ik. Alleen al hier in de buurt zijn er ontelbare honden die even op de hoek van de straat mogen snuffelen en dan terug mee naar huis moeten. En de rest van de dag binnenzitten. Waarover zouden die moeten bloggen? Over de stofjes op het tapijt? De keukendeur? De bloempot op de vensterbank? Nu ja, met wat fantasie zijn daar ook heel wat opwindende verhalen over te vertellen. Ik heb onlangs een heel stuk gewijd aan onze nieuwe airco. Of aan de wandelkaartjes van het vrouwtje. Aan onze ochtendroutine. En aan de muggen in de polder. Aan Fonzie die nietsvermoedend op de vensterbank zit te wachten om Fons te worden. Op zich stuk voor stuk banale dingen. Muggen. Punt. Maar als ik er dan eens dieper over ga nadenken, ontdek ik nog heel wat andere dingen die van dicht of veraf iets met muggen te maken hebben en voor ik het weet heb ik een heel verslag geschreven over iets banaals als muggen. 
Maar daar houdt het niet op. Het zou maar zielig zijn als ik pas achteraf zou merken hoe speciaal iets gewoons eigenlijk is. Of was. Na een half jaartje bloggen houd ik mijn ogen en oren nu veel bewuster open voor wat er rond mij gebeurt. Misschien merk ik wel iets op wat een stukje op de Erkanblog waard is. Iets wat ik anders niet zou opmerken. En zo krijgt mijn stukje wereld, waarvan ik denk ieder hoekje te kennen, iets opwindends. Overal is er wel iets verrassends te ontdekken. En laten de verrassingen het afweten, dan verzin ik ze er zelf wel bij. Dat kan allemaal op een blog. Dat mag allemaal op een blog. Heerlijk toch?

09:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Erkan ik heb je het al gezegd. Jouw leven is prachtig in vergelijking van vele andere dieren en schrijven doe je ook goed. Maar daar verdenkt ik het vrouwtje van hahaha, dikke knuffel

Gepost door: viv | 10-06-07

En niet te vergeten al die mensen die je ermee raakt. Ik kan me inbeelden dat je het soms moeilijk vind om niet te veel te schrijven. Alé groetje ens tot de volgende :D

Gepost door: Andy | 10-06-07

Klopt helemaal. 'k vroeg me altijd af hoe je zoiets vol kon houden, maar ik ben nog maar net begonnen en ik moet toegeven dat ik het bijzonder leuk vind. Om nog maar te zwijgen van de uitdaging om regelmatig een berichtje te posten.

Gepost door: Chris | 11-06-07

De commentaren zijn gesloten.