22-06-07

Een stapje in de wereld

Het zal niemand verbazen wanneer ik zeg dat ik een ondernemend beestje ben. Ik verken eens graag andere horizonten, verbreed mijn wereldbeeld, zoek met alle plezier onverkende oorden op. Ja, bij momenten ben ik een ware ontdekkingsreiziger. Zo ook gisteren.
De baasjes moesten iets gaan ophalen bij de baasjes van Yitze. Terwijl zij aan een fris glaasje wijn nipten bij wijze van apperitief, lieten ze mij in de tuin rondhollen. Zij waren blij dat ze even van me af waren (vraag me niet waarom!) en ik was opgelucht dat ik even van onder hun alziend oog uitkwam. Ik liep dus vrolijk rond te snuffelen in de tuin toen ik plots op een gat in de haag stootte. Nu ja, dat is niet helemaal de waarheid. Het was eerder een plaats waar wat minder takjes groeiden, maar voor mij kon deze plaats evengoed doorgaan voor een gat. Bij mij is het glas altijd halfvol in plaats van halfleeg. En ik "stootte" ook niet echt op dat gat, want ik wist maar al te goed dàt het er was en wààr het was. En ik wist ook waar dat gat uitkwam: naast de kippenren in de tuin van de buren. Een erg aantrekkelijk gat dus. Ik hou er wel van om even de kippen op stang te jagen, dat hels gekakel van paniekerige kippen streelt mijn ego. Ik loerde dus even stiekem om me heen om me ervan te vergewissen dat er niemand toekeek en in een mum van tijd stond ik aan de andere kant van het gat. Eén tel langer dan die mum duurde het vóór het vrouwtje van op het balkon bulderde dat ik daaruit moest komen. Ik schrok me bijna te pletter! Ik wist wel dat ze me van daarboven in het oog konden houden, maar ik had er geen benul van dat ze dat ook zo plichtsgetrouw deden. Big Brother is blijkbaar écht watching...
Maar zo snel gaf ik me niet gewonnen; ik ben geen watje. Ik wilde wel eens zien hoe ze me uit die tuin zou halen. Ik zag het al zo voor me: het vrouwtje plat op haar buik door het gat kruipen. Ik rende dus vrolijk verder in de tuin van de buren. Intussen hadden ook de buren zich bij mijn publiek gevoegd. Ik zat per slot van rekening in hun tuin. Plots torende het vrouwtje vlak voor me dreigend boven me uit. Waarom was ik ook vergeten dat er tussen de twee tuinen een poortje stond om het onderlinge verkeer te vergemakkelijken??? Ik ben dan misschien geen watje, en een rasechte ontdekkingsreiziger, maar ik ben ook realist en weet wanneer ik aan het kortste eind zal trekken. Ik gaf me dus maar over en rende door het poortje, weer naar de juiste tuin, waar het baasje me stond op te wachten met een gezicht dat niet bepaald mooi weer voorspelde. Hij stuurde me naar binnen en sloot de deur achter me. In het voorbijgaan dacht ik hem nog te horen brommen dat als ik m'n manieren niet kan houden, ik dan maar beneden in de gang moet zitten wachten. Maar écht zeker was ik daar niet van: ik ben niet gestopt om te vragen of ik 'm wel goed verstaan had. En dat was het einde van mijn ontdekkingsreis. Ik ben een misbegrepen genie. Als Columbus zo was behandeld, had hij Amerika ook niet ontdekt...

08:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Tja, baasjes hebben alles gezien, weten alles beter, maar dat wil dan ook zeggen dat wij hen zoveel mogelijk moeten testen zodat hun aandacht zeker en vast niet verslapt !

Gepost door: Woody | 22-06-07

Erkan die baasjes he, nooit kan je je volledig geven. Ik ben ook zo met 2 baasjes opgeschept. Mag niet gaan plassen in de tuin van de buren en zeker geen putten graven in het nieuwe aangelegde malse gazon van de buren. Zijn dingen die ik zo graag doe en toch mag het niet ????? Wij hebben toch geen vrijheid he... Dikke knuffel Woeffke.

Gepost door: viv | 22-06-07

Dag Erkan, Donna laat de kippen met rust, maar als er een huisdeur open staat, loopt ze naar binnen om de bewoners te begroeten.
Groetjes van Daisy en een knuffel van Donna

Gepost door: Daisy | 22-06-07

Tja... baasjes eh! Ik moet hier ook altijd luisteren jong... zoals gisteren. Het vrouwtje moest dweilen en ik moest dus mijn lievelingsplaatsje verlaten. Da's namelijk achter de zetel op de koele vloer. Vrouwtje stuurde mij naar mijn mand, maar ik had helemaal geen zin om daar te gaan liggen, veel te warm voor mij! Heb drie keer naar het vrouwtje gegromd, maar al snel bleek dat het vrouwtje toch nog harder dan ik kan teruggrommen en ben dan maar, met tegenzin, in mijn mandje gekropen en heel zielig gekeken, maar vrouwtje had geen compasie met mij. Pas na het dweilen en als het droog was, mocht ik weer uit mijn mand komen.
Oja, moest van het vrouwtje zeggen, dat ze blij is dat er toch nog mensen zijn die ons begrijpen ivm dat loslopen! Merciekes!

Gepost door: kristel | 22-06-07

Enid en Erkan tot binnenkort, dikke knuffel Woeffke en Viv

Gepost door: viv | 23-06-07

De commentaren zijn gesloten.