27-06-07

Vrouwtje to the rescue

Mijn vrouwtje heeft een peperkoeken hartje, dat bovendien nog veel te groot is om goed te zijn. Gisteren hadden we er bijna alweer een nieuwe huisgenoot bij. Baasje kwam thuis van het werk en vertelde dat hij een miniatuurpoesje had zien zitten langs de kant van de weg. Minuscuul klein, moederziel alleen en op een plaats waar niemand woont, dus ook nog eens dakloos. Een SDF-poesje, zeg maar, of een clochard-schepseltje. Als het vrouwtje zoiets hoort, dan worden de super(wo)man, de bat(wo)man en de spider(wo)man in haar allemaal tegelijk wakker. Dan wil ze het beestje gaan redden. Feit is echter dat ons huisje met mij, Fonz, Witte, Freddie, Ina, Jef, Victor én twee baasjes al meer dan genoeg gevuld is en dat er dus niet echt meer ruimte over is voor nog een beestje. Het vrouwtje haar hart is dus te groot voor ons kleine stulpje. Maar op die momenten trekt het vrouwtje zich niks aan van praktische details. Beestjes in nood moeten worden gered. Punt uit. Daarna zal ze wel zien hoe ze het oplost.
Ze sprong dus snel op de brommer en racete naar de plek die het baasje had aangewezen. En ja hoor, daar zat het stakkerdje. Een klein, zwart, pluizig dotje, helemaal alleen en verlaten. Het vrouwtje parkeerde de brommer en liep voorzichtig op het katje toe. Het beestje had het echter blijkbaar niet zo voorzien op de helm van het vrouwtje en het schoot weg tussen de struikjes. Het vrouwtje zette zich op haar knieën, loerde onder de struikjes en zat daar als een idioot te "poespoespoes, kom poespoespoes'en". Maar niks gekort, het prutsje kwam niet meer tevoorschijn. Teleurgesteld en met bloedend hart droop het vrouwtje dan maar af en reed weer naar huis. Achteraf gezien was ze een beetje opgelucht. Het zwarte mormeltje was zo gezwind onder de struikjes gekropen dat het vrouwtje vermoedde dat zijn nestje misschien daaronder lag en dat moederpoes (hopelijk) wel zou terugkomen. Daarmee probeerde ze haar geweten te sussen en haar beschermingsdrang wat te onderdrukken. Ze wist maar al te goed dat ze zo'n klein poesje niet meer zou willen afgeven, ook al zit ons huis hier al propvol beesten. En per slot van rekening kan ze hier niet alle eenzame beestjes adopteren. Dan zou ze werk hebben, want volgens de kranten gooien mensen momenteel - zo vlak voor de vakantie - hun "geliefde" huisdieren massaal op straat (of het internet). Als iedereen wat meer zou zijn als mijn vrouwtje, dan zouden er geen beestjes meer in asielen zitten of te koop staan op het internet. En dan zou het vrouwtje niet zo vaak achtergelaten weesjes tegenkomen die ze per se wil adopteren omdat ze anders verhongeren of overreden worden...

08:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Dag Erkan, ja jong, hier is dat net hetzelfde eh! Mijn vrouwtje zou ook alle eenzame en verlaten diertjes in huis willen halen. Maar ook hier is het daar net ietsje te klein voor. Mijn vrouwtje haar dierenhartje is veeeeeeel te groot. Zoals gisterenavond, ze zat te kijken naar de hondenfluisteraar met de berner sennen die het huis op stelten zette. Het is wel een herhaling en ze had het dus al gezien en ze wist dus ook al dat de hond in kwestie een probleem had met zijn heupjes en begon vrouwtje al stillekes tranen in de ogen te krijgen als ze die hond haar bazinneke zag wenen.... Vrouwtje toch... Ze is veel te goed voor de beestjes....

Gepost door: Tidou | 27-06-07

Ja Erkan, Mijn baasje heeft hetzelfde probleem. Ondanks haar voornemen om geen dieren meer bij te nemen, zal ze altijd een dier in nood opvangen als het niet anders kan. En als die dieren daarna geen nieuw baasje vinden, blijven ze bij ons wonen :-)
Een pootje van Donna

Gepost door: Daisy | 27-06-07

Zo zijn wij aan onze Lucky geraakt! Dito, bij ons is het net hetzelfde. Onze Lucky was als kitten ook afgezet midden in de stad dan nog. Nu is ze een ferme dikke poes geworden en haar naam heeft ze zeker niet gestolen.

Gepost door: Monique | 28-06-07

De commentaren zijn gesloten.