04-07-07

Een droom van een hond

Nee, ik ga het hier niet hebben over wat een droom van een hond ik ben. Dat bén ik natuurlijk wel, daar twijfelt niemand nog aan. Ik alvast niet. Voor meer informatie hierover, moet je je tot mijn baasjes wenden, maar ik ben er zeker van dat ook zij dit volmondig zullen beamen.

Nee, ik ga het vandaag even hebben over mijn dromen. Ik droom namelijk heel wat af, wanneer ik daar rustig en ontspannen in mijn mandje lig. Jullie weten al dat ik 's morgens, voor de nieuwe werkdag aanbreekt, altijd met het vrouwtje ga wandelen. Normaal gezien vertrekken we als het baasje naar zijn werk is vertrokken, maar tegenwoordig gaan we een stuk vroeger, omdat het vrouwtje het zo waanzinnig druk heeft, dat ze meteen wil beginnen te werken wanneer het baasje er vandoor is getuft in ons autootje. Maar ik wijk af. Na onze wandeling en terwijl het vrouwtje zich aan de computer installeert met een thermos thee en een hele stapel eten, kruip ik gezellig terug in mijn mandje voor nog een weldoend schoonheidsslaapje. Alles is rustig, door de woonkamer weerklinkt het rustgevende getokkel van het toetsenbord, Fonzie ligt te soezen voor het keukenraam,... kortom: er heerst een huiselijke gezelligheid waarin ik me dankbaar nestel. En dan ga ik aan het dromen. Het vrouwtje lacht me daar altijd mee uit. Ik heb ze al eens betrapt toen ik plots wakker schoot en haar met een irritante glimlach op haar gezicht naar me zag kijken. Ik zit haar toch ook niet aan te staren terwijl zij ligt te slapen?
Blijkbaar maak ik nog al eens geluidjes in mijn slaap. Gaande van stil geknor over onrustig gepiep tot uitbundig gejank en luidkeels gesnurk. Onlangs was het vrouwtje aan de telefoon terwijl ik naast haar lag te slapen. Haar gesprekspartner vroeg ongerust wat dat geluid op de achtergrond was. Lachend antwoordde het vrouwtje dat ik dat was die aan het snurken was. De persoon aan de andere kant van de lijn dacht dat er een varken werd geslacht. Meestal gaan mijn slaapgeluidjes (of desbetreffend kabaal) gepaard met ongecontroleerde spiertrekkingen. Soms gaan mijn lippen aan het flapperen, soms trekt mijn pootje en bij momenten kwispel ik naar het schijnt zelfs in mijn slaap. Het is zelfs al gebeurd dat ik wakker schrok van mijn eigen bewegingen. En altijd staat daar dan het vrouwtje lachend toe te kijken, de stiekeme gluurder! Persoonlijk zie ik niet in wat er grappig is aan een slapende en snurkende hond. Als het vrouwtje in een diepe slaap is gesukkeld, als ze een verstopte neus heeft of wat teveel rode wijn heeft gedronken, dan kan ze er ook wat van, hoor! Dan snurkt ze ook een heel bos bij elkaar. Om van het baasje maar te zwijgen. Die schrikt ons allemaal soms zelfs op met zijn gepraat in zijn slaap. Daar zie ik toch niemand om lachen?
Nee, ik vind dat het nu maar eens gedaan moet zijn met mij uit te lachen en toe te kijken hoe ik slaap. Het spreekwoord luidt niet voor niets: je mag geen slapende honden wakker maken...

09:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

hahaaa een heel knap verhaaltje,ik kom heel graag lezen,en na een paar dagjes afwezigheid heb ik meerdere verhaaltjes,zo verder blijven doen,voor mij ben jij het schrijverke...
Groetjes en heel veel liefs!

Gepost door: muziekoase | 04-07-07

Je kan je afvragen of die baasjes echt niets beter te doen hebben. Mijn vrouwtje heeft mijn slaapgeluidjes zelfs al opgenomen met haar gsm en laat dat nu aan iedereen horen die het maar wil. Een pijnlijke situatie !

Gepost door: Woody | 04-07-07

Ja Erkan... Ik ben een stille slaper, maar soms als ik wakker schrik zie ik dat ik ook bekeken word door mijn baasjes. Ze hebben mij nog maar één keer echt horen snurken, toen we op vakantie waren, toen was ik ook echt doodmoe van al onze wandelingen ginder. Voor de rest hoef ik te schamen, ik ben een rustige, stille slaper.

Gepost door: Tidou | 04-07-07

De commentaren zijn gesloten.