26-09-07

Telepathische krachtmetingen

Dag lieve lezertjes,
Ik weet het, ik heb jullie de laatste dagen wat op jullie honger laten zitten wat betreft Erkanverhaaltjes. Dat komt omdat mijn baasjes het de laatste tijd enorm hectisch aan het maken zijn. Voortdurend lopen ze van hier naar daar en razen ze van hot naar her. Dat gaat een beetje ten koste van mij, hun geliefde huisgenoot. Ik krijg natuurlijk nog altijd mijn broodnodige dagelijkse beweging, maar er blijft gewoon geen ruimte meer over voor fantasietjes en spannende belevenissen. Ik laat dan ook geen seconde onbenut om ze klaar en duidelijk te wijzen op mijn ongenoegen. 's Morgens kleef ik als een magneet aan het vrouwtje om haar jankend en piepend duidelijk te maken dat ze zich moet haasten. Als we eindelijk - veel te laat naar mijn bescheiden mening - op pad gaan, trek ik met een kracht die John Massis jaloers zou maken naar de polder, om daar als een pijl uit een boog weg te schieten.
Vanmorgen botsten we in het straatje dat uitloopt op de polder alweer op Jezus en zijn hond. Het gebeurt wel vaker dat we die daar tegenkomen; het vrouwtje heeft al gemerkt dat Jezus terugkomt als wij vertrekken. Eén van ons beiden moet dan de bosjes induiken om te ontsnappen aan de ander, want we slagen er maar niet in om elkaar op een geciviliseerde manier op straat te kruisen. Jezus' hond denkt namelijk dat hij mij de baas is, terwijl ik hem natuurlijk de baas ben. Hij heeft dat alleen nog niet door. En dus dook mijn vrouwtje vanochtend een zijweggetje in om zich tussen de struikjes en het hek met "verboden op de werf te komen" te verstoppen, terwijl ze trachtte om mij rustig te houden en vooral Jezus' hond uit mijn gezichtsveld te houden. Ofwel had Jezus niet door dat wij daar hoogst ongemakkelijk tussen de spinnenwebben stonden te wachten, ofwel trok hij zich er niets van aan, maar zijn monsterhond mocht nog rustig aan ieder struikje en paaltje snuffelen terwijl het vrouwtje ongeduldig stond te wachten en ik piepte en wriemelde om verder te gaan. Uiteindelijk draaiden ze de hoek om en konden het vrouwtje en ik onze weg verderzetten. Intussen stond ik al ondere hoge druk als een oververhitte stoomketel en dus besloot het vrouwtje om een extra lange wandeling met mij te maken om me wat te laten afkoelen, iets wat ik zeker wist te appreciëren.
Trouwens, vandaag heeft het baasje zijn laatste werkdag op zijn oude job. Vanaf morgen heeft hij verlof - alle tijd dus voor mij! - en daarna begint hij aan een nieuw werk. Hij voelde zich er toch wat ongemakkelijk bij. Het is altijd een gek gevoel als je plots moet afscheid nemen van mensen waar je de voorbije maanden dag in, dag uit, van 's morgens tot 's avonds, mee hebt samengewerkt en weet dat je hen hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal zien. Maar ja, het is zoals het vrouwtje zei: een mens wil vooruitkomen in het leven en dat betekent dat je soms keuzes moet maken.

09:05 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.