03-10-07

De schrik van mijn leven

Ik heb mijn baasjes daarnet de schrik van hun leven bezorgd. Eventjes dachten ze dat ik eraan ging. En zelf was ik er ook niet gerust op, moet ik zeggen. Wat is er nu gebeurd? Wel, ik lag rustig te slapen in mijn mandje. Mijn baasjes, die vakantie hebben deze week, zaten gezellig te ontbijten en Fonzie was aan het genieten voor het raam. De regen tikte tegen het raam en eigenlijk was het een gezellige voormiddag. Plots voelde ik me bizar. Ik dacht dat ik iets zag, of hoorde, ik weet het zelf ook niet precies. Ik staarde naar een punt op de muur en begon te grommen en te blaffen. Mijn baasjes dachten dat ik slecht gedroomd had en trachtten me gerust te stellen. Plots trok mijn kop helemaal opzij en voelde ik al mijn spieren verstijven. Mijn baasjes sprongen verschrikt op en kwamen naar me toe. Ik verkrampte helemaal en viel voor de ogen van mijn doodsbenauwde baasjes op mijn zij tegen de grond, waar ik stuiptrekkingen kreeg en vervolgens begon te trillen en te trekkebenen. Het vrouwtje zocht in paniek naar de telefoon om de dierenarts te bellen terwijl het baasje bij me knielde om me te kalmeren. Toen ik weer bij bewustzijn kwam, wist ik niet meer waar ik was en wat er gebeurde en uit schrik begon ik naar de baasjes te grommen. Naar het schijnt was ik zo angstaanjagend dat mijn baasjes er niet meer gerust op waren. En toen, even snel als het opgekomen was, was het ook weer voorbij.
Intussen had mijn vrouwtje de dierenarts te pakken gekregen, die wist te vertellen dat ik hoogstwaarschijnlijk ten prooi was gevallen aan een epilepsieaanval. Vanavond gaan we dus langs bij de dierenarts, wat voor mijn baasjes niet de leukste bezigheid is, maar voor mij gelijkstaat aan een tripje naar een pretpark. Ik ben immers dol op onze dierenarts.
Het vrouwtje wilde echter zolang niet wachten en dus ging ze al eens wat rondsnuffelen op het internet. Daar ontdekte ze dat epilepsie bij honden meestal aangeboren is en niet noodzakelijk een reden tot paniek. Een bezoekje aan de dierenarts is echter wel aan te raden om de precieze oorzaak te bepalen, als die er is tenminste. Soms 'gebeuren' die aanvallen gewoon, zonder aantoonbare reden. Als dat maar heel af en toe voorkomt, is een behandeling niet echt noodzakelijk. Als de toevallen echter vaker voorkomen en de tijd ertussen korter wordt, zijn medicijnen wel raadzaam om ze af te remmen en minder heftig te maken. En dan is het ook niet slecht om te onderzoeken wat de epilepsie veroorzaakt. Dat kunnen verstoorde leverfuncties zijn, waardoor afvalstoffen in het bloed terechtkomen, of tumoren in de hersenen. Maar meestal zijn de oorzaken gelukkig niet zo ernstig. Een hond kan ook niet sterven aan epilepsie. Wel aan complicaties, zoals oververhitting door onophoudelijke aanvallen.
Wat moet je nu doen bij een epilepsieaanval? Wel, liefst zo weinig mogelijk. Op het moment zelf kun je zo'n aanval immers niet meer tegenhouden. Meestal verloopt een aanval in drie fasen, zoals bij mij. Eerst voelde ik me gek en gedroeg ik me volgens mijn baasjes raar. Dat is de eerste fase. Daarna verkrampte ik, kreeg ik stuiptrekkingen en viel ik verstijfd om. Dat is de tweede fase die mijn baasjes bijna een hartaanval bezorgden. Ten slotte begon ik te schokken en met mijn poten te trappelen, kwam er schuim op mijn lippen en kon ik mijn pipi niet meer ophouden. Dat is de derde en laatste fase. Na zo'n aanval was ik compleet in de war en wist ik even niet meer wat er gebeurde en wie mijn baasjes waren. Daarom deed ik ook zo agressief: omdat ik volledig de kluts kwijt was. Als baasje moet je dan proberen om zachtjes tegen ons te praten. Blijf zeker weg van onze kop, want door de stuiptrekkingen kan het zijn dat we per ongeluk en volledig ongewild bijten. Let er ook op dat we ons tijdens onze stuiptrekkingen niet kunnen bezeren aan tafelhoeken of scherpe kanten. En bind zeker onze bek niet toe, dat maakt ons nog ongemakkelijker.
Wil je meer weten? Ga dan zeker eens langs bij www.epilepsiebijhonden.nl. Daar heeft mijn vrouwtje heel wat ontdekt over mijn mysterieuze toeval die hen en mij de stuipen op het lijf heeft gejaagd... Ik houd jullie zeker op de hoogte van het vervolg.

13:56 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Erkan wat lees ik nu, jonge toch. Nu weet ik wel, omdat een goede vriend van mij zijn maatje dat ook heeft en zijn baasje flink gebeten heeft zonder hij het wist. Pillen krijgt en deze nu 4 jaar neemt en nooit meer een aanval heeft gehad. Toch pech seg. Ik duim voor je en wacht op het verdere nieuws. Dikke knuffel viv

Gepost door: viv | 03-10-07

Oei oei... Nu schrik ik toch ook hoor als ik dit hier lees. Hopelijk heb je het niet te zwaar te pakken en blijft het bij deze ene keer. Ik duim voor je dat het allemaal goed afloopt hoor. Ik kan geloven dat je baasjes flink schrokken gelukkig waren ze thuis toen het gebeurde. Verzorg je goed eh jongen! En hou ons op de hoogte, en hopelijk met goed nieuws eh!

Gepost door: Kristel | 03-10-07

Erkan, Het is toch angstaanjagend als je baasje machteloos moet toezien :-(
Groetjes van Daisy en een dikke knuffel van Donna

Gepost door: Daisy | 03-10-07

Hey dat is minder zeg.. Moet raar zijn om niet te weten wie of waar je bent. Hou ons op de hoogte hoe het bij dierenarts verlopen is !

Gepost door: Chris & Miss Poppy | 04-10-07

Mijn vorige hond heeft het ook een keer gehad maar het bleef bij één keer. Hij is dan nog enkele jaren helemaal gezond geweest. Hopelijk is er bij Erkan ook niets ernstigs aan de hand.
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 04-10-07

en als verder nieuws ? groetjes viv

Gepost door: viv | 04-10-07

Arme Erkan Oei Erkan, dat was schrikken. Ik mag me niet inbeelden dat het mij met mijn hond zou overkomen. Ik zou het besterven van angst !!!
Laat ons gauw weten hoe het bij de dierenarts was. Dikke knuffel. Nicky

Gepost door: Nicky | 04-10-07

De commentaren zijn gesloten.