05-10-07

Epi

Ja, beste mensen, we zijn dus na het voorval eerder deze week naar de dierenarts geweest. Die heeft mij grondig van onder tot boven onderzocht en ik kan jullie met vreugde melden dat ik zo gezond ben als een visje. Buiten mijn epilepsie dan. Want ik ben nu dus officieel een epilepsiepatiëntje. Mijn baasjes noemen me nu regelmatig liefkozend hun epietje, of hun epilepticusje. De dierenarts wist de baasjes te vertellen dat deze aandoening hoogstwaarschijnlijk aangeboren is en dat het wel eerder ongewoon is dat ik die aanvallen al op zo'n jonge leeftijd krijg. Meestal komt aangeboren epilepsie pas op latere leeftijd, 6-7 jaar tot uiting. Daardoor voel ik me wel speciaal, moet ik bekennen. Het is in feite een kortsluiting in mijn hersenpan. Een hele bundel signalen die ik in mijn kopje niet meer kan verwerken en die dus vonken geven. Maar als het bij kortstondige aanvallen blijft, kan het geen kwaad voor mijn gezondheid. Het feit dat ik, toen de aanval begon, blijkbaar naar iets bedreigends op de muur was aan het kijken en er tegen begon te blaffen, is volgens de dierenarts te verklaren door een "aura" die ik zag. Epilepsieaanvallen beginnen altijd met het zien van zo'n aura, die enkel ik zie maar die er in werkelijkheid natuurlijk niet tastbaar is. Daarna verstijf ik helemaal en word ik als het ware blind en doof. Ik ruik ook niets meer, bevind me helemaal in een andere wereld, en dat verklaart waarom ik zo agressief aan het grommen was tegen mijn baasjes toen ik weer bijkwam: ik hoorde hen wel, maar zag hen niet en kon hen ook niet ruiken. Allemaal heel angstaanjagend natuurlijk, zowel voor de baasjes als voor mezelf.Nu moet ik dus een jaar lang pilletjes nemen. Eerst een lage dosis, dan een iets hogere dosis en dan gaan we allemaal samen bekijken of de dosis nog moet aangepast worden of niet. Als ik nog aanvallen krijg, moet ik die pilletjes waarschijnlijk mijn hele verdere leven blijven nemen. Blijven de aanvallen uit, dan kan de dosis na verloop van tijd geleidelijk worden afgebouwd. De pilletjes hebben niet echt bijwerkingen, behalve dat ze inwerken op dat stukje hersenen waar mijn "verzadigdheidsgevoel" zit. Ik eet dus zoveel ik wil, maar mijn hersenen geven niet meer het signaal dat ik genoeg gegeten heb. Daarom drukte de dierenarts de baasjes op het hart om niet toe te geven aan mijn vragen om meer eten, omdat ik na een tijdje anders zo rond zal worden dat ze me kunnen rollen. Maar als dat het enige nadeel is, dan prijs ik mezelf nog gelukkig.En nu is iedereen gerustgesteld. We weten wat die aanvallen precies zijn en hoe we ermee moeten omgaan. De baasjes moeten ook niet meer bang zijn wanneer ik na zo'n toeval gek doe, omdat ze weten dat ik me zo gedraag omdat ik even niet meer weet wat er gebeurd is en wie ze zijn. Het beste is dus dat ze me gewoon trachten te kalmeren en wachten tot ik weer bij mijn positieven ben. En dat ze vooral uit de buurt van mijn kaken blijven, zodat ik ze niet per ongeluk bijt en ervoor zorgen dat ik me nergens aan pijn kan doen. Want de dierenarts zei ook nog dat ik op zo'n momenten een onmetelijke kracht krijg. Een beetje als Superman dus. Of De Hulk. Ik ben dus als het ware een superheld!Zo, nu weten jullie ook wat er met mij aan de hand is. Niks om ons echt zorgen over te maken. We moeten gewoon wat oppassen en mijn baasjes moeten eraan denken om me iedere dag mijn pilletjes te geven.O ja, gisteren was het trouwens de verjaardag van mijn baasje. We hebben geen gekke dingen gedaan en niet gefeest als de beesten, maar gewoon genoten van de dag. En het baasje van de aandacht die zijn persoontje kreeg. En het lekkere eten dat voor hem werd klaargemaakt. En zo is hij nu aan de laatste etappe begonnen richting tram 3. Het vrouwtje lacht er altijd mee, dat hij één keer per jaar, gedurende zes maanden een "jonge vrouw" heeft. Een half jaar later is dat alweer voorbij, want dan heeft ze hem in leeftijd weer bijgebeend...

11:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Oef Wat ben ik blij dat het al bij al toch nog meevalt. En pilletjes nemen kan best leuk zijn, Als Woody aan zijn dagelijkse batterij medicijntjes begon, ging dat steeds gepaard met allerlei lekkers !! Wedden dat je nu nog een beetje meer aandacht gaat krijgen, superheld !!

Gepost door: Miss Poppy | 05-10-07

Doe het rusig aan, Erkan Tijdens een training op een hondenschool, heeft een hond meer kans om een aanval te krijgen. Excitatie en stress lokken soms aanvallen uit.
Groetjes van Daisy

Gepost door: Daisy | 05-10-07

Oef... Gelukkig valt het al bij al nog mee! En pilletjes nemen valt nog wel mee, onze Tidou krijgt ook dagelijks een pilletjes, voor sterkere spieren en botten, dat gaat telkens gepaard met een lekker stukje vlees! Groetjes en een prettig weekend!

Gepost door: Kristel | 06-10-07

Ben opgelucht Erkan, er zal niet veel aan je leventje veranderen en wij kunnen verder van jouw misnoegen genieten ;-)
Groetjes !

Gepost door: Parelmoer | 07-10-07

Erkan gelukkig valt het nog mee he. Nu ga je nog meer aandacht krijgen van je baasjes. Dikke knuffel

Gepost door: viv | 08-10-07

Kijk ook eens op de site www.epilepsiebijhonden.nl dan naar het forum gaan. Heel veel informatie over honden met epilepsie!

Gepost door: Sjanette | 16-11-07

De commentaren zijn gesloten.