28-10-07

Aïaïaïiiee

Liefste lezers, ik wou dat ik jullie vandaag kon vertellen over lange wandelingen en dolle speelpartijtjes, dat ik jullie mooie foto's van herfstlandschappen kon tonen en zeggen hoe heerlijk uitgeput ik ben van de fysieke inspanningen, maar dat kan ik jammer genoeg niet. Ik ben er weer in geslaagd om me vakkundig te blesseren. Ik ben vandaag weer invalide. "Wat is er nu weer aan de hand?" hoor ik jullie al denken. Wel, ik heb mijn pootje weer pijn gedaan. Mijn baasjes zijn een beetje ziekjes en kunnen niet goed uit de voeten, dus gisteren, in plaats van een lange wandeling te maken, besloten ze om mij een pleziertje te gunnen en zichzelf tegelijk wat te ontzien door met mijn balletjes te gaan spelen. Zo heb ik veel plezier en hoeven zij niet al te veel te doen, behalve de balletjes weg te gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Ik holde achter balletjes, bracht ze braaf terug naar de baasjes en na een paar spurtjes heen en weer was ik moe en gingen we terug naar huis. 's Avonds echter merkten de baasjes dat ik mankte. En deze morgen kon ik zelfs niet meer op mijn pootje staan, zodat ik moet rondhuppelen op drie pootjes. Tot overmaat van ramp hoorde ik de baasjes ook tegen elkaar zeggen dat er niet meer met de balletjes zou worden gespeeld. Nooit meer. Gedaan ermee. Basta. Want telkens wanneer ik met mijn balletjes speel, heb ik daarna last van mijn poot. Zoals jullie je misschien nog herinneren, heb ik vroeger, toen ik nog klein was, eens een scheur in mijn heupkapsel gehad en sindsdien is dat mijn achilleshiel. Onlangs kreeg ik nog een kuur spierversterkende pilletjes door mijn keel geduwd in de hoop mijn pootje wat te versterken, maar blijkbaar tevergeefs. En dus zijn mijn lievelingsspeeltjes voortaan uit den boze. Is dat niet godgeklaagd? Pijn hebben én niet meer met mijn balletjes mogen spelen... Snif.
Mijn baasjes probeerden het me uit te leggen. Ze zeiden: ja, Erkan, hoe meer spieren, hoe meer kans op blessures, en ze propten prompt nog een ontstekingsremmer in mijn keel. En nu moet ik dus in mijn mandje blijven liggen. Geen wandelingetjes, geen spelletjes, geen heen en weer geloop. Het vrouwtje zit hier nu naast mij als een gendarme en ik moet nog maar een oor bewegen of ze kijkt me alweer onverbiddelijk aan: "Erkan, mand!" Enkel een klein ommetje naar de polder (met de auto dan nog wel), juist genoeg stapjes om een plasje en hoopje te produceren en daarna weer naar huis. Saai saai saai... Maar ik leg me hier niet zomaar bij neer, dan kennen ze me nog niet. Ik laat maar al te duidelijk blijken dat ik niet ben opgezet met de huidige gang van zaken. Ik lig zeurend en klagend in mijn mandje en hoop dat ik straks toch nog naar buiten mag. Maar zolang het vrouwtje hier naast me zit en me nauwlettend in het oog houdt, ziet het er niet goed uit voor de Erkanpret... 

11:11 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ach arme jongen, wat erg ! Misschien kan je hier bij mij vrouwtje komen liggen, samen in de lappenmand !! Komt allemaal wel goed hoor !

Gepost door: Miss Poppy | 28-10-07

Getver zeg... Ja hoor, Getver, 't is ook altijd wat... Hmm, ooit al "Torbalgewijs" geprobeerd? Niet weggooien, maar wegrollen, of het verstoppen, om het gewoon te gaan zoeken, dat balleke? Beetje spelaanpassingen, maar misschien nog wel te doen... Nie?:-)

Gepost door: Lena | 28-10-07

Ocharme Dutske toch... Ik heb nu echt met jou te doen hoor! Zo helemaal niks meer mogen doen... Eerst gebleseerd en nu nog niet meer mogen spelen ook... Een hond kan toch lijden eh! Veel beterschap eh jongen! Groetjes, Kristel.

Gepost door: Kristel | 29-10-07

Maar toch zit jij in de ''lappenmand''. Ja, nu moet je goed naar het vrouwtje luisteren dan is het snel genezen en denk wel dat ze nadien weer gote wandelingn met je gaan maken en ze vinden wel een ander leuk speeltje voor je. Dikke knuf

Gepost door: viv | 29-10-07

De commentaren zijn gesloten.