29-10-07

Ik mag niet meer plassen!

Inderdaad, dat hebt u goed gezien, mijn waarde lezers, ik mag niet meer plassen. Tenminste, toch niet van een man hier wat verder in de straat. Zoals gezegd mag ik van mijn vrouwtje voorlopig niet meer wandelen. Toch niet langer dan nodig om mijn plasje te doen. Regelmatig gaat ze wel even met mij de straat op zodat ik mijn pootje even kan opheffen tegen een boompje of struikje. Daarnet dus ook. We liepen samen een stukje op en neer door de straat en ik deed mijn ding tegen een boom. Plots stond daar een man die vond dat ik dat niet mocht doen. Het vrouwtje was compleet verbouwereerd: ik deed het niet vlak voor iemands voordeur, niet in iemands voortuintje, niet op het voetpad en niet tegen een wieldop van iemands auto. Ze vroeg waar ik volgens hem dan wel mijn plasje mocht neerleggen. De man wees op de oprijlaan van het bedrijf recht tegenover zijn deur. Daar, zei hij. Daar is plaats genoeg. Het vrouwtje keek en vroeg zich af of ze het wel juist begrepen had.
Daar? vroeg ze. Op de oprijlaan van dat bedrijf?
Ja, zei de man.
Maar, antwoordde het vrouwtje, dat is van die mensen?
Ja, en dan? repliceerde de man.
Dus, zei het vrouwtje, mijn hond mag het niet tegen een boom op straat doen, maar wel bij die mensen op de oprijlaan?
Ja, luidde het antwoord.
Weet je, vroeg het vrouwtje, zal ik hem (waarmee ze dus mij bedoelde) in het vervolg een pampertje aandoen?
Is goed, perfect, zei de man.
Maar de man wist blijkbaar niet dat pampertjes voor honden niet bestaan. Er bestaan wel zo'n dingen voor loopse teefjes, maar nog nooit heeft het vrouwtje in de winkel een pampertje voor reuen gezien. Ze zag me al lopen met mijn pampertje. Of ze zag zichzelf al achter mij aan hollen met een fles, zodat ik mijn pipi daar in kan mikken als ik hoognodig moet. Eigenlijk is het toch erg, dacht het vrouwtje, die onverdraagzaamheid. Ze heeft er zoveel moeite voor gedaan om mij elementaire manieren aan te leren als geen pipi op de plaatsen die ik hierboven al opgesomd heb en geen kaka op straat. Als het echt niet anders kan, mag ik desnoods in de goot (waarna het vrouwtje haar zakje bovenhaalt natuurlijk), maar liever nog op plaatsen waar het niemand stoort. En dan nog klagen de mensen. Nu ja, die ene mens toch. Maar toen we terug naar huis hupten (op drie poten kan ik enkel huppen, niet wandelen), zwaaide een andere buurvrouw naar mij, dus zo erg zal het anti-Erkangevoel hier dan toch niet zijn... Gelukkig maar... 
 

17:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-10-07

Aïaïaïiiee

Liefste lezers, ik wou dat ik jullie vandaag kon vertellen over lange wandelingen en dolle speelpartijtjes, dat ik jullie mooie foto's van herfstlandschappen kon tonen en zeggen hoe heerlijk uitgeput ik ben van de fysieke inspanningen, maar dat kan ik jammer genoeg niet. Ik ben er weer in geslaagd om me vakkundig te blesseren. Ik ben vandaag weer invalide. "Wat is er nu weer aan de hand?" hoor ik jullie al denken. Wel, ik heb mijn pootje weer pijn gedaan. Mijn baasjes zijn een beetje ziekjes en kunnen niet goed uit de voeten, dus gisteren, in plaats van een lange wandeling te maken, besloten ze om mij een pleziertje te gunnen en zichzelf tegelijk wat te ontzien door met mijn balletjes te gaan spelen. Zo heb ik veel plezier en hoeven zij niet al te veel te doen, behalve de balletjes weg te gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Ik holde achter balletjes, bracht ze braaf terug naar de baasjes en na een paar spurtjes heen en weer was ik moe en gingen we terug naar huis. 's Avonds echter merkten de baasjes dat ik mankte. En deze morgen kon ik zelfs niet meer op mijn pootje staan, zodat ik moet rondhuppelen op drie pootjes. Tot overmaat van ramp hoorde ik de baasjes ook tegen elkaar zeggen dat er niet meer met de balletjes zou worden gespeeld. Nooit meer. Gedaan ermee. Basta. Want telkens wanneer ik met mijn balletjes speel, heb ik daarna last van mijn poot. Zoals jullie je misschien nog herinneren, heb ik vroeger, toen ik nog klein was, eens een scheur in mijn heupkapsel gehad en sindsdien is dat mijn achilleshiel. Onlangs kreeg ik nog een kuur spierversterkende pilletjes door mijn keel geduwd in de hoop mijn pootje wat te versterken, maar blijkbaar tevergeefs. En dus zijn mijn lievelingsspeeltjes voortaan uit den boze. Is dat niet godgeklaagd? Pijn hebben én niet meer met mijn balletjes mogen spelen... Snif.
Mijn baasjes probeerden het me uit te leggen. Ze zeiden: ja, Erkan, hoe meer spieren, hoe meer kans op blessures, en ze propten prompt nog een ontstekingsremmer in mijn keel. En nu moet ik dus in mijn mandje blijven liggen. Geen wandelingetjes, geen spelletjes, geen heen en weer geloop. Het vrouwtje zit hier nu naast mij als een gendarme en ik moet nog maar een oor bewegen of ze kijkt me alweer onverbiddelijk aan: "Erkan, mand!" Enkel een klein ommetje naar de polder (met de auto dan nog wel), juist genoeg stapjes om een plasje en hoopje te produceren en daarna weer naar huis. Saai saai saai... Maar ik leg me hier niet zomaar bij neer, dan kennen ze me nog niet. Ik laat maar al te duidelijk blijken dat ik niet ben opgezet met de huidige gang van zaken. Ik lig zeurend en klagend in mijn mandje en hoop dat ik straks toch nog naar buiten mag. Maar zolang het vrouwtje hier naast me zit en me nauwlettend in het oog houdt, ziet het er niet goed uit voor de Erkanpret... 

11:11 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-10-07

Puppies...pffff....

Ik vind er persoonlijk niks aan, aan puppies. Mensen hier wat verder in de straat hebben zich een staffordpuppie aangeschaft. Telkens wanneer mijn vrouwtje dat beestje ziet, gilt ze 'ooooh' en 'aaaaah' en 'hoe schaaaaattiiiiiig'. En ze moet iedere keer de neiging onderdrukken om het scharminkeltje op te pakken en plat te knuffelen. Pffffffff.
Het vrouwtje zei tegen het baasje dat het bijna niet te geloven is dat ik ooit ook zo klein ben geweest. Persoonlijk kan ik daar met mijn verstand niet bij, onmogelijk dat ikzelf vroeger ook maar een zakdoek groot ben geweest. Ik snap al die commotie trouwens niet, hoor. Oké, da's een klein hondje. Nou en? De eerste keer dat ik het beest zag, dacht ik dat het een kat was. Volgens mij is zelfs onze Fonzie groter... En dat noemt zich dan een hond. Ik kan tenminste als een echte, volwaardige hond de drempel van ons huis op. Dat miniatuurbeest hangt maar wat te trappelen in zijn pogingen om een drempel van 10 cm op te klauteren. Ik luister tenminste naar mijn naam, weet wat 'kom', 'hier', 'blijf', 'zit', en 'lig betekenen. Het zou me verbazen als dat zielige mormeltje weet waar z'n kop en waar z'n staart staat. En ik doe mijn behoefte op plaatsen die daarvoor bestemd zijn, dat is dus niet: onder en achter de zetel, op het tapijt, in de keuken, voor de voordeur of in de slaapkamer, in tegenstelling tot dat pomponnetje dat wil doorgaan voor een hond. En hoe het dan midden op straat zijn zieligste oogjes opzet terwijl drie auto's moeten wachten omdat meneertje zijn hoopje aan het doen is, en iedereen dat nog aandoenlijk vindt ook en vertederd toekijkt... Niemand kijkt vertederd toe wanneer ik een hoopje leg... Integendeel... En hoe het dan met waggelende pootjes en een zwabberend staartje achter zijn baasjes weer naar binnen trippelt...Belachelijk. Ik begrijp niet dat mijn vrouwtje daar intrapt, in al die truken à la 'kijk naar mij, ik ben zo lief'. Eén troost: binnen een goed half jaar zal dat mormel allang zo schattig niet meer zijn. Dan heb ik het vrouwtje weer helemaal voor mij alleen... Hèhèhè.

08:10 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-10-07

Hondentaal...

'De hond is de beste vriend van de mens' wordt al eens gezegd. Dan is het bizar hoe slecht we elkaar soms begrijpen. Ik zou het vandaag eens willen hebben over hondentaal. Nee, geen wetenschappelijke uiteenzettingen of diepgravende exposés, liefste lezers. Ik zal uitgaan van mijn eigen ervaringen en een voorval dat zich onlangs voordeed ten huize Erkan.
In vergelijking met mensen zijn honden veel simpelere wezens. Qua taal dan. Mensen zeggen soms 'ja' als ze eigenlijk 'nee' bedoelen. Of andersom. En soms zeggen mensen iets maar bedoelen ze eigenlijk iets anders. Hoe vaak heb ik het baasje niet horen vragen aan het vrouwtje 'Wat is er?', waarop het vrouwtje antwoordde 'Niks' terwijl iedereen goed wist dat er wél iets was. Ik bedoel maar. En als mensen dan denken slim te zijn en er het zwijgen toe te doen, om alle misverstanden uit de weg te gaan, kan het alweer mislopen, want zelfs zwijgen kan op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Nooit gehoord van een 'veelzeggende stilte'? Misschien betekent zwijgen wel 'ik ben het met je eens, dus ik hoef er niets meer aan toe te voegen'. Of 'Ik ben het niet met je eens, maar ik zwijg om je niet boos te maken. Of 'Ik weet niet waar je het over hebt, dus ik houd maar mijn mond.' Of 'Ik zwijg want ik wil je duidelijk maken dat ik boos op je ben'. Zie je: mensen kunnen niet anders dan signalen uitzenden. Honden hebben dat dubbelzinnige niet. Het is wit of zwart en je weet altijd wat je aan ons hebt. Je zult het duidelijk zien als we boos zijn, als we blij zijn of als we bang zijn. Tenminste: als je de moeite doet om ons ook te begrijpen. Want vergis je niet, we kunnen dan misschien niet praten, maar we beschikken wel over een heel arsenaal van signalen en gedragingen om kristalhelder duidelijk te maken wat we willen. De meeste ongelukken met honden doen zich trouwens voor omdat de mensen onze signalen niet gezien hebben of verkeerd geïnterpreteerd hebben.
Neem nu onlangs ten huize Erkan. Er kwam een vriend van de baasjes op bezoek. Een man met grote gebaren en een diepe, indrukwekkende stem. Ik moet eerlijk zeggen: ik heb het niet voor die man. Ik blijf liever uit zijn buurt. Maar die persoon wilde mij koste wat het kost aanraken. De hele tijd kwam hij dreigend op mij af, probeerde me te strelen terwijl hij luidkeels vanalles riep. Ik haalde echt alles uit de kast om duidelijk te maken dat ik van zijn affectie niets wilde weten. Ik zette mijn rugharen recht, dook in elkaar met mijn oren plat tegen mijn kop, trachtte te ontsnappen, begon te grommen en uiteindelijk, toen dat allemaal niets scheen te helpen, zette ik het op een blaffen en liet ik mijn tanden zien. Mijn baasjes hadden allang door hoe de vork in de steel zat en ik hoorde ze vanalles tegen de bezoeker zeggen, die hun opmerkingen echter weglachte en volhardde in de boosheid. Het vrouwtje begon zich kwaad te maken op de bezoeker, dat kon ik duidelijk zien en ik hoorde haar zeggen dat hij mij met rust moest laten. Net op het moment dat het me allemaal teveel begon te worden, konden de baasjes de bezoeker ervan overtuigen dat ik niets van hem wilde weten en dat ik het liefst met rust wilde gelaten worden.
Dit verhaaltje vertel ik jullie om duidelijk te maken hoe sommige mensen onze signalen totaal niet begrijpen of zelfs niet opmerken en zo zouden er dus ongelukken gebeuren. Moraal van het verhaal: blijf met je tengels van een hond die ineengedoken zit te grommen met zijn oren plat in zijn nek. Dat betekent niet: 'streel mij'. Dat betekent: 'ik ben niet op mijn gemak, laat me met rust.'

09:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-10-07

't Kan zwaar zijn...

Opstaan is niet altijd een pretje. Mijn baasje is sinds gisteren opnieuw aan het werk na 2,5 week vakantie. En niet alleen dat; hij is ook nog eens gestart op een nieuw werk, één waarvoor we allemaal een pak vroeger moeten opstaan. Tijdens zijn vakantie bleef het vrouwtje ook al eens wat langer liggen, omdat zij niet met mij moest gaan wandelen. Gedurende al die dagen nam het baasje, zoals gezegd, die taak tijdelijk over. Maar nu moet het baasje weer hele dagen werken en ga ik dus opnieuw met het vrouwtje wandelen. En aangezien het baasje nu veel vroeger moeten beginnen dan op zijn vorige job, is het nog donker als we vertrekken. Wandelen in het donker, dat is geleden van vorige winter. Het vrouwtje stond dus niet bepaald te springen om de polder in te trekken. Ze nam zelfs een zaklampje mee, onder het motto 'je weet maar nooit'. Toen stapten we het duister in en het vrouwtje luisterde met gespitste oren naar de geluiden van de vroege ochtend. Ze knipte haar lampje aan dat als een baken tussen de bomen door scheen, maar al even snel knipte ze het weer uit. Ten eerste zag ze meer zonder zaklamp en ten tweede had haar schizofrene aard de kop weer opgestoken. Haar redenering: bandieten, struikrovers en schurken allerhande moeten ons nu ook weer niet van drie kilometers afstand al zien aankomen. En dus liepen we verder zonder verlichting, hopend dat we niet in onzichtbare hondendrollen en dergelijke zouden stappen. Ik moet bekennen: ook ik voelde me aanvankelijk niet helemaal op mijn gemak zo in het donker, dus ik bleef wat dichter bij het vrouwtje, maar niet te dicht ook niet, ik wil immers niet overkomen als een mietje en een mama's hondje.
Maar we hebben onze tocht door het donker heelhuids overleefd en toen we terug thuiskwamen, begon de opkomende zon de hemel alweer vertrouwd en veilig licht te kleuren. Benieuwd voor morgenvroeg...

08:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-10-07

Zon op zondag

Fans van foto's van mijn wandelingen zijn vandaag bij mij weer aan het juiste adres. Gisteren trokken mijn baasjes en ik naar het Waaslandse Bazel om daar een toer te doen door de polders en langs de Schelde. Het zonnetje scheen dat het een lieve lust was, de vogeltjes kwetterden en langs de Schelde stond een heerlijk windje. Dat en de mooie herfsttaferelen met goudbruine en karmijnrode bladeren aan de bomen maakten van deze zonnige zondag een heerlijke wandeldag. Enjoy!

IMG_1364IMG_1368IMG_1369IMG_1372IMG_1385IMG_1391IMG_1398IMG_1399

09:18 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-10-07

New Found Love

Het vrouwtje d'r hartje werd gisterenavond helemaal warm. Toen ze ging slapen, kwam Fonzie heel aanhankelijk rond haar benen draaien. Jullie weten intussen al dat onze Fonz niet bepaald de meest aanhankelijke kat is, dus het vrouwtje wist niet wat ze zag. Toen ze in bed kroop, tokkelde ze nog even met haar vinders op de dekens en nog groter werden haar ogen toen Fonzie ook op bed sprong en zich gewillig achter zijn oortjes liet krabbelen. Het vrouwtje werd er helemaal week van. Na een poosje vond ze het wel welletjes geweest - ze wilde immers gaan slapen - en ze verstopte zich helemaal onder de warme dekens. Als ze niet al had neergelegen, dan zou ze steil achterover gevallen zijn toen ze merkte dat Fonzie met zijn fluwelen pootjes over haar dekens trippelde en zich vervolgens luidkeels spinnend op haar voeten nestelde. Hij spinde zo hard dat het vrouwtje er warempel bijna een voetmassage van kreeg. Ze kon het nauwelijks geloven en ze durfde zich ook bijna niet meer te bewegen uit angst om deze new found love met haar gewoel weer te verliezen. Uiteindelijk kreeg ze echter kramp in haar benen en legde zich voorzichtig in een andere houding. Fonzie rekte zich wel even uit, maar besloot toen toch om tegen het vrouwtje aan te blijven liggen. Het was echt een vertederend tafereel en met deze liefdevolle gedachte viel het vrouwtje in slaap, om te dromen van aanhankelijke katten die zich naar hartenlust laten knuffelen...

15:12 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-10-07

Voogdij

Het vrouwtje is na een week vakantie weer aan het werk gegaan. Terug vroeg opstaan, de hele dag op het toetsenbord tokkelen, telefoons aannemen, mails beantwoorden en zuchten. Het baasje is wel nog thuis en dus heeft het vrouwtje de voogdij over mij tijdelijk overgedragen. Mij hoor je daarover niet klagen. Integendeel. Als het vrouwtje aan het werk is, is ze de verpersoonlijking van saaiheid. Onvoorstelbaar saai. Ik ben dus maar al te blij dat het baasje zich van 's morgens tot 's avonds met mij bezighoudt. Ook al omdat het een leuke afwisseling is. 's Morgens staan we gezellig samen op, het vrouwtje zet zich aan de computer en het baasje gaat met mij wandelen. Hij is zelfs zo leuk dat hij me regelmatig vraagt of ik 'verzoekwandelingetjes' heb. Niet dat ik het maar voor het kiezen heb, maar het is leuk om geraadpleegd te worden. We spelen, we lopen, hij verstopt zich regelmatig achter bomen en struiken, ik mag mee naar de krantenwinkel of het centrum,... Te gek.
Na onze wandeling is het tijd voor wat uitrusten en 's middags gaan we alweer samen op pad. Daarna kijk ik tevreden toe hoe het baasje de afwas doet, of de ramen zeemt (wat door het vrouwtje op luid gejuich wordt onthaald want daar heeft zij een hekel aan), en voor ik het goed en wel besef, haalt hij alweer mijn halsbandje boven. Echt, de afgelopen twee weken ben ik de koning te rijk geweest.
Gisteravond hoorde ik het baasje tegen het vrouwtje zeggen dat het mijn gatje zal varen als hij volgende week weer aan het werk moet. Het vrouwtje antwoordde dat niet alleen ik daar spijt van zal hebben. Voor haar is het zo ook een heel stuk aangenamer werken. Zo goed als niks hoeft ze hier de laatste tijd te doen. Enkel werken dan, bedoel ik. En koken. Maar dat vindt ze niet erg want meestal doet ze dat wel graag. Strijken moet ze ook nog doen. Met iets meer tegenzin, maar ze vertrouwt het baasje niet met een heet strijkijzer in zijn handen...Want als hij op dezelfde manier omspringt met zijn hemden als met onze wijnglazen tijdens de afwas, dan zullen ze snel alweer naar de winkel moeten...
Nu profiteren we dus allemaal ten volle van de laatste dagen van het baasje zijn vakantie. Zolang het nog kan. Want volgende week zal het ons gatje varen...

16:54 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

05-10-07

Epi

Ja, beste mensen, we zijn dus na het voorval eerder deze week naar de dierenarts geweest. Die heeft mij grondig van onder tot boven onderzocht en ik kan jullie met vreugde melden dat ik zo gezond ben als een visje. Buiten mijn epilepsie dan. Want ik ben nu dus officieel een epilepsiepatiëntje. Mijn baasjes noemen me nu regelmatig liefkozend hun epietje, of hun epilepticusje. De dierenarts wist de baasjes te vertellen dat deze aandoening hoogstwaarschijnlijk aangeboren is en dat het wel eerder ongewoon is dat ik die aanvallen al op zo'n jonge leeftijd krijg. Meestal komt aangeboren epilepsie pas op latere leeftijd, 6-7 jaar tot uiting. Daardoor voel ik me wel speciaal, moet ik bekennen. Het is in feite een kortsluiting in mijn hersenpan. Een hele bundel signalen die ik in mijn kopje niet meer kan verwerken en die dus vonken geven. Maar als het bij kortstondige aanvallen blijft, kan het geen kwaad voor mijn gezondheid. Het feit dat ik, toen de aanval begon, blijkbaar naar iets bedreigends op de muur was aan het kijken en er tegen begon te blaffen, is volgens de dierenarts te verklaren door een "aura" die ik zag. Epilepsieaanvallen beginnen altijd met het zien van zo'n aura, die enkel ik zie maar die er in werkelijkheid natuurlijk niet tastbaar is. Daarna verstijf ik helemaal en word ik als het ware blind en doof. Ik ruik ook niets meer, bevind me helemaal in een andere wereld, en dat verklaart waarom ik zo agressief aan het grommen was tegen mijn baasjes toen ik weer bijkwam: ik hoorde hen wel, maar zag hen niet en kon hen ook niet ruiken. Allemaal heel angstaanjagend natuurlijk, zowel voor de baasjes als voor mezelf.Nu moet ik dus een jaar lang pilletjes nemen. Eerst een lage dosis, dan een iets hogere dosis en dan gaan we allemaal samen bekijken of de dosis nog moet aangepast worden of niet. Als ik nog aanvallen krijg, moet ik die pilletjes waarschijnlijk mijn hele verdere leven blijven nemen. Blijven de aanvallen uit, dan kan de dosis na verloop van tijd geleidelijk worden afgebouwd. De pilletjes hebben niet echt bijwerkingen, behalve dat ze inwerken op dat stukje hersenen waar mijn "verzadigdheidsgevoel" zit. Ik eet dus zoveel ik wil, maar mijn hersenen geven niet meer het signaal dat ik genoeg gegeten heb. Daarom drukte de dierenarts de baasjes op het hart om niet toe te geven aan mijn vragen om meer eten, omdat ik na een tijdje anders zo rond zal worden dat ze me kunnen rollen. Maar als dat het enige nadeel is, dan prijs ik mezelf nog gelukkig.En nu is iedereen gerustgesteld. We weten wat die aanvallen precies zijn en hoe we ermee moeten omgaan. De baasjes moeten ook niet meer bang zijn wanneer ik na zo'n toeval gek doe, omdat ze weten dat ik me zo gedraag omdat ik even niet meer weet wat er gebeurd is en wie ze zijn. Het beste is dus dat ze me gewoon trachten te kalmeren en wachten tot ik weer bij mijn positieven ben. En dat ze vooral uit de buurt van mijn kaken blijven, zodat ik ze niet per ongeluk bijt en ervoor zorgen dat ik me nergens aan pijn kan doen. Want de dierenarts zei ook nog dat ik op zo'n momenten een onmetelijke kracht krijg. Een beetje als Superman dus. Of De Hulk. Ik ben dus als het ware een superheld!Zo, nu weten jullie ook wat er met mij aan de hand is. Niks om ons echt zorgen over te maken. We moeten gewoon wat oppassen en mijn baasjes moeten eraan denken om me iedere dag mijn pilletjes te geven.O ja, gisteren was het trouwens de verjaardag van mijn baasje. We hebben geen gekke dingen gedaan en niet gefeest als de beesten, maar gewoon genoten van de dag. En het baasje van de aandacht die zijn persoontje kreeg. En het lekkere eten dat voor hem werd klaargemaakt. En zo is hij nu aan de laatste etappe begonnen richting tram 3. Het vrouwtje lacht er altijd mee, dat hij één keer per jaar, gedurende zes maanden een "jonge vrouw" heeft. Een half jaar later is dat alweer voorbij, want dan heeft ze hem in leeftijd weer bijgebeend...

11:31 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-10-07

De schrik van mijn leven

Ik heb mijn baasjes daarnet de schrik van hun leven bezorgd. Eventjes dachten ze dat ik eraan ging. En zelf was ik er ook niet gerust op, moet ik zeggen. Wat is er nu gebeurd? Wel, ik lag rustig te slapen in mijn mandje. Mijn baasjes, die vakantie hebben deze week, zaten gezellig te ontbijten en Fonzie was aan het genieten voor het raam. De regen tikte tegen het raam en eigenlijk was het een gezellige voormiddag. Plots voelde ik me bizar. Ik dacht dat ik iets zag, of hoorde, ik weet het zelf ook niet precies. Ik staarde naar een punt op de muur en begon te grommen en te blaffen. Mijn baasjes dachten dat ik slecht gedroomd had en trachtten me gerust te stellen. Plots trok mijn kop helemaal opzij en voelde ik al mijn spieren verstijven. Mijn baasjes sprongen verschrikt op en kwamen naar me toe. Ik verkrampte helemaal en viel voor de ogen van mijn doodsbenauwde baasjes op mijn zij tegen de grond, waar ik stuiptrekkingen kreeg en vervolgens begon te trillen en te trekkebenen. Het vrouwtje zocht in paniek naar de telefoon om de dierenarts te bellen terwijl het baasje bij me knielde om me te kalmeren. Toen ik weer bij bewustzijn kwam, wist ik niet meer waar ik was en wat er gebeurde en uit schrik begon ik naar de baasjes te grommen. Naar het schijnt was ik zo angstaanjagend dat mijn baasjes er niet meer gerust op waren. En toen, even snel als het opgekomen was, was het ook weer voorbij.
Intussen had mijn vrouwtje de dierenarts te pakken gekregen, die wist te vertellen dat ik hoogstwaarschijnlijk ten prooi was gevallen aan een epilepsieaanval. Vanavond gaan we dus langs bij de dierenarts, wat voor mijn baasjes niet de leukste bezigheid is, maar voor mij gelijkstaat aan een tripje naar een pretpark. Ik ben immers dol op onze dierenarts.
Het vrouwtje wilde echter zolang niet wachten en dus ging ze al eens wat rondsnuffelen op het internet. Daar ontdekte ze dat epilepsie bij honden meestal aangeboren is en niet noodzakelijk een reden tot paniek. Een bezoekje aan de dierenarts is echter wel aan te raden om de precieze oorzaak te bepalen, als die er is tenminste. Soms 'gebeuren' die aanvallen gewoon, zonder aantoonbare reden. Als dat maar heel af en toe voorkomt, is een behandeling niet echt noodzakelijk. Als de toevallen echter vaker voorkomen en de tijd ertussen korter wordt, zijn medicijnen wel raadzaam om ze af te remmen en minder heftig te maken. En dan is het ook niet slecht om te onderzoeken wat de epilepsie veroorzaakt. Dat kunnen verstoorde leverfuncties zijn, waardoor afvalstoffen in het bloed terechtkomen, of tumoren in de hersenen. Maar meestal zijn de oorzaken gelukkig niet zo ernstig. Een hond kan ook niet sterven aan epilepsie. Wel aan complicaties, zoals oververhitting door onophoudelijke aanvallen.
Wat moet je nu doen bij een epilepsieaanval? Wel, liefst zo weinig mogelijk. Op het moment zelf kun je zo'n aanval immers niet meer tegenhouden. Meestal verloopt een aanval in drie fasen, zoals bij mij. Eerst voelde ik me gek en gedroeg ik me volgens mijn baasjes raar. Dat is de eerste fase. Daarna verkrampte ik, kreeg ik stuiptrekkingen en viel ik verstijfd om. Dat is de tweede fase die mijn baasjes bijna een hartaanval bezorgden. Ten slotte begon ik te schokken en met mijn poten te trappelen, kwam er schuim op mijn lippen en kon ik mijn pipi niet meer ophouden. Dat is de derde en laatste fase. Na zo'n aanval was ik compleet in de war en wist ik even niet meer wat er gebeurde en wie mijn baasjes waren. Daarom deed ik ook zo agressief: omdat ik volledig de kluts kwijt was. Als baasje moet je dan proberen om zachtjes tegen ons te praten. Blijf zeker weg van onze kop, want door de stuiptrekkingen kan het zijn dat we per ongeluk en volledig ongewild bijten. Let er ook op dat we ons tijdens onze stuiptrekkingen niet kunnen bezeren aan tafelhoeken of scherpe kanten. En bind zeker onze bek niet toe, dat maakt ons nog ongemakkelijker.
Wil je meer weten? Ga dan zeker eens langs bij www.epilepsiebijhonden.nl. Daar heeft mijn vrouwtje heel wat ontdekt over mijn mysterieuze toeval die hen en mij de stuipen op het lijf heeft gejaagd... Ik houd jullie zeker op de hoogte van het vervolg.

13:56 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |