29-11-07

Nestdrang

Volgens mij heeft het vrouwtje last van nestdrang. Of is het pre-Kerstmisdrang? Feit is dat ze hier de laatste dagen poetsend, opruimend, strijkend en kokend rondloopt. Gisteren ruimde ze de hele living op en zette al wat kerstversiering. Nu ja, adventsversiering. Sinterklaas is nog niet eens langsgekomen, maar dat zou haar worst wezen. Gewoon, omdat ze er zin in had. Daarna stond ze uren in de keuken te kokerellen. Gewoon, omdat ze er zin in had. Ze propte nog een lading was in de machine en begon te stofzuigen en te dweilen. Daarna las ze het hele kerstreclameblaadje van Dreamland door en maakte in gedachten al een lijstje op van de kerstversiering die ze zou willen kopen. Ten slotte bladerde ze de boekjes door op zoek naar een nepkerstboom. Vorige jaren zetten de baasjes steeds een echte kerstboom, maar nu opteert het vrouwtje voor een nepexemplaar. Waarom?
1. Echte kerstbomen verliezen na een tijdje hun naalden. Maanden later vindt het vrouwtje nog steeds overal van die irritante naalden.
2. Kerstbomen zijn als Bellewaerde of Bobbejaanland voor Fonzie. Resultaat: zie punt 1.
3. Echte kerstbomen zijn - zelfs met wortel - niet zo lang houdbaar in een warme woonkamer en aangezien het vrouwtje dolgek is op de kerstsfeer, wil ze haar boom dit jaar wat vroeger zetten.
4. Na de kerstdagen weten de baasjes nooit wat ze met hun boom moeten aanvangen. In de tuin zetten? We hebben maar een klein tuintje en we hebben in het voorjaar de vorige twee kerstbomen nog maar net weer uitgegraven. Voor de vuilkar? Ook zonde van die boom. En dan moet die weer naar buiten worden gesleurd. Vorig jaar hebben ze hun boom met een touw via het raam naar beneden laten zakken. Niet voor herhaling vatbaar (zie alweer punt 1).
Dus wil het vrouwtje dit jaar een valse boom. Een plastieken geval. Ze twijfelt nog tussen een levensecht exemplaar om de schijn hoog te houden of een lekker kitscherige, overduidelijke nepboom die ze dan overdadig en al even kitscherig kan versieren. Want er is weinig dat het vrouwtje liever doet dan kerstbomen versieren. Lichtjes, kerstballen, kerstfiguurtjes en een piek om het geheel af te ronden. Nu ja, we zullen wel zien... Ze heeft nog even de tijd om te beslissen...

08:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

27-11-07

Houston, we have contact

IMG_1401Eerst en vooral wil ik hier, op vraag van enkele lezertjes, de nieuwe lichtgevende jas van het vrouwtje even tonen. Zo weten jullie ook waarover ik het heb. Snappen jullie nu wat ik bedoel met een combinatie van kernafvalgroen en veiligheidsvestjesgeel? Zoals jullie kunnen zien, werd ook Fonzie door de jas aangetrokken, het vrouwtje en ik zijn er nog niet uit of het door de kleur of het zachte vulsel is. Feit is dat hij er niet van weg te slaan was. Niet dat we hem zouden slaan natuurlijk. Bij wijze van spreken...
En nu we het dan toch over Fonzie hebben: soms heeft het vrouwtje het idee dat Fonzie liever helemaal alleen in een huisje zou wonen. Nu ja, met mij erbij dan. Op mij is ie stapelgek, maar van de baasjes moet ie schijnbaar niet zoveel weten. Als hij nog maar dénkt dat het vrouwtje haar aandacht op hem wil richten, muist hij er al vanonder. Het vrouwtje moet nog maar naar hem wijzen of hij maakt zich al uit de voeten. Laat staan dat er sprake is van enige interactie tussen de baasjes en Fonzie. Tenminste, dat dacht het vrouwtje. Tot ze ontdekte dat Fonzie misschien wel een social retard is, maar toch graag in haar gezelschap vertoeft. Zo loopt ie overal achter haar aan, waar in huis ze ook gaat. Een beetje als een hondje. Als ik dus. Als het vrouwtje in de badkamer staat, dan loopt hij daar altijd wel ergens in de weg. Als het vrouwtje aan het werk is in de keuken, trapt ze altijd wel minstens één keer bijna op zijn pootjes. Als ze 's morgens door de donkere hal de trap op loopt, dan zit de kans er dik in dat ze onderweg Fonzie per ongeluk een trap verkoopt. En het laatste nieuwe bewijs dat er wel degelijk sprake is van enige wisselwerking tussen beiden is dat Fonzie miauwt om duidelijk te maken dat hij de woonkamer binnen wil. Nu het kouder aan het worden is en de verwarming overdag brandt, doet het vrouwtje altijd de deur van de woonkamer dicht. Volgens haar houdt dat de warmte binnen en de koude buiten. Nevenverschijnsel is wel dat het ook mij en Fonzie binnen of buiten houdt. Nu moeten jullie weten dat onze woonkamerdeur beschikt over een glazen raam erin. Als Fonzie van beneden komt en hij wil zich lekker knus op één van de kussentjes in de zetel nestelen, dan gaat hij voor dat raampje staan en zegt "miauw". Reageert het vrouwtje niet, dan zegt hij nogmaals "miauw", dit keer op een nog klaaglijker toontje dan de eerste keer. Aangezien het vrouwtje vlak naast die deur zit, heeft ze het tegen dan meestal wel gehoord en opent ze de deur, zodat Fonzie dankbaar kan binnentrippelen. Parmantig wandelt Fonzie dan de woonkamer binnen met zijn neus in de wind, gunt het vrouwtje geen blik waardig en vleit zich als een koning neer op het zachtste kussentje op de sofa. En altijd is het vrouwtje blij met die bescheiden vorm van contact met ons hooghartige katerbeest. Snel content, dat vrouwtje van me...

13:50 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-11-07

Pijn aan de ogen!

Sinds kort heeft mijn vrouwtje een nieuwe "polderjas". Een jas dus die ze uitsluitend draagt om met mij te gaan wandelen. Een jas waar ze wel eens haar handen aan durft af te wrijven als die vol Erkankwijl hangen bijvoorbeeld. Haar oude jas had z'n beste tijd gehad. De rits was kapot en ging altijd open en het begrip "waterdicht" was stilaan ook met een dikke korrel zout te nemen. Nu moeten jullie weten dat mijn vrouwtje één van die mensen is die maar niet begrijpen waarom iemand een stickertje met "Geen ongeadresseerde reclame" op zijn brievenbus zou willen hangen. Persoonlijk is ze dol op ongeadresseerde reclame. Boekjes van Dreamland, Carrefour, Lidl, Aldi, AS Adventure, Gifi, Brico, Gamma, Leen Bakker, Casa, Halfords en Krëfel (danku Erkan, voor de gratis reclame) worden hier van voor naar achter doorgenomen. Iedere letter heeft ze gelezen voor die stapeltjes in de mand met oud papier verdwijnen. Zo stond ze onlangs om 9u voor de Lidl te wachten om een batterijlader te gaan kopen. En zo komt het dat ze voor 50 euro, alweer bij Lidl, haar nieuwe polderjas heeft gekocht. Toen de jas uit de verpakking kwam, kneep ik van schrik en ontzetting mijn ogen stijf dicht. Zo'n felle kleur had ik van heel mijn jonge leventje nog nóóit gezien. Het houdt zowat het midden tussen kernafvalgroen (de kleur die ze in stripalbums gebruiken tenminste) en veiligheidsvestjesgeel. Oogverblindend fluogeelgroen dus. Het vrouwtje hoeft nooit van haar leven nog een fluovestje aan te trekken. Fietslampjes hoeven ook niet meer. Ze geeft al genoeg licht op zichzelf met haar nieuwe jas. Wie kent nog de Zillion van vroeger? Met die laserlichtstraal erboven? Wel, zoveel licht geeft het vrouwtje nu ook. Ze moest er zelf mee lachen, maar ze vond de jas zo aangenaam om dragen, dat ze hem nu altijd en overal aanheeft. Bovendien, zegt ze, is het ideaal om 's morgens met mij te gaan wandelen. Daar heeft ze gelijk in: fietsers die ons nu niet zien aankomen, moeten dringend naar de oogarts.
Ook het baasje wist niet wat hij zag toen hij die avond thuiskwam. Hij trok even een bedenkelijke grimas toen hij dat gifgroene geval aan de kapstok zag hangen. En hij noemt het vrouwtje nu Mega Mindy. Wie Mega Mindy juist is en wat zij precies doet, dat weten we hier ook niet, maar wat we wel weten is dat ze ook zo fel glitterend rondloopt. Het vrouwtje dacht zich vaag te kunnen herinneren dat Mega Mindy eigenlijk in het roze of het paars gekleed gaat, maar feit is dat je ook naast haar niet kunt naastkijken. En dus zingt het baasje nu Mééégáááá Mindyyyy voor het vrouwtje, waarbij zij dan weer gekke bewegingen maakt die op een wegvliegende Superwoman moeten lijken.
Ik zal mijn baasjes toch nooit helemaal begrijpen, vrees ik...

13:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-11-07

Hels gevloek en getier...

Het ging zo stilletjes aan toch tijd worden dat ook ik onze nieuwe auto eens mocht aanschouwen en dit weekend was het dan eindelijk zover. Ik mocht eens meerijden. Aanvankelijk was ik echter niet zo tuk op dat nieuwe vervoersmiddel. De achterklep zag er zo anders uit dan ik gewoon was. Ik wilde toch eerst even snuffelen om er zeker van te zijn dat het veilig was om erin te springen. Het baasje vond het echter niet zo leuk dat ik de achterbumber zo inlijstte met kwijl en snot, dus ik ben er dan maar mee opgehouden. Maar zo gemakkelijk krijg je mij niet in een nieuwe auto hoor! Ik ging achter de auto zitten. Ik ging met mijn poten op de achterbumper staan (baasje weer boos: vieze poten met krassende nagels van ons koetswerk! zei hij) en wachtte tenslotte tot iemand me erin wilde tillen. De koffer leek me immers veel hoger te zijn dan bij ons vorige exemplaar en ik zag het niet meteen zitten om een recordpoging hoogspringen te ondernemen. "Niks daarvan", zei het vrouwtje beslist. Ze voegde er nog iets aan toe à la "jij bent geen schoothondje, spring er zelf maar in" en iets over het verschot in haar rug van de laatste keer dat ze me eens heeft opgetild, maar toen was ik eigenlijk al niet meer aan het luisteren. Na een paar pogingen met een aanloopje en de baasjes die me luidkeels aanmoedigden terwijl ze net deden of ze er zelf ook gingen inspringen, heb ik uiteindelijk toch maar toegegeven en ben ik op eigen kracht in de koffer geraakt. Dat hele gedoe duurde me toch wel iets te lang en ik wilde nu eindelijk gaan wandelen. Ik moet zeggen: toen ik er eenmaal inzat, was ik wel te spreken over mijn plaatsje. Lekker ruim, wel met een kleiner raam, maar met een heerlijk zachte achterbank met hoofdsteunen waar ik mijn kop zo lekker tussen kon laten rusten van in de koffer. Blijkbaar hadden de baasjes zich al op zoiets voorzien, want ze hadden de rugleuning van de achterbank bedekt met een mooi doekje, zodat ik mijn kop niet zou vuilmaken aan het eventuele vuil op de achterbank. Een geste die ik wel kon appreciëren.
Het vrouwtje is intussen zo gek op haar nieuwe autootje, dat we begin deze week zelfs de auto namen om te gaan wandelen. Nu ja, om naar het vertrekpunt van onze wandeling te rijden natuurlijk. Jammer genoeg hebben we een lastige garage die we moeten delen met een buurman. Allemaal heel erg krap, waar we bovendien nog moeten manoeuvreren om op onze plaats te raken. Toen het vrouwtje na ons uitstapje haar autootje weer tussen de muur en de auto van de buurman wilde mikken, schuurde ze met de zijkant van de auto tegen de garagepoort. Ze had het meteen gezien, maar het was al te laat. Eventjes wist ik niet waar ik moest kruipen: een kabaal van jewelste ontsnapte uit de mond van het vrouwtje, hels geroep en getier, gevloek en gesakker op zichzelf, maar the damage was already done. Een grote kras op de rand van de wielkast. Jaja, ik hoor het de mannen onder jullie al zeggen: "zeg niet te gauw, 't is weer een vrouw". Dat was precies wat het vrouwtje zelf ook zei. Ons spiksplinternieuwe autootje draagt intussen al de tekenen van onze garagepoort en het vrouwtje durft de auto niet meer aan te raken zolang onze buurman niet zelf op stap is met zijn wagen. Leuk hoor, zo'n nieuwe wagen die de hele tijd dan maar stil in de garage blijft staan...

10:48 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-07

Verrassing!

Al twee dagen heeft het vrouwtje 's morgens een verrassing voor me klaar. Normaal gezien maken we ons iedere ochtend klaar, vertrekt het baasje met de fiets, komt het vrouwtje weer binnen om me aan te lijnen en vertrekken wij dan voor een wandeling.
Gisteren maakten we ons klaar, vertrok het baasje met de fiets, kwam het vrouwtje weer binnen om me aan te lijnen en - nu komt het! - bleef het vrouwtje gewoon voor de voordeur staan. Ik snapte de bedoeling niet goed. Wat is het nut van ons helemaal op te tuigen, ik met halstertje, zij met laarzen, om dan gewoon op het voetpad voor de deur te blijven stilstaan? Maar het werd me al snel duidelijk. Twee minuten later stopte er een auto met daarin Yitze en haar baasje. Wij sprongen er bij in en we reden door. Na een ritje van tien minuutjes parkeerden we de wagen en keken we toe hoe een boot vlak voor onze neus wegvoer. Op zich vond ik er niet veel aan, maar blijkbaar was het dus de bedoeling geweest dat wij op die boot mee naar de overkant voeren, maar omdat we een halve minuut te laat waren vertrokken, zagen we 'm zonder ons afmeren. Even stonden onze vrouwtjes besluiteloos rond te dralen, maar omdat het twee madammen zijn die niet bij de pakken blijven zitten, wandelden we dan maar gewoon een eindje langs dezelfde kant van de Schelde. Echt dolle pret! Allemaal nieuwe snuffelplekjes, bomen die ik niet ken, struiken die ik nog niet gemarkeerd heb en geuren die in nog moest ontdekken. En dan nog met Yitze erbij! Ik genoot met volle teugen! Het zal dan ook niemand verbazen dat ik achteraf flink moe was en geslapen heb tot een stuk na de middag. Het vrouwtje was maar wat blij met deze onverwachte rust op donderdagvoormiddag.
Deze ochtend: baasje vertrekt, en wij blijven alweer op de stoep staan wachten. Alweer met de auto weg, alweer naar diezelfde plek, maar dit keer stapten we wel op de boot, die in tegenstelling tot gisteren wel op ons lag te wachten. We voeren de Schelde over, meerden aan en vertrokken voor een lange wandeling door de velden. Voor de aandachtige en trouwe lezers: foto's van die plek heb ik een paar weken geleden al eens getoond. Voor de toevallige passanten: die foto's vind je hier. Het gras was bevroren en kraakte zo heerlijk onder mijn poten. Ik kon het dus niet laten om me er uitgebreid in te rollen. Yitze volgde trouwens enthousiast mijn voorbeeld. De zon kwam prachtig roze op met heerlijke gezichten tot gevolg en zowel Yitze, ik, als onze baasjes genoten van de koude lucht en de beweging.
Terug thuis kroop ik lekker warm in mijn mandje om uit te rusten en het vrouwtje zette zich met een frisse kop voor de computer voor de laatste werkdag van de week.
En dan als afsluiter nog een berichtje voor mijn wel héél trouwe lezers: misschien hebben jullie wel gemerkt dat de Erkanblog morgen verjaart! Mijn eerste berichtje heb ik namelijk morgen precies één jaar geleden het wereldwijde web in gestuurd! Hip hip voor mezelf dus... Misschien daarom dat het vrouwtje al twee dagen een verrassing voor me had?

13:10 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-11-07

 

Sinds vorige vrijdag hebben mijn baasjes dus een nieuwe auto. Naar 't schijnt een pracht van een auto. Naar het schijnt. Want ik heb 'm nog niet te zien gekregen. Kunnen jullie dat nu vatten? Ik, Erkan, heb onze nieuwe auto nog niet mogen bewonderen. Terwijl ik net zo nieuwsgierig ben. Als ik hoor hoe gek de baasjes erop zijn, dan wil ik dat natuurlijk met eigen ogen zien. Maar voorlopig is onze kar nog maar één keer uit de garage geweest. Zaterdag moesten de baasjes naar de supermarkt, maar omdat ze bang waren dat een of andere onverlaat met zijn winkelkarretje langs onze wagen zou schuren, of zijn portier tegen ons koetswerk zou bengen, namen ze de fiets. Dat ze dan maar de helft konden meenemen van wat ze nodig hadden en daarvan nog eens de helft vergaten, kon hun blijkbaar niet deren. En nu staat ons autootje daar stil te staan. Iedere dag, wanneer het baasje zijn fiets van stal haalt om te gaan werken, wordt hij wel bewonderd, maar voor zover ik weet, zijn auto's toch gemaakt om mee te rijden, of niet? Nu ja, de baasjes hebben gezegd dat we dit weekend gaan rondtoeren... ik ben eens benieuwd.
Met mij gaat het intussen beter en beter. Ik mag terug vrolijk ronddartelen tussen de bomen, in de afgevallen bladeren en de gigantische modderplassen. Ik mag terug spelen en huppelen, snuffelen en met takken sleuren. Hoera hoera, driewerf hoera! Mijn balletjes heb ik niet meer gezien, wat me natuurlijk wel bedroeft, maar mijn dagelijkse wandelingen zijn nog altijd beter dan niks, zeg ik altijd.
En zo gaat het leven weer zijn normale gangetje. De handdoek voor mijn pootjes ligt weer aan de voordeur te wachten tot wanneer ik thuiskom met bemodderde poten, de sjaal van het vrouwtje heeft zijn wederintrede gemaakt aan onze kapstok, voor het eerst sinds lang heeft het vrouwtje haar laarzen weer bovengehaald en ook haar muts heeft dit jaar al eens dienst mogen, of moeten, doen. Volgens de baasjes is de winter in aantocht.

08:11 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-11-07

Wat een gedoe

Hallo lieve mensen! Het spijt me dat ik al zolang niets meer van me heb laten horen! Geen paniek, met mij gaat alles goed! Het vrouwtje heeft maandag naar de dierenarts gebeld om te vragen wat ze met mij en mijn epilepsieaanvallen aanmoest, en nu krijg ik een kwart pilletje meer per dag. 's Morgens een kwartje, 's avonds een halfje. Het vrouwtje moet ook een 'Epidagboek' bijhouden, zodat ze kan bepalen of mijn aanvallen met regelmatige tussenpozen optreden. Blijkbaar helpt het om het patroon te kennen... We zitten nu dus aan twee: de eerste op 3 oktober en de tweede op 2 november. Zou de volgende dan op 1 december komen? We zullen zien... Mijn pootje is intussen ook beter, maar jammer genoeg blijven de baasjes waakzaam en zorgen ze ervoor dat ik me niet overbelast.

Maar ik zou het vandaag even willen hebben over mijn vrouwtje. En over wat voor een zenuwpees dat is. Ja, echt, het vrouwtje is een ongelooflijk zenuwachtig schepsel. Altijd heeft ze wel iets om zenuwachtig van te worden. Ze wordt zenuwachtig als ze ergens speciaals naartoe moet. Als ze naar een feestje moet. Als ze op een mail wacht die maar niet wil komen. Als ze een deadline heeft. Als ze bezoek krijgt. Als ze naar iemand moet bellen die ze niet kent. Altijd zowat. In het begin van de week was ze zenuwachtig omdat ze bepaalde papieren verwachtte die maar niet kwamen. Woensdag was ze zenuwachtig omdat ze de afzender van die papieren moest bellen. Donderdag was ze zenuwachtig omdat ze naar de garage moest. En omdat ze naar de verzekeringsmaatschappij moest. Deze morgen was ze zenuwachtig omdat ze naar dienst DIV moest. Een uur later was ze zenuwachtig omdat ze naar de bank moest. En nu is ze zenuwachtig omdat ze vanavond weer naar de garage moet. Niet omdat ze daar een geheime aanbidder heeft zitten die ze per se iedere dag wil zien, maar omdat ze deze avond moet afscheid nemen van haar oude, vertrouwde, kleine wagentje, dat ze daar moederziel alleen in een donkere garage moet achterlaten. Het autootje waar ze zulke mooie tijden mee heeft beleefd. Waar ze mee heeft leren rijden (oké, dat was naar het schijnt niet zo'n mooie tijd), waar ze haar rijbewijs mee heeft gehaald, waar de baasjes talloze tripjes overal ter velde mee hebben gemaakt. Dat autootje moet ze nu dus achterlaten. En ze is ook nog zenuwachtig omdat ze er een ander exemplaar voor in ruil krijgen. Nou ja, krijgen is niet meteen het juiste woord. Het vrouwtje heeft me verteld dat we vanavond met de ene auto heenrijden, en met een nieuwe terugkomen. Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Ga ik wel even veel plaats hebben in dat nieuwe geval? Ga ik dat nieuwe exemplaar wel herkennen in een rij tussen allemaal andere auto's? Maar volgens het vrouwtje is dat geen probleem, omdat ik sowieso toch achter iedere auto die ik zie, post vat om in de koffer te springen. Een geitje, een kever, een Touareg of een Mercedes... voor mij is een auto een auto. Voor de baasjes, de bank en de verzekeringen blijkbaar niet...

12:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

02-11-07

Hoe zou het intussen zijn met...?

Met mij? Tijd voor een kleine update over het leven van Erkan, de op dit moment zwaar misnoegde hond. Ik mag van de baasjes nog steeds geen grote wandelingen doen. Sinds vorig weekend houden ze me nauwlettend in de gaten, zo erg zelfs dat ik me er wat ongemakkelijk door begin te voelen. Ik ben net een studieobject. Het kleinste stapje dat ik zet, wordt met argusogen gadegeslagen. Straks leggen ze me nog onder de microscoop...
Nee, ik heb nog steeds wat last van mijn pootje en dus mag ik alleen wat rustig rondstappen om mijn plasjes en hoopjes te doen en voor de rest word ik verondersteld rustig in mijn mandje te blijven. Niks voor mij, dat hadden jullie al wel geraden, nietwaar? Maar het vrouwtje is net een gendarme, onwrikbaar als een rots.
Tot overmaat van ramp ben ik vandaag, op deze grijze Allerzielen, ten prooi gevallen aan een tweede epilepsieaanval. Ik neem iedere dag braaf mijn pilletjes, maar blijkbaar volstaat de dosis niet. Het vrouwtje besloot dus om maandag naar de dierenarts te bellen (onze dierenarts maakt altijd de brug) en hem te vragen wat we nu moeten doen. Tenzij mijn pootje na het weekend nog steeds niet naar behoren functioneert: dan gaan we de dierenarts persoonlijk een bezoekje brengen. Ik kan al nauwelijks wachten. Niet voor al die onderzoeken, want daar ben ik geen grote fan van, maar ik vind de dierenarts een lieve man en het hangt daar altijd zo heerlijk vol interessante geurtjes. Jammer genoeg mag ik van de baasjes niet meer vrij rondlopen in de onderzoekskamer. Ik denk dat het iets te maken heeft met die keer dat ik de weegschaal heb ondergeplast omdat ik mijn geurvlaggetje wilde aanbrengen...
Dat is zowat de update van mijn status momenteel. Trouwens: wie van jullie moet vandaag werken? Of om het anders te stellen: wie van jullie heeft het geluk een extra dagje verlof te hebben? Mijn beide baasjes zijn aan het werk vandaag. Geen brugdagje voor ons...

09:55 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |