31-12-07

Kleine update

Aangezien het lange tijd stil is geweest op mijn blogje, zal ik jullie een kleine update geven van mijn leven de voorbije weken. Zoals in het vorige berichtje al gemeld, heeft het vrouwtje het heel druk gehad, maar natuurlijk maakte ze iedere dag wel tijd voor mij en mijn wandelingetjes vrij. Dat moet ook, want als ik mijn energie niet ergens kwijt kan, word ik - althans volgens de baasjes - onuitstaanbaar. In de namiddag speelt het vrouwtje bij wijze van werkonderbreking ook wat spelletjes met mij. Soms verstopt ze koekjes in de woonkamer die ik dan moet zoeken, soms vechten we een robbertje en soms gaan we in de tuin wat rondhossen. Het vrouwtje doet dat enerzijds voor mij, maar ook wat uit eigenbelang, omdat ze anders tussen mijn verveling door geen rust meer krijgt om rustig verder te werken. En gelukkig is het de laatste weken toch tamelijk mooi weer geweest, zodat we in het weekend geregeld leuke uitstapjes en lange wandelingen hebben gemaakt, jochei.
Ik heb de voorbije weken ook opvallend veel last gehad van mijn epilepsie. In december heb ik zowat iedere week een aanval gehad, soms zelfs twee op één weekend en één keer zelfs twee aanvallen op één avond. De schrik sloeg de baasjes telkens weer rond het hart, omdat die aanvallen elkaar steeds korter op elkaar opvolgenden en ik na zo'n aanval ook langer en langer blind bleef en tegen kasten, stoelen, deuren en de kerstboom opbotste. Tijdens zo'n aanval springt het vrouwtje altijd recht om te verhinderen dat ik me pijn doe als ik tegen de tafel aankwak en daarbij alles wat op de tafel ligt, op mijn kop krijg, maar meer dan een kussentje tussen mij en de kast in proppen kan ze op die momenten ook niet doen. Daarna trachten de baasjes me altijd te kalmeren, maar dat neemt niet weg dat ik achteraf altijd helemaal de kluts kwijt ben, zeker als ik wel alles hoor, maar niets zie. Het vrouwtje heeft zich intussen ook wat geïnformeerd op het forum van epilepsiebijhonden.nl, en ze heeft me gezegd dat we naar de dierenarts gaan om nieuwe medicijnen te vragen en ook ander eten gaan kopen, want blijkbaar is mijn merk sinds jaar en dag het ideale middel om nog meer aanvallen uit te lokken: propvol chemische bewaarmiddelen en anti-oxidanten. Het vrouwtje dankte de moderne technologie op haar blote knietjes omdat ze dankzij het Internet enkele adresjes heeft gevonden waar we speciaal eten voor mij kunnen kopen. Jammer genoeg niet in de omgeving, maar de baasjes zeiden dat we er dan maar meteen een daguitstapje van maken. Daar ben ik natuurlijk nooit rouwig om!
En om in dezelfde etenssfeer verder te gaan: ik ben ook aan een nieuw project begonnen. Ik noem het "Test de baasjes op etensvlak". Ik vind het niet eerlijk dat mijn baasjes iedere dag lekker eten klaarmaken, telkens wat anders, en rond deze feestdagen vooral altijd dingen die overheerlijk ruiken, en ik het daarbij moet stellen met altijd die saaie droge korreltjes. Dus weigerde ik op een gegeven moment mijn korreltjes nog op te eten. Ik wachtte liever op beters. Een smakelijk varkensoor, een randje van het vlees, nog wat overgebleven patatjes, enzovoorts. Maar dat was jammer genoeg buiten de scherpe geest van het vrouwtje gerekend. Hoewel ik ze in het begin nog om de tuin kon leiden en ze kon wijsmaken dat ik ziekjes was en mijn korreltjes niet wou, merkte het vrouwtje op dat ik helemaal niet ziekjes leek als er gespeeld werd, als ze aan tafel zaten of als ze boterhammetjes aan het smeren was. Stilaan begon het haar te dagen dat ik geen droge korrels meer wilde en gewoon een plaatsje in mijn maag wou vrijhouden voor andere en betere etenswaren. En toen ging het vrouwtje in de tegenaanval. Ik kreeg niets meer buiten mijn korreltjes 's morgens en 's avonds. Geen varkensoren, geen randjes van het vlees, geen koekjes en geen patatjes. Enkel korreltjes. Als ik mijn neus afkeurend optrok voor mijn bakje, haalde ze het onverbiddelijk weg en moest ik de rest van de dag zonder iets doorkomen totdat het 's avonds weer korreltjestijd was. Een paar dagen lang is die machtsstrijd tussen mij en het vrouwtje verdergegaan, maar aangezien het er niet naaruit zag dat het vrouwtje zou buigen, heb ik me maar overgegeven en ben ik terug korreltjes gaan eten... Mijn vrouwtje ziet er een lief klein madammetje uit, maar o wee als je met haar voeten gaat spelen, dan wordt ze een echte iron lady... 

12:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-12-07

Kling klokjes klingelingeling

Hallo lieve mensen van goede wille,

Ik ben er weer! Het is hier een tijdje stil geweest, omdat mijn vrouwtje van begin december overstelpt werd door werk. Blijkbaar maakten al haar klanten voor de kerstdagen nog snel de laden van hun bureau leeg en alles wat ze daarin vonden dat nog moest vertaald worden, werd nog snel de deur uit gestuurd. Hele dagen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zat ze hier te tokkelen aan haar computer en aangezien haar meeste werk nogal wat creativiteit van haar breintje vergde, bleef er achteraf niet veel meer over van haar scherpzinnige pen/toetsenbord.
Maar nu zitten we tussen de feestdagen in, is het weekend en even wat rustiger, dus daar zijn we weer. Ik kan jammer genoeg niets beloven voor de toekomst, want het vrouwtje zit intussen alweer volgeboekt tot eind februari, maar ik zal niettemin mijn uiterste best doen om mijn lieftallige neusje hier terug wat vaker te komen laten zien. En passant wil ik jullie ook mijn oprechte verontschuldigingen aanbieden voor mijn afwezigheid op jullie schrijfsels en natuurlijk mijn allerbeste wensen voor het nieuwe jaar dat nog maar enkele daagjes van ons verwijderd is.
En nu ik het dan toch over de feestdagen heb, neem ik de gelegenheid te baat om het over onze kerstversiering te hebben, en meer bepaald over Fonzies fascinatie voor alles wat van dichtbij of veraf naar kerstversiering ruikt. Eerst en vooral heeft het vrouwtje hier bij wijze van adventskrans een stuk boomstronk neergezet met daarop vier kaarsen, drie fonkelende kerstballen (twee rode en één gouden), geflankeerd door een stenen Jozef, Maria, het Kindeken Jezus in zijn kribbetje, een trouwe herder met een schaapje en drie machtige koningen in vol ornaat. Een kerststalletje hebben we niet, maar dat vindt het vrouwtje niet erg, want zo kan ze haar kersttafereeltje in eender welke opstelling doen postvatten waar het haar het beste uitkomt. Fonzie is echter niet de meest katholieke in ons huishouden, want hij doet niets liever dan dat braaf, onschuldig Kindeken (mét kribbe) de woonkamer door te keilen. Hij springt midden in het kerstgebeuren, tikt de nietsvermoedende Jezus tegen de grond en begint ermee te voetballen. Om de anderhalve dag moet het vrouwtje dat braaf baasje met de aftrekker vanonder de zetel harken of vanachter een kast weer opvissen. De drie kerstballen op de adventsstronk zijn ook al meermaals vervangen. De eerste drie exemplaren bevinden zich nu in honderdduizend gruzelementen in de stofzuigerzak. De volgende drie liggen nu nog ergens ter velde, het vrouwtje weet ook niet waar precies. Ik geef eerlijk toe dat ik daar ook een poot in heb. Fonzie tikt ze tegen de grond, want ik kan er op de kast niet bij, en ik maak zijn werk zorgvuldig af door mijn poot erop te zetten. Nu heeft het vrouwtje het opgegeven en moet onze krans het zonder twinkelende ballen stellen.
Maar dat alles is nog niets in vergelijking met Fonzies fascinatie voor onze mooie, plastieken, kitscherige kerstboom. Vorig jaar stond hier nog een echte boom, maar de ervaring heeft geleerd dat er na de feestdagen - met Fonzie in huis - niet veel meer van zo'n levend exemplaar overschiet, dus koos het vrouwtje dit jaar een nepgeval uit. Ze ging voor American Style, afgeladen vol kerstballen, slingers, lichtjes, engeltjes, strikjes en als kers op de taart een gouden piek. Maar ook deze versiering is niet veilig voor de destructieve aard van onze goede vriend Fonzie. Eerst moesten de strikjes vanonder in de boom eraan geloven. De laagste ballen kregen het ook zwaar te verduren. Het vrouwtje wapende zich wel met een plantenspuit, waarmee ze Fonzie verraste telkens als ze het geklingel hoorde van de poes die tegen een bal tikte, maar uiteindelijk is ze daarmee opgehouden, want ze kreeg op de duur de indruk dat Fonzie dat wel leuk vond, dat gespuit met water. Hij zag het blijkbaar als een leuk spelletje: tikken - water spuiten - gaan lopen - tikken - enzovoort. Regelmatig moest het vrouwtje strikjes weer vastbinden en engeltjes in ere herstellen. Maar nu heeft onze zwarte kater ontdekt dat hij geen echte bomen nodig heeft om te kunnen klimmen. Ieder half uur schudt en kreunt onze plastieken kerstboom onder het gewicht van Fonzie die tot helemaal in de top klautert, daarbij versiering én takken tegen de grond slingerend. Van de weldoordacht gehangen versiering blijft momenteel niet veel meer over, aangezien zowat iedere tak (en in totaal telt onze boom 42 afzonderlijke takken - waaraan telkens nog heel wat kleine subtakjes zijn bevestigd) na een aanval van Fonzie met ornamenten en al van plaats is verhuisd. Regelmatig merkt het vrouwtje weer een gat op in onze boom, dat haar erop wijst dat Fonzie weer aan het werk is geweest en de desbetreffende tak verdwenen is. Meestal hangt die dan ergens halverwege richting vloer ergens tussen de andere takken te bungelen, maar soms moet ze er ook naar op zoek onder het tv-kastje of de verwarming. Het vrouwtje is dol op haar versiering, maar ze zal toch ook blij zijn als ze alles binnenkort op welverdiende rust kan sturen in de respectievelijke dozen, tot wanneer de kerstballen, slingers, lichtjes, engeltjes en sterren volgend jaar opnieuw zullen worden blootgesteld aan Fonzies kerstgeweld...

13:09 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |