14-01-08

Drie klein mannen

Onlangs was het vrouwtje de was aan het opvouwen toen ik haar hoorde uitroepen dat ze het huis moet delen met drie klein mannen. Fonzie keerde haar verongelijkt zijn kont toe en ging toen onverstoorbaar verder met het reorganiseren van de korreltjes in zijn kattenbak, die alle kanten uitspatten. Ik persoonlijk voelde me wat beledigd door deze toespeling op onze mentale leeftijd en ging dus maar in stilte verder met het sorteren van de wasspelden. Het baasje grinnikte en bewonderde zichzelf in de ruit, terwijl hij inspecteerde hoe hij eruit zag met vier onderbroeken van het vrouwtje en een boxershort van zichzelf op zijn kop. Het vrouwtje zuchtte en vouwde verder kousen op.
En met vreugde kan ik jullie ook meedelen dat ik dit weekend voor het eerst sinds lang aanvalsvrij ben geweest. De hele zaterdag en zondag hielden de baasjes me nauwlettend in de gaten, maar niks hoor, geen aanvallen meer. Mijn nieuwe pilletjes en mijn overheerlijke eten blijken dus hun uitwerking niet te missen, iets wat wij met z'n allen enkel kunnen toejuichen. Het vrouwtje zei dat ik geluk heb, want dat niet alle baasjes hun hondjes zo in de watten leggen. Speciaal voor mij rijden ze het halve land door voor speciaal eten zonder geur-, kleur- en smaakstoffen en zonder bewaarmiddelen. Enkel vers vlees, dat weliswaar diepgevroren is. Daarvoor hebben ze veel diepvriesruimte nodig. En aangezien onze diepvriezer meestal al propvol steekt, hebben ze - alweer speciaal voor mij - een nieuwe diepvriezer gekocht. Ik moet toegeven: ik heb het nog niet zo slecht getroffen met mijn baasjes.

08:11 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-01-08

I'm alive and kicking!

Hallo lieve mensen! Ik ben terug. Levend en wel. Weer in normale staat. Ik wil jullie allemaal bedanken voor de lieve wensen, de steun en de goede raad! Het vrouwtje heeft ze me allemaal overgemaakt en ik ben ontroerd door jullie medeleven! De baasjes dachten even dat ze me kwijt waren, maar ik zou hen en jullie toch niet zomaar in de steek laten! Zo snel zijn jullie niet van me af, hoor! En het is zoals ze zeggen: onkruid vergaat niet! Ik ben weer springlevend, draai het vrouwtje bij momenten weer gek met mijn gezeur en mijn rondgedrentel, doe weer argeloze voorbijgangers schrikken door te beginnen blaffen als ze nietsvermoedend voorbij ons raam wandelen, speel vrolijk ruige spelletjes met Fonzie en sleur rond met mijn knaagbotten tot het vrouwtje horendol wordt van het gebonk en gerommel als ik dat bot tegen de grond keil. Maar stiekem is ze toch opgelucht dat ik weer de boel op stelten zet. Dat ik weer naar de slaapkamer sluip om me heerlijk op bed te nestelen en dat ik met mijn kop op haar knie kom liggen als ik buiten wil (zelfs als ik nog maar net weer binnen ben). Dat zijn voor haar allemaal tekenen dat ik mezelf weer ben, met al mijn goede en slechte kantjes.
En het vrouwtje dat dacht dat ik niet meer voor genoeg inspiratie zorgde om mijn blogje vol te pennen... Ha! Daar heb ik dus maar snel verandering in gebracht, nietwaar?! Want geef toe: stof genoeg om over te schrijven nu! Maar het vrouwtje heeft gezegd dat ik zulke stunts maar beter niet meer herhaal. Dat ze verdorie bijna een hartaanval heeft gekregen en dat ze mijn blogje dan toch liever wat saaier ziet. Ik zal eraan denken voor de toekomst...

21:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Erkan is weer (min of meer) Erkan

Ik wil al mijn lieve lezers bedanken voor hun steun en goede raad. Ik kan jullie met opluchting zeggen dat het intussen beter gaat met Erkan. Hij is nog niet helemaal de oude, maar hij heeft alweer veel praat als er iemand aan de deur belt, kijkt me smekend aan om buiten gelaten te worden, zeurt om nog een koekje en dendert met zijn volle gewicht achter Fonzie aan. Dat zit dus wel goed! Straks krijgt hij zijn volgende pilletje en daarna gaan we nog eens lekker buiten wandelen. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier schijnt de zon en wat doet er na zo'n weekend beter dan een heerlijke wandeling in de zon? Misschien eens goed uitslapen, oké, maar voor de rest...

Bedankt aan iedereen en ik - of Erkan zelf - houd jullie op de hoogte!

15:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Erkan is Erkan niet meer...

Vandaag even een bericht van het vrouwtje van Erkan, om de simpele reden dat Erkan Erkan niet meer is. Sinds zijn aanvallen dit weekend lijkt hij een andere hond te zijn geworden. In het weekend dachten we nog dat het door de valium kwam die hij gekregen had, maar aangezien valium (of diazepam) maar 3u werkt, kan dat nu het probleem niet meer zijn. Het klinkt misschien grof, maar hoewel Erkan vroeger een tamelijk intelligente hond was die alles meteen snapte, lijkt hij nu oerdom te zijn geworden. We vrezen dat hij een of andere vorm van hersenbeschadiging heeft opgelopen. De eenvoudigste dingen zijn plots grote problemen. Als hij met het baasje beneden staat en het baasje zegt: waar is het vrouwtje?, dan holde hij vroeger meteen naar boven om mij te komen zoeken. Nu loopt hij geagiteerd door de hal heen en weer alsof hij wil zeggen: ik wil wel doen wat je zegt, maar ik begrijp niet wat je bedoelt. Tot voor dit weekend, kwam hij 's morgens graag nog even bij ons op bed liggen. Dat doet hij nu niet meer en toen ik hem er vanmorgen opzette, wankelde hij over het bed en struikelde hij er langs de andere kant weer af. Het principe "deur" is ook plots een onoverkomelijk probleem geworden. Vroeger wist hij welke deur aan welke kant openging. Hij wist dat als hij zijn snuit tussen de kier kon krijgen, hij de deur helemaal kon opendoen. Nu staat hij met zijn kop aan de kant van de scharnieren te duwen en lijkt zich af te vragen: waarom gaat die deur niet open??? Vanmorgen stond hij voor de douche en wilde hij erin stappen, om welke reden dan ook. Hij leek echter niet door te hebben dat hij daarvoor zijn poten moet opheffen. Hij stootte de hele tijd met zijn poten tegen de rand van de douchebak en gaf het uiteindelijk op. Tijdens de wandeling wilde hij de hele tijd de straat op lopen, iets wat hij anders nooit deed. Normaal liep hij gewoon langs de rand van het voetpad te snuffelen aan de struikjes.
Jullie zien het: Erkan is Erkan niet meer...
Nu vragen we ons dus af of we al die dingen gewoon terug kunnen aanleren met veel tijd en geduld. We hopen het natuurlijk wel. We durven er gewoon niet aan te denken dat hij voor de rest van zijn leven zo verder moet. Niet alleen ziet hij er soms echt gefrustreerd uit, maar hij is ook zo "lomp" als hij groot is. Hij stoot dingen om en lijkt nog meer kracht te hebben dan anders, alsof hij er geen controle meer over heeft. Ook andere honden en zelfs Fonzie reageren anders op hem, wat met een hond als Erkan op de duur best gevaarlijk kan worden.
Ach ja, we zullen maar afwachten en hopen. Ik hou jullie op de hoogte...

08:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-01-08

Het gaat niet goed met me...

Liefste lezers, geen grappig berichtje om te lachen deze keer. Het gaat niet goed met me. Gisterenavond moesten de baasjes me in allerijl naar de dierenarts van wacht brengen omdat ik in een status epilepticus was terechtgekomen. Dat betekent dat ik een epilepsieaanval had waar ik niet meer uitraakte. Bij de dierenarts werd ik platgespoten met valium en daarna bleven we nog anderhalf uur in de behandelruimte wachten om te kijken hoe ik reageerde. Ik kreeg een katheder in mijn poot gepropt, waar ik het niet mee eens was, ik begon tegen te spartelen en bloedde zowat de hele behandeltafel onder. Uiteindelijk voelde ik me rustiger worden en mochten de baasjes en ik weer naar huis. De dierenarts - die lieve vrouw - gaf ons haar gsmnummer mee en liet ons beloven haar onmiddellijk op te bellen wanneer er weer iets misging. Dat vonden de baasjes een hele geruststelling, te weten dat ze op eender welk uur van de dag of nacht een dierenarts konden bereiken. 's Nachts hielden ze de wacht bij mij, om onmiddellijk te kunnen reageren als het weer misliep, maar het was pas 's morgens dat de poppen weer aan het dansen gingen. Weer een aanval, weer de dierenarts opgebeld, die dit keer bij ons langskwam, weer valium en een inspuiting en de dierenarts schreef andere medicatie voor.
De baasjes besloten nooit meer naar onze oude dierenarts te gaan. Tot dusver waren ze altijd tevreden geweest over die man, maar het feit dat hij dit probleem duidelijk zo had onderschat en dat hij medicatie voorschreef die - volgens de nieuwe dierenarts en enkele medische artikels die ze deze nacht nog zo vriendelijk had doorgemaild - helemaal niet gepast was, bleek volgens de baasjes een brug te ver. Het was trouwens niet de eerste keer dat de oude dierenarts een probleem volledig verkeerd had ingeschat, en dus vroegen de baasjes de andere dierenarts of ze in de toekomst bij haar terecht konden.
Nu ben ik eindelijk gekalmeerd. Volgens de dierenarts is dat het gevolg van de inspuiting die ik heb gekregen. Ik zou de rest van de dag geen problemen meer mogen hebben en tegen de avond moeten ze de nieuwe medicatie in een hogere dosis geven. In geval van nood hebben de baasjes intussen ook geleerd hoe ze me valium moeten toedienen en de spuit en valiumampullen liggen binnen handbereik om snel te kunnen ingrijpen als het nodig zou zijn. Ik zal jullie verder op de hoogte houden van mijn toestand de komende dagen!

11:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |