25-02-08

In het verre Limburg

Gisteren trokken de baasjes en ik er nog eens opuit. Het was al een tijdje geleden. De voorbije weken namen we, wegens de grote drukte, genoegen met de hier beschikbare wandelpaadjes, maar gisteren besloten de baasjes om ons mooie Vlaand'renlandje nog eens te gaan verkennen. De auto bracht ons ditmaal naar Vrijhern, in het verre Limburg tussen Hasselt en Tongeren. Toen we na een goed uur rijden daar aankwamen, schenen er zeven zonnen, dus vrolijk begonnen we aan onze wandeling langs velden en akkers, bossen en wijngaarden. Maar heel af en toe kwamen we andere wandelaars tegen, en dankzij het prachtige lenteweertje genoten we alledrie met volle teugen van het prachtige, glooiende en gevarieerde landschap en de heerlijke temperatuur. Voor de liefhebbers plaats ik hier graag enkele foto's.Rotation of IMG_1450

 

Het was een heerlijke wandeling en een heerlijke dag, die jammer genoeg werd wat werd verpest door alweer een epilepsieaanval 's avonds. De baasjes gaan nog maar eens naar de dierenarts bellen om te vragen of ze mijn dosis nog wat mogen verhogen...IMG_1428IMG_1429Rotation of IMG_1434IMG_1446

13:26 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22-02-08

Natuurkundig verantwoord experiment

Ik denk dat de baasjes een experiment aan het doen zijn, in naam van de natuurkunde. In de slaapkamer hebben ze een grote plant staan, die ze al jarenlang hebben. Al 4 verhuizingen heeft dat ding overleefd. Regelmatig verandert de plant eens van plaats: eigenlijk is het een kamerplant, maar het vrouwtje zet 'm iedere zomer buiten in de tuin, waar hij altijd de tijd van zijn leven beleeft, want telkens wanneer ze hem in de herfst weer binnenhaalt, is hij weer een aantal centimeter groter geworden en treurt hij de eerste weken dat hij binnen staat. Nu staat hij dus in de slaapkamer ongeduldig te wachten tot het weer zomer wordt. En wordt hij door Fonzie, de destructieve kater ten huize Erkan, duchig ge- en misbruikt als krabpaal. Ik denk dat de baasjes nu aan het onderzoeken zijn hoever Fonzie kan gaan voor de plant er de brui aan geeft. Het ding heeft twee stammen, waarvan de ene geen schors meer heeft door Fonzie zijn gekrab. En nu hoor ik jullie vragen: heeft dat zwarte mormel dan geen échte krabpaal of krabplank??! Jawel, verschillende zelfs. Maar hij gebruikt liever de planten, de deurspijlen en dergelijke. De zetel laat hij gelukkig ongemoeid. Regelmatig hoor ik het vrouwtje schelden tegen Fonzie en roepen dat hij van de plant moet blijven, en geloof het of niet, maar Fonzie weet maar al te goed wat mag en niet mag. Maar soms worden zijn krabneigingen hem gewoon te machtig. En soms doet hij het gewoon om het vrouwtje op de kast te jagen en om aandacht te krijgen. Meestal sprint hij er na zo'n uitbrander vrolijk vandoor en hoort het vrouwtje hem in een andere kamer alweer een ander voorwerp mishandelen. Tja, dan ben ik toch een pak braver. Vroeger heb ik wel eens een occasionele schoen van het vrouwtje geruïneerd, maar dat doe ik intussen niet meer. Ik vind dat dat niet meer past bij een volwassen hond, en bovendien laten de baasjes hun schoenen niet meer binnen tandbereik rondslingeren.
Maar goed, ik ben benieuwd hoelang de plant het nog gaat uithouden. Het ding heet trouwens Tyrone. Ja, da's zo'n gekke afwijking van mijn baasjes: ze hebben hun plant een naam gegeven. Benieuwd dus hoelang Tyrone de mishandeling van Fonzie nog gaat blijven dulden. Hopelijk lang genoeg tot hij weer van de buitenlucht en het zonnetje kan gaan genieten in de tuin...

11:28 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-02-08

Ik weet mijn momenten te kiezen

"Erkan, jij weet je momenten toch echt wel te kiezen, hoor." Dat zei het vrouwtje vrijdagavond. De baasjes hadden al een hele dag zitten uitkijken naar hun uitstapje die avond. Ze zouden eerst naar de film gaan, één die het vrouwtje al een hele tijd wilde zien, en daarna gezellig op café met vrienden. Dé ideale afsluiter van een harde werkweek. En toen kreeg ik weer een epilepsieaanval. De baasjes sprongen recht. Het baasje haalde de valium boven en het vrouwtje hield me na de aanval voorzichtig maar kordaat tegen, aangezien ik in al mijn desoriëntatie al het salontafeltje met alles erop tegen de grond had gegooid en vervaarlijk dicht naar de tv toe zwalpte. Ik kreeg valium, daarna nog een extra pilletje en toen was het voorbij.
Het vrouwtje weigerde echter nog buiten te gaan en mij alleen te laten. Ze weten immers uit ervaring dat ik meestal zogenaamde clusteraanvallen krijg, een opeenvolging van een paar aanvallen. Ze wilde het dus niet riskeren om weg te gaan, ten eerste omdat ze direct wil kunnen ingrijpen als het weer zover is en ten tweede omdat ze toch geen moment gerust zou zijn die avond. En dus bleven de baasjes - met spijt in het hart - thuis bij mij. Maar alles bleef de rest van de avond rustig.

Zijn jullie trouwens ook zo aan het genieten van het weekend? Oké, het is ijskoud buiten, maar de stralende zon maakt veel goed. Ik weet niet wat het is met de baasjes, maar als het zonnetje schijnt, krijgen ze kuiskriebels. Zo ook gisteren. Het vrouwtje nam ons huisje onder handen en het baasjes gooide zich met water en Dettol op de frettenkooi. En ik? Ik vleide me naast Fonzie lekker op de vloer in de living, en genoot van de heerlijke warmte van het zonnetje dat door de ramen scheen... Meer moet een hond niet hebben...

14:22 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-02-08

Goed en slecht nieuws

Ik heb goed en slecht nieuws. Het slechte nieuws is dat ik weer ziek ben geweest deze week. Het goede nieuws is dat ik intussen alweer genezen ben.
Eigenlijk heb ik een vervelende week achter de rug. Het begon al op maandag. Zo rond de middag, na onze wandeling, stapte het vrouwtje in de douche. Dat doet ze meestal niet in het midden van de dag, dus ik voelde al nattigheid, en niet enkel door de douchekraan. Daarna hees ze zich in een mooie tenue en toen ze ook nog eens haar chique schoentjes met hoge hakken aantrok, wist ik al helemaal hoe laat het was: tijd om Erkan alleen achter te laten. En jawel hoor, ze gaf me nog een aaitje, drukte me op het hart om braaf te zijn, draaide zich om en trok de deur achter zich toe. Ik bleef nog een tijdje aan de deur zitten wachten op haar terugkeer, want meestal blijft het vrouwtje nooit lang weg, maar uiteindelijk ben ik ietwat misnoegd toch maar in mijn mandje gaan liggen, want het zag er niet naar uit dat ze snel weer in de deuropening zou staan. Ik moest wachten tot 's avonds, wanneer het baasje van zijn werk kwam, voor ik weer gezelschap had. Maar laat op de avond liet ook het baasje me in de steek. Blijkbaar was het vrouwtje naar een receptie bij een klant en ging het baasje haar ophalen aan het station. Als je 't mij vraagt, is het vrouwtje toch niet helemaal wijs. Bleek dat ze snel heen en weer naar Parijs was gespoord om even naar een receptie te gaan. Ze vertelde achteraf aan het baasje dat ze toch de Eiffeltoren had gezien. Vanuit de taxi van en naar het station.
De ellende van Erkan, de misnoegde hond, ging verder op dinsdag. Het vrouwtje gaf me eten, maar nog geen uur later legde dat vlees alweer de omgekeerde weg af. 's Avonds deden we een nieuwe poging, met hetzelfde resultaat. Het vrouwtje begon zich wat zorgen te maken. Tot overmaat van ramp heeft het baasje het ook nog eens heel druk op het werk, zodat hij iedere avond ontelbare overuren klopt en wij hem dus lange tijd thuis moeten missen, iets waar ik nooit erg mee opgezet ben, want ik heb mijn roedel liever rond me.
Maar dat is niet het einde van het verhaal, want intussen zijn we bij woensdag aanbeland. De hele nacht van dinsdag op woensdag had ik overgegeven, en het fenomeen ging vrolijk verder in de loop van de dag. Om de haverklap voelde ik de braakneigingen weer opkomen en telkens snelde het vrouwtje me ter hulp om met een vies - maar toch ook bezorgd - gezicht de smeerlapperij op te ruimen. Na zo'n hele dag overgeven besloot het vrouwtje dat het genoeg was geweest en 's avonds reden we naar de dierenarts. De baasjes hadden wel al een vermoeden van de oorzaak, want ik had maandagavond, toen ik ging wandelen met het baasje, mijn tanden in enkele stokken gezet en al het hout verorberd. En ja hoor, de dierenarts bevestigde het vermoeden: mijn maag was beschadigd door al die stukjes hout. Gelukkig zat er niets vast en volgens de dierenarts zou alles wel "langs de natuurlijke weg" er weer uit komen. Ik kreeg spuitjes om mijn maag te genezen en mijn ingewanden te ontspannen en gelukkig voelde ik me naderhand als een stuk beter.
Intussen zijn we bij donderdag gekomen, met nog een paar keer overgeven, maar veel minder dan de voorbije dagen. Het vrouwtje haalde opgelucht adem en ik voelde me weer vrij en blij genoeg om te komen vragen naar een wandelingetje en speelpartijtje.
En nu zijn we vrijdag. Ik ben genezen, huppel weer als vanouds rond, mijn eigen energieke zelf, en het weekend (mét mooi weer) staat voor de deur! It doesn't get any better than that, now does it?

15:40 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-02-08

Fonzie de techneut

Het vrouwtje heeft zich onlangs een nieuwe printer aangeschaft. Nu ja, eigelijk zo'n manusje-van-alles, dat kan printen, kopiëren en scannen.
Nu moeten jullie weten dat Fonzie aan de nieuwsgierige kant is en dus altijd wil zien hoe alles in elkaar zit. Als er papieren uitkomen, wil hij weten vanwaar die komen en waar ze heen gaan. Bovendien is onze Fons ook een echte aandachtstrekker. Regelmatig staat hij naast het vrouwtje haar bureaustoel te jammeren, vragend om aandacht. Aangeraakt worden wil hij niet, maar het vrouwtje moet kijken, haar hand uitsteken en zeggen: "maar Fonzie, wat scheelt eraan?" Dan is hij tevreden. Als het vrouwtje niet genoeg aandacht geeft, gaat hij bovenop de printer, die naast haar staat, zitten. Of hij springt op de tafel en blokkeert het zicht van het vrouwtje op het computerscherm. Soms trippelt hij over het toetsenbord met vreemde schrijfsels als resultaat en regelmatig moet het vrouwtje op zoek naar balpennen en gele klevertjes waar Fonzie mee aan de haal is gegaan.
Onlangs is the Fonz erin geslaagd om een kopie te nemen met het vrouwtje d'r nieuwe printer. Op een van zijn tochtjes had hij blijkbaar de juiste toetsencombinaties op de printer ingedrukt, waardoor het vrouwtje zich een bult schrok toen dat ding plotseling tekenen van leven gaf. Ze keek om en zag Fonzie geïntrigeerd naar het resultaat van zijn kopieeropdracht zitten kijken. Natuurlijk lag er niets onder de kopieerklep, dus er kwam gewoon een wit blad uit de lade, maar het vrouwtje moest toch lachen met onze slimme kater. Veiligheidshalve transporteerde ze hem toch maar uit de buurt. Een tijdje geleden had hij immers ook al eens getelefoneerd, en daar was het vrouwtje helemaal niet zo mee opgezet. Gelukkig had ze het toen snel in de smiezen dat er iets niet pluis was, anders zouden de gevolgen heel wat minder lachwekkend zijn geweest dan het witte blad uit de printer... 

09:15 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-02-08

Al zeg ik het zelf...

Het is alweer een heel tijdje geleden dat ik hier nog een verhaaltje vertelde, maar dat kwam gewoon omdat er niets te vertellen was. Geen nieuws, goed nieuws dus. Sinds ik mijn nieuwe pilletjes krijg, heb ik geen aanvallen meer gehad, en sinds ik nieuw eten krijg, zie ik er - volgens de baasjes - kerngezond, stralend en gelukkig uit. Ik moet zeggen: het is dan ook overheerlijk eten. Vroeger trok ik al eens mijn neus op voor die saaie korreltjes, maar sinds ik vers vlees krijg, stort ik me altijd op mijn eetbak alsof ik al drie maanden op water en brood overleef. Het vrouwtje sakkert al eens dat ik haar arm eet, maar zolang ik niet te dik word en ik met plezier eet, is het voor haar in orde. Bovendien is mijn pelsje nu mooi glanzend en zacht. Niet dat ik daarvoor een voddenbaal was, want ik ben altijd al redelijk trots kunnen zijn op mijn vacht, maar nu kunnen de baasjes bijna niet van me afblijven, zo zacht ben ik. Een beetje als dat Robijnbeertje uit de wasmiddelreclame. Gisteren stopte het vrouwtje me trouwens in de douche. Ik vond dat wel een beetje jammer, want ik had me nog maar net in een vieze kakabrij gerold en was nog volop aan het nagenieten van mijn nieuwe parfum. Maar het vrouwtje loodste me recht naar huis en stuurde me onverbiddellijk in de de douche, alwaar ze met een vies gezicht mijn pels afspoelde, me inzeepte en weer afspoelde. Daarna wreef ze me met een zachte handdoek zo goed en zo kwaad als het ging droog en ze wilde het geheel nog afwerken met een haardrogerbeurt, maar daar stopte ze uiteindelijk maar mee, omdat ik panisch was voor dat gekke, lawaaierige ding. Ik sprong als een gek in het rond, waardoor ik verstrikt raakte in het snoer van de haardroger, wat de paniek alleen maar groter maakte, dus maakte het vrouwtje me los uit de snoerkluwen en borg ze de haardroger maar weer op. Maar dat neemt niet weg dat ik er nu nóg mooier uitzie dan anders. Tot wanneer ik weer ergens in een modderplas (of erger) duik natuurlijk...

16:01 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |