07-04-08

Afscheid van een vriend...

Ik werd geboren op 17 april 2005. Zeven weken lang woonde ik met mijn broertjes en zusjes bij mijn moeder op een boerderij. Daarna verhuisde ik naar mijn baasjes. Zij ontvingen mij met open armen, leerden me zitten, liggen, pootjes geven, komen, blijven en wat weet ik nog allemaal. We liepen door velden en wegen, reden heel wat kilometers af met de auto, in binnen- en buitenland. Ik maakte kennis met Fonzie, mijn beste kattenvriend, en samen zetten we geregeld het huis op stelten. Ik ontdekte hoe fijn het is om met takken te spelen en dat balletjes nóg leuker zijn. Ik hield overdag het vrouwtje gezelschap en bracht structuur in haar dag. Weer of geen weer, regen of zon, iedere dag wilde ik op mijn vaste uren gaan wandelen, wat het vrouwtje dan ook altijd deed. Ik speelde urenlang met het baasje, we renden over grasvelden en modderpaadjes en na al dat spelen zocht ik me steevast een modderige poel uit om even in af te koelen. We hadden hopen pret en plezier. Soms waren de baasjes wel eens boos op me maar lang duurde dat nooit. Mijn baasjes en ik, wij waren twee handen op één buik.

En toen begon de epilepsie. Dierenartsen verzekerden ons dat epilepsie niet gevaarlijk was. Dat ik daar stokoud mee kon worden. De baasjes kochten pilletjes, schakelden over op nieuw eten, gooiden hun dagplanning regelmatig om, zodat ik op tijd en stond mijn pilletjes kon krijgen. Ze zegden afspraken af om bij mij te kunnen blijven als het niet zo goed met me ging. Ze maakten kennis met valium en consoorten en steeds weer moest mijn dosis geneesmiddelen worden aangepast. Maar de aanvallen bleven komen. Soms leek ik wel een flipperkast, zoals het baasje het noemde. Met flipperende ogen en oren door de kortsluiting in mijn hersenen. Met trillende spieren en schokkende ledematen. En de baasjes die doodongerust afwachtten tot het weer beter werd. En van dierenarts naar dierenarts holden in de hoop ergens een afdoende remedie te vinden. Maar die werd niet gevonden. Die was er niet.

Nu kom ik dus afscheid van jullie nemen. Ik heb er genoeg van. Na alweer een weekend vol aanvallen hebben de baasjes en ik het opgegeven. Het was genoeg geweest. We gingen nog een laatste keer wandelen. Nog een laatste keer met de takken spelen. Nog een laatste keer achter balletjes lopen. Nog een laatste keer afkoelen in een modderige poel. Nog een laatste keer in de auto. Nog een laatste keer knuffelen met de baasjes. Nog een laatstje aaitje. Toen werd ik slaperig. Met de baasjes dicht bij me, heb ik mijn oogjes dicht gedaan. Het is voorbij...

 En nu moeten mijn baasjes verder zonder mij. Zoals er voor alles een laatste keer was, zo is er voor hen nu voor alles een eerste keer. Alles een eerste keer zonder mij. Thuiskomen zonder dat ik kwispelend aan de deur sta. Gaan slapen zonder mij eerst nog een plasje te laten doen. Opstaan zonder dat ik hen uitbundig begroet. Gaan werken zonder eerst met mij te gaan wandelen. Vooral het vrouwtje heeft het daar erg moeilijk mee. Ik was haar vaste compagnon tijdens de dag. Ik hield haar gezelschap en ik dwong haar in een vast patroon van werken, wandelen, spelen... Nu zit ze daar alleen aan haar computer. Een beetje verloren. Ook Fonzie begrijpt er niets van. Hij weet niet waar zijn beste vriend naartoe is. Hij zoekt overal in huis en staat jammerend naast het vrouwtje, alsof om te vragen: "waar is Erkan???". Waardoor het vrouwtje alweer in tranen uitbarst.

 Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie aandacht het voorbije jaar. Voor al jullie reacties. Voor jullie medeleven. Ik hoop dat jullie er nog een laatste keer zijn nu, niet voor mij, maar voor mijn baasjes. En ik zeg vaarwel.

Het is voorbij.

 

Erkan, 17 april 2005 - 6 april 2008

IMG_1458

08:42 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Lieve lieve Erkan,
Na alles is het goed zo. De strijd is opgegeven.
Het was geen leven meer anders zouden je baasjes nooit deze beslissing genomen hebben. Het is voor je eigen goed. Je had super baasjes die gewoon alles, maar dan ook alles voor jou gedaan hebben.
Jammer genoeg heb je daar maar 3 jaar kunnen van genieten maar toch die waren heel intens en daar bewaren zowel jij als je baasjes héél mooie herinnerignen aan. Ik wil je gewoon even meegeven dat ik je een super hond vond en héél blij ben dat ik je heb leren kennen via je blogje.
Ik zal je missen. Deed ik al de laatste weken.
Wacht maar op je baasjes aan de regenboogbrug
net zoals hopelijk mijn beestjes zullen doen.
Lieve mensen,
Ik ken jullie niet maar ik wens jullie véél sterkte toe. Het is moeilijk en hard en niet eerlijk. Ik weet het. En je wil keiard roepen
en je beestje terug bij je halen en dat gaat gewoon niet. Je bent machteloos.
Denk aan alle mooie dingen welke jullie samen gedaan hebben. Trek jullie daaraan op. Neem zijn foto regelmatig eens goed vast en praat ertegen.
Hielp bij mij. Heb na verloop van tijd de moed en de kracht om een nieuw beestje in jullie hart te sluiten. Want zoals jullie super baasjes zijn. Geen vervanger van Erkan, want dat bestaat niet. Maar maak een ander beestje gelukkig, geef het een warme thuis, als jullie er klaar voor zijn. Vele mensen zeggen "nooit meer" maar dat begrijp ik niet want de liefde en vriendschap die jullie terugkrijgen daar zijn geen woorden voor. En nu weegt het verdriet te zwaar maar na verloop van tijd weegt dit niet op tegen de mooie tijd die jullie samen gehad hebben.
Ik denk aan jullie maar wees ervan overtuigd dat jullie voor Erkan zijn goed, de beste beslissing genomen hebben. Jullie hadden het liever anders gewild, Erkan ook, maar jullie hadden geen andere keuze.
Ik wens jullie het allerbeste toe, nogmaals sterkte en een warme knuffel, en hoop nog eens iets van jullie te horen.
Leen en dikke poot van Sloeberken uit Smeerebbe.

Gepost door: Leen | 07-04-08

:-( Een ziek huidier afgeven is een moedige beslissing. Voor de buitenwereld is het een hond, maar diep in je hart mis je een echte vriend die niemand kan vervangen.
Daisy en Donna

Gepost door: Daisy | 07-04-08

Ik wil je baasjes heel veel sterkte toewensen. Ik weet maar al te goed hoe zij zich nu moeten voelen nu je er niet meer bent ! Maar zoals wij Woody nooit zullen vergeten, zal jij voor altijd een bijzonder plaatsje bij hen innemen !

Gepost door: Chris, Miss Poppy & Lily | 07-04-08

woordeloos Djiezes, zit hier op mijn werk, en de tranen staan in mijn ogen. Ik vind dit gewoon zo erg. Lieve, lieve Erkan, wat gaan we allemaal je grappige verhalen missen. Ik heb je nooit over je kopje kunnen aaien in het echt, maar in gedachten duizend keer gedaan. Het is gewoon zo verdomd onrechtvaardig wanneer iemand moet doodgaan lang voor zijn tijd. Ok, het doet altijd pijn, toen ik de hond moest afgeven waar ik mee groot geworden ben, dan heb ik een week gehuild, ook al is zij 15 jaar geworden. Het doet altijd pijn. Maar het spijt me zo, lieve Erkan, dat jij geplaagd werd door die ziekte in de fleur van je leven, en dat de medicijnen niet genoeg konden helpen. Ik zit hier nu naar je puppyfoto's te kijken op deze blog, en kan het gewoon niet geloven.
Ik ben blij, blij dat je baasjes toch enkele jaren goed voor je hebben kunnen zorgen, en dat ze tot de allerlaatste seconde gedaan hebben wat best was. Dat ze bij je waren, toen je slaperig werd. Veel plezier Erkan, aan de andere kant van de regenboodbrug...

Gepost door: Josie | 07-04-08

Heel moedig Hoi jullie daar! Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen. Denk vooral dat jullie het allerbeste wilden voor Erkan, en dat het een zware, maar wel een juiste beslissing was. Al die pillen, die toch niet hielpen, ... Het is mooi geweest...
Liefs,

Gepost door: Lena | 07-04-08

Mijn lieve jongen Ik kan het niet geloven, zo jong. Wij zullen je missen Erkan.
Ga je goed aan de andere kant van de regenboog.
Je was een prachtige lieverd.
Enid en baasje, heel veel sterkte. Jullie hebben alles geprobeerd en de juiste beslissing genomen. Ik voel jullie verdriet en zit hier ook met tranen in de ogen.. Dikke knuf Viv

Gepost door: viv | 07-04-08

Enid kom jullie nog even moed inspreken en een warme knuffel geven
Viv

Gepost door: viv | 08-04-08

de tranens staan in mijn ogen! Zo af en toe kwamen wij eens piepen op je blog. Wat moedig van je om die stap te zetten, maar zo te zien zag Erkan wel af van zijn aanvallen. Ik denk dat het erg veel pijn moet doen ook om je hond te zien afzien en je er niks kan aandoen, je voelt je zo machgteloos!
Ik hoop dat je ruimte neemt om te rouwen en om een dierbaar plaatsje voor Erkan te reserveren, maar dat zal zeker nooit een probleem zijn.
Ik wens je veel sterkte!

Gepost door: Patsy en Milo | 08-04-08

sterkte, denk iedere dag aan jullie Viv

Gepost door: viv | 09-04-08

Ik lees dit berichtje nu pas en vind er geen woorden bij.

Ik kan jullie alleen maar sterkte toewensen en bewonderen voor de moed die er voor deze beslissing nodig was...

Het ga je goed, Erkan!

Gepost door: Zita | 18-04-08

Beste baasjes,een beetje laat maar toch heel veel sterkte met het overlijden van Erkan, ik weet hoeveel pijn zoiets doet. In jullie hart zal hij altijd blijven, koester de prachtige momenten die julie hadden !

Liefs en groetjes Carine & Co

Gepost door: Carine & Co | 16-05-08

De commentaren zijn gesloten.