15-04-08

Niets is nog wat het was

Niets is nog wat het was, maar dat is natuurlijk niet noodzakelijk slecht. Een aantal dingen hadden we vanzelfsprekend liever gehad zoals ze waren, de aanwezigheid van Erkan op kop, maar dat is nu eenmaal niet zo.
Eerste grote verandering: ik heb ontdekt hoe leuk mijn baasjes zijn. Vroeger moest ik niet zoveel van mijn baasjes weten. De enige van wie ik onverdeelde aandacht duldde, was Erkan. Maar nu zowel mijn baasjes als ik hier alleen en op elkaar aangewezen zijn, begin ik in de mot te krijgen dat ze de kwaadste nog niet zijn. Blijkbaar verrast mijn nieuwe ingesteldheid het vrouwtje. Toen ik gisteren bij hen op de zetel kwam zitten en luid spinnend met mijn pootjes tegen het vrouwtje haar been begon te "dabben", zoals zij het noemt, kon ze haar geluk niet meer op. En het is waar: ik ben graag bij mijn baasjes. Als het vrouwtje overdag in huis heen en weer loopt, loop ik graag met haar mee. Ze zei lachend dat het lijkt alsof ik met een elastiek aan haar benen vasthang.
Tweede grote verandering: we hebben geen keuken meer. Dit weekend brak de hel hier los. Een kabaal van jewelste, gesleur en gesleep met vanalles. Ik verstopte me in het donkerste hoekje onder het bed. Het vrouwtje deed ook nog eens de deur van de slaapkamer dicht, zodat ik veilig zat. Een paar keer vergat een onverlaat de deur weer achter zich dicht te doen en telkens sloeg het vrouwtje uit in alle kleuren van de regenboog en bulderde: "wie heeft die deur laten open staan??!!!". Ik mag namelijk niet buiten, ik ben een huiskat. En na het verlies van Erkan zou het vrouwtje een beroerte krijgen als ook ik zou verdwijnen om niet meer terug te komen. Maar ze hoefde zich geen zorgen te maken. Geen haar op mijn kop dacht eraan om mijn veilige schuilplaats onder het bed te verlaten om in dat lawaai en gedoe op verkenning te trekken.
Het vrouwtje krijgt hier de laatste tijd trouwens wel vaker zenuwtoevallen. Gisterenavond nog. Vandaag zou de aannemer de eerste steen (nou ja, gyprocplaat) leggen voor onze nieuwe keuken. Ze informeerde voor de veiligheid nog eens. De aannemer antwoordde: hoe? Was dat niet beginnen de 28e? Eerst dacht het vrouwtje dat hij een grapje maakte, dat hij haar voor de zot aan het houden was, maar nee hoor, hij meende het nog ook. Ik zag het vrouwtje d'r haren ten berge rijzen en terstond grijs uitslaan. Jullie moeten weten: onze keuken is volledig uitgebroken. Onze woonkamer stelt ook niets meer voor, want die is helemaal leeggemaakt, op twee lege kasten na die onmogelijk te verwijderen zijn, en de vloeren zijn uitgebroken. Het vrouwtje hokt nu in de slaapkamer, omringd door stapels rommel. Ze kookt op twee elektrische plaatjes die op de tuintafel liggen. Voortdurend is ze vanalles kwijt en stoot ze haar knieën, scheenbenen en dergelijke tegen een of andere doos vol rommel. Ze kan dus niet wachten tot alles weer in orde is en ze weer naar de woonkamer kan verhuizen. Ze wilde echt geen twee extra weken toevoegen aan het project "kamperen in eigen huis". Ze maakte zich wat kwaad en de aannemer beloofde om dan toch vandaag nog te komen, alleen iets later. Laat ons hopen dat we hem hier straks zien verschijnen...

Volgens het vrouwtje zullen er nog meer veranderingen komen, als de aannemer met zijn werkmannen weer weg is. Ons huisje zal naar het schijnt totaal onherkenbaar zijn als alles af is. Ik ben benieuwd... Zij trouwens ook.

09:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Wij vinden baasjes in elk geval superleuk hoor dus groot gelijk dat je bij hen aandacht gaat zoeken. Zucht al die werken. Pak je baasjes gewoon beet en maak hen duidelijk dat jullie allemaal op vakantie moeten dan heeft ze geen last meer van al die blauwe plekken van overal tegen te stoten :-)

Gepost door: Chris, Laika en Cheko | 15-04-08

wat lief van je zo aandacht te geven aan je baasjes.
Wij zitten binnenkort in hetzelfde schuitje. Alles maar alles eruit. Ik weet echt niet hoe dit gaat verlopen...pfff
knuffel Chaplin.

Gepost door: viv | 15-04-08

Ik ben ook curieus...

Gepost door: Lena | 15-04-08

Fonzie, Verbouwen brengt altijd veel ellende met zich mee. Een kat wil liever een rustig huisje zonder veel lawaai. Maar nadien zal alles er pico bello uitzien.
Groetjes van Daisy en een knuffel van Donna

Gepost door: Daisy | 15-04-08

De commentaren zijn gesloten.