30-04-08

Je weet waar je begint...

"Aaahhh, renovatiewerken: je weet waar je begint, maar niet waar je uitkomt!" Dat kreeg het vrouwtje onlangs van iemand te horen. Dat kon ze niet anders dan volmondig beamen en tegelijk vroeg ze zich af waarom niemand haar had gewaarschuwd voor dat straatje zonder einde. Nu ja, die hele boulevard zonder einde. Na drie weken verbouwen zijn we al een extra dak en een onvoorzien nieuw toilet verder. En de geplande werken: daar moet nog aan begonnen worden... De weergoden zijn ons echter niet gunstig gezind. Gisteren stonden de werkmannen kleumend en vloekend in de regen bovenop ons nieuwe dak. De roofing ligt nog steeds niet, en bijgevolg kunnen we nog steeds genieten van het ritmische getik van regendruppels die een verdieping lager in potten, emmers en lege vuilbakken neervallen.

Ik ben het intussen al wat gewend geraakt, dat mijn bewegingsruimte iedere dag weer sterk wordt ingeperkt. Ik sta wel regelmatig jankend aan het vrouwtje d'r bureaustoel te klagen, maar dat doe ik eigenlijk gewoon omdat het vrouwtje dan even met me speelt. Er zijn ergere dingen. Ik heb me onder het bed een heerlijk zacht hoekje ingericht met een oude gordijn die ik daar op een hoopje gerold heb gevonden en de heerlijk donzige dekens op het bed bevallen me ook wel. En het leuke aan dat alles is dat ik 's avonds, wanneer de deuren van mijn gevangenschap weer openzwaaien, in de voormalige keuken annex woonkamer allerlei nieuwe gadgets vind om mee te spelen. Die leuke werkmannen laten iedere avond speciaal voor mij ontelbare verrassingen achter. Een stukje isolatie, wat piepschuim, een grote vod, een leeg blikje cola,...

Mijn baasjes zijn intussen al een stuk minder enthousiast over hun vernieuwingsplannen. Nu ja, de vernieuwingsplannen zelf worden nog steeds toegejuicht. Ze kunnen ook niet anders, want met hun interieur zoals het er nu uitziet, zullen ze ook niet te veel interieurdesignprijzen winnen. Het is vooral de randanimatie die hun parten speelt. Hier en daar hebben de mannen stukken uit de muur gestoten met rondzwierende draagbalken voor het dak. Overal waar je kijkt moeten muren opnieuw geplamuurd worden, gaten opgevuld, behang afgetrokken (en vernieuwd natuurlijk) en ga zo nog maar even door. En nu moeten jullie weten dat het vrouwtje een bloedhekel heeft aan behangen. En aan strijken, maar daar gaat het hier niet over.

Ze ontdekken proefondervindelijk dat je met renovatiewerken inderdaad weet waar je begint, maar het einde is nog een compleet mysterie. Persoonlijk vind ik het wel spannend...

10:55 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-08

Een stokje...

Ik  kreeg zopas een stokje toegeworpen van Lena. Eigenlijk ben ik niet zo dol op achter stokjes aanrennen, en ik breng ze al zeker niet terug. Dat was eerder een van Erkan zijn vele hobby's. Maar goed, ik heb nu eenmaal beloofd om zaakwaarnemer te spelen en ik neem mijn taak ernstig op.

1. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 of meer pagina’s.
"Gebroken" van Michael Robotham

2. Open het boek op pagina 123 en vind de vijfde zin.
"Ik doe mijn schoenen uit en zet ze op het achterbordes neer."

3. Post de volgende 3 zinnen:
"De lucht geurt naar suiker en kaneel. In de keuken staat Emma op een stoel met een houten lepel in haar hand. Ze heeft chocolade op haar kin."

Ziezo, dit stokje heb ik keurig aangenomen en ik gooi het op mijn beurt verder naar Chaplin, Miss Poppy & Lily en Donna, als ze er ten minste zin in hebben én een boek bij de hand, want mijn vrouwtje heeft hier bijna haar benen gebroken toen ze over stapels rommel klauterde op zoek naar het boek dat ze vorige week heeft gelezen...

17:41 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-04-08

Herademen

Vandaag kan ik eindelijk even herademen. In tegenstelling tot vorige dagen sloot het vrouwtje me vandaag niet op in de slaapkamer. Er weergalmt geen kabaal door het huis, er vliegen geen stofwalmen rond en de muren daveren even niet. De buren zullen blij zijn: vandaag liggen de werken ten huize Erkan stil. De aannemers komen pas maandag terug.

Wat is er intussen gebeurd? Het oude dak is eruit, het nieuwe ligt erop, de kader voor de lichtkoepel steekt erin en er is al een eerste dampscherm gelegd. Maandag volgt de isolatie en dergelijke en het geheel moet nog worden afgerond met de roofing. Het vrouwtje hoopt dat het niet meer gaat regenen, want eergisteren hebben zij en het baasje overal potjes moeten zetten om lekken op te vangen. Al bij al vonden ze het wel gezellig, dat ritmische getik van waterdruppels in de potjes en emmers, maar ze waren toch ook blij toen de aannemer alles kwam bijwerken. Gisteren regende het dan opnieuw, maar toen kwam er gelukkig niets meer naar beneden.

Ik kan vandaag dus weer mijn geliefde plekje voor het raam innemen. Het ziet er niet uit zoals vroeger, maar bon, ik doe daarover niet moeilijk. Zolang ik maar redelijk comfortabel voor het raam kan postvatten en de andere katten, merels en duiven in de tuinen kan gadeslaan.

Ter illustratie een paar foto's:

Ons oude dak                                 Ons ontbrekende dak               Mijn uitkijkpost (met stukje nieuw dak)

IMG_1486IMG_1501IMG_1503

08:37 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-04-08

Gezellig in hetzelfde (kleine) schuitje

Het is hier even stil geweest de voorbije dagen. Daar is een goede reden voor. Eigenlijk zijn er een paar. In het weekend lieten de baasjes me schandalig veel alleen. Ik begin stilaan de misnoegdheid van Erkan te begrijpen: persoonlijk ben ik van mening dat ik heel wat meer aandacht verdien dan ik kreeg. Voortdurend waren de baasjes onderweg om nog allerlei dingen te kopen voor de werken hier in huis.
Aangenaam is trouwens anders: we leven momenteel in onze slaapkamer van zowat tien vierkante meter. Daar, tussen de rommel, brengen we nagenoeg negentig procent van onze dagen door. Een kat zou zowaar claustrofobie krijgen... Maar ook het vrouwtje krijgt het er soms van op haar zenuwen. Haar benen staan al vol blauwe plekken van zich overal tegen te stoten. En dan zou je denken dat we 's avonds, als de aannemer naar huis is, kunnen herademen, dat we weer wat meer ruimte krijgen. Nee hoor! Ons hele huis is één grote vuilnisbelt en de baasjes krijgen de kriebels als ze al dat bouwafval zien liggen in wat ooit - vorige week nog maar - onze keuken en gezellige woonkamer was. Dus blijven we in de slaapkamer, de enige plek in huis waar we niet bang hoeven te zijn om onze voeten respectievelijk poten op te halen en een of andere bloedvergiftiging of tetanos op te lopen.
En net toen het vrouwtje dacht dat het niet erger kon worden, wordt ze ziek. Twee dagen griep heeft ze gehad. Als een hoopje ellende strompelde ze hier rond, een poging doend om de werken in de gaten te houden, haar werk af te krijgen, en zichzelf op de been te houden. Ik hoorde ze zielig mompelen dat zelfs haar oorlelletjes pijn deden. Persoonlijk kan ik me niet inbeelden hoe dat voelt, gewoon omdat ik geen oorlelletjes heb, maar aan haar gezucht en gesteun te horen is het geen lachertje.

Gelukkig gaat het nu weer beter met haar. En ook de werken schieten goed op. Gisteren leek het of de wereld aan het vergaan was, maar blijkbaar was het de aannemer die aan ons dak was begonnen. Gisteren is de ene helft eraf gekomen en daarna weer dichtgegooid met een nieuw dak. Vandaag volgt de andere helft. De man hoopt het hele dak tegen het einde van de week af te krijgen, zodat de werken in totaal maar een week vertraging zouden oplopen en ze volgende week kunnen verdergaan met de nieuwe muren voor de keuken. We zijn benieuwd of ze daar ook daadwerkelijk in slagen.
En dan wil ik nog eindigen met een raadseltje, een vraag die het vrouwtje zichzelf stelt. Al wie thuis een kat heeft, zal het wel al meegemaakt hebben: een wasmand vol fris gewassen en gestreken wasgoed, met de kat die zich erin genesteld heeft. Het vrouwtje vroeg zich af waarom katten zich in hemelsnaam zo graag in de wasmand neervlijen. Vroeger dacht ze dat dat was omdat het wasgoed zo heerlijk zacht is. Maar onze wasmand stond gisteren op het bed, dat toch veel zachter is, maar niettemin koos ik de wasmand uit om een dutje in te doen. Ze kon het niet begrijpen, maar joeg me er toch uit... Dat wasgoed was zowat het enige in huis wat proper, keurig en ordelijk was. Dat wilde ze graag zo houden. Kwestie van zich eraan op te trekken, figuurlijk dan...

08:26 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-04-08

Van korte duur...

Gisteren vertelde ik nog over het goede humeur van het vrouwtje. Hoe ze 's morgens vroeg in een rommelig en vuil huis liep te fluiten. Wel, dat gehuppel was maar van korte duur. Ik kan zelfs het precieze moment noemen waarop het zonnetje in huis achter dikke donderwolken verdween.

Aanvankelijk ging alles goed. Het vrouwtje zat in de slaapkamer, verborgen tussen stapels dozen, rustig te werken. Boven waren de aannemer en zijn helper de muren van onze keuken met veel kabaal aan het afbreken. Ik zat toen veilig verstopt in het verste hoekje onder het bed. Toen de muren verleden tijd waren, ging het vrouwtje eens kijken en ze kon niet geloven hoe groot de woonkamer annex keuken plots was, zo zonder muren. Ze straalde. De mannen gingen maar meteen verder met het uitbreken van het plafond. En toen: bam! Donderslag en dikke onweerswolken.
Het dak dat van achter het valse plafond tevoorschijn kwam, tartte iedere verbeelding. De aannemer merkte op: "dat is de reden waarom valse plafonds zijn uitgevonden". Om het met een mooie metafoor uit te drukken: het dak is zo rot als snot. De aannemer, de brave man, zei dat een keer goed op en neer springen op het dak al genoeg kon zijn om een verdieping lager neer te komen. De enige aanvaardbare oplossing, enkele nutteloze lapjes tegen het bloeden niet te na gesproken, was het hele dak eruit smijten en er een nieuw op leggen. Het vrouwtje hoorde het in Keulen en zelfs nog veel dichterbij ook donderen. Maar ze was het eens met de aannemer dat een nieuw dak inderdaad de slimste oplossing zou zijn, als ze niet binnen een jaar of 5 opnieuw wilde beginnen. 

Het voordeel van een nieuw dak is - vanzelfsprekend - een nieuw dak. Een doorlopend plafond en alle vrijheid om lichtkoepels te steken waar we maar willen.
Het nadeel is - behalve het voor de hand liggende financiële aspect - dat vrouwtjes hele planning in het honderd loopt. Wekenlang heeft ze alles tot in de puntjes zitten plannen, op elkaar afstemmen en mensen lastigvallen met ontelbare telefoontjes om toch maar te leveren wanneer zij dat wou. Nu moet ze al die mensen dus opnieuw gaan opbellen om alles uit te stellen. Ze heeft het donkerbruine vermoeden dat niet iedereen daar even gelukkig mee zal zijn... Maar het vrouwtje is als een pitbull: vasthoudend en koppig. En de mensen mogen van haar gerust op haar schelden, als ze maar krijgt wat ze wil.
De telefoonnummers liggen nu keurig klaar, agenda binnen handbereik. Klokslag 10u, wanneer alle winkels open zijn, begint het vrouwtje aan haar telefoneermarathon...

Dus lieve lezers, als jullie even mee willen duimen voor mooi weer, zodat de aannemer aan het dak kan beginnen, dan zou het vrouwtje erg dankbaar zijn. Ze stelde de aannemer voor dat ze desnoods de hele dag naast hem wilde staan met een paraplu of drie in de hand, maar dat zag die mens toch niet zitten. Het vrouwtje trouwens ook niet echt...

08:56 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

16-04-08

"Het" is in aantocht!

Het vrouwtje is vanmorgen in een opmerkelijk goede bui. Ze loopt zelfs te fluiten, ondanks onze eenzame opsluiting in de slaapkamer en lawaai alom in huis. Ik denk dat het iets te maken heeft met een mail die ze vanmorgen kreeg.
Ze klapte deze morgen haal laptopje open, checkte of er interessante e-mails waren, holde naar het baasje en jubelde: "de hond is zwanger!" Ik dacht aanvankelijk dat het codetaal was, want ook het baasje z'n gezicht fleurde op na dit mysterieuze bericht. Toen legden ze het ook aan mij uit: ze staan op een voorlopige reservatielijst voor een nieuw hondje. Rond deze tijd gingen de eigenaars van de honden naar de dierenarts om te definitief te laten bevestigen dat hun hond zwanger is, wat dus blijkbaar het geval is. En dus schreef het vrouwtje terug dat ze een van de dagen graag eens langskomen om naar de ouderdieren te kijken, kennis te maken en definitief te reserveren.
Conclusie: tegen eind juli een nieuwe hond in huis en baasjes in de zevende hemel! Het wordt een mooie dag, ondanks onze eenzame opsluiting...

08:11 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-04-08

Niets is nog wat het was

Niets is nog wat het was, maar dat is natuurlijk niet noodzakelijk slecht. Een aantal dingen hadden we vanzelfsprekend liever gehad zoals ze waren, de aanwezigheid van Erkan op kop, maar dat is nu eenmaal niet zo.
Eerste grote verandering: ik heb ontdekt hoe leuk mijn baasjes zijn. Vroeger moest ik niet zoveel van mijn baasjes weten. De enige van wie ik onverdeelde aandacht duldde, was Erkan. Maar nu zowel mijn baasjes als ik hier alleen en op elkaar aangewezen zijn, begin ik in de mot te krijgen dat ze de kwaadste nog niet zijn. Blijkbaar verrast mijn nieuwe ingesteldheid het vrouwtje. Toen ik gisteren bij hen op de zetel kwam zitten en luid spinnend met mijn pootjes tegen het vrouwtje haar been begon te "dabben", zoals zij het noemt, kon ze haar geluk niet meer op. En het is waar: ik ben graag bij mijn baasjes. Als het vrouwtje overdag in huis heen en weer loopt, loop ik graag met haar mee. Ze zei lachend dat het lijkt alsof ik met een elastiek aan haar benen vasthang.
Tweede grote verandering: we hebben geen keuken meer. Dit weekend brak de hel hier los. Een kabaal van jewelste, gesleur en gesleep met vanalles. Ik verstopte me in het donkerste hoekje onder het bed. Het vrouwtje deed ook nog eens de deur van de slaapkamer dicht, zodat ik veilig zat. Een paar keer vergat een onverlaat de deur weer achter zich dicht te doen en telkens sloeg het vrouwtje uit in alle kleuren van de regenboog en bulderde: "wie heeft die deur laten open staan??!!!". Ik mag namelijk niet buiten, ik ben een huiskat. En na het verlies van Erkan zou het vrouwtje een beroerte krijgen als ook ik zou verdwijnen om niet meer terug te komen. Maar ze hoefde zich geen zorgen te maken. Geen haar op mijn kop dacht eraan om mijn veilige schuilplaats onder het bed te verlaten om in dat lawaai en gedoe op verkenning te trekken.
Het vrouwtje krijgt hier de laatste tijd trouwens wel vaker zenuwtoevallen. Gisterenavond nog. Vandaag zou de aannemer de eerste steen (nou ja, gyprocplaat) leggen voor onze nieuwe keuken. Ze informeerde voor de veiligheid nog eens. De aannemer antwoordde: hoe? Was dat niet beginnen de 28e? Eerst dacht het vrouwtje dat hij een grapje maakte, dat hij haar voor de zot aan het houden was, maar nee hoor, hij meende het nog ook. Ik zag het vrouwtje d'r haren ten berge rijzen en terstond grijs uitslaan. Jullie moeten weten: onze keuken is volledig uitgebroken. Onze woonkamer stelt ook niets meer voor, want die is helemaal leeggemaakt, op twee lege kasten na die onmogelijk te verwijderen zijn, en de vloeren zijn uitgebroken. Het vrouwtje hokt nu in de slaapkamer, omringd door stapels rommel. Ze kookt op twee elektrische plaatjes die op de tuintafel liggen. Voortdurend is ze vanalles kwijt en stoot ze haar knieën, scheenbenen en dergelijke tegen een of andere doos vol rommel. Ze kan dus niet wachten tot alles weer in orde is en ze weer naar de woonkamer kan verhuizen. Ze wilde echt geen twee extra weken toevoegen aan het project "kamperen in eigen huis". Ze maakte zich wat kwaad en de aannemer beloofde om dan toch vandaag nog te komen, alleen iets later. Laat ons hopen dat we hem hier straks zien verschijnen...

Volgens het vrouwtje zullen er nog meer veranderingen komen, als de aannemer met zijn werkmannen weer weg is. Ons huisje zal naar het schijnt totaal onherkenbaar zijn als alles af is. Ik ben benieuwd... Zij trouwens ook.

09:07 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-04-08

De zaakwaarnemer

Ik ben Fonzie, de zwarte kater ten huize Erkan. Jullie hebben hier al heel wat over mij kunnen lezen, maar tot nu toe liet ik het schrijven en berichten over onze dagdagelijkse bezigheden liever over aan Erkan.

Zoals jullie misschien wel weten beschikken wij, dieren, over een extra zintuig. We kunnen voelen wanneer iemand bang, treurig, boos of blij is. Wij, dieren, weten direct of iemand goede of slechte bedoelingen heeft, of iemand open staat voor onze aanwezigheid of juist afkerig tegenover ons staat. En op dezelfde manier kunnen we ook communiceren met elkaar. De eerste dagen zonder Erkan waren voor mij niet gemakkelijk. Vanaf het moment dat ik hier aankwam, stond Erkan klaar voor mij. Hij ontfermde zich over mij en vanaf de eerste seconde dat ik hem zag, beschouwde ik hem in zekere zin als grote broer. Zoals jullie hebben kunnen lezen, bouwden wij tweeën hier regelmatig een feestje. Toen de baasjes zondagavond alleen thuiskwamen, wist ik dus even niet waar ik het had. Ik heb hem hele dagen lopen zoeken, zonder resultaat. Ik begreep er niks van.
Maar nu weet ik waarom. Via ons speciale dierenzintuig heb ik nog even met Erkan kunnen overleggen. Hij zei me dat hij het ginder boven goed had en dat ik me over hem geen zorgen hoefde te maken. Hij raadde me ook aan om, als ik me eenzaam voelde, de aandacht die ik van hem kreeg, bij de baasjes te gaan halen, want blijkbaar geven zij die maar al te graag. Hij gaf me ook een paar tips mee en tactieken om de aandacht van het vrouwtje te trekken. Hij zei: ga achter de bureaustoel van het vrouwtje zitten en maak geluid. Als ze niet reageert, is volhouden de boodschap, uiteindelijk zwicht ze wel, al is het maar om van dat ellendige gejank af te zijn. En daarna namen Erkan en ik afscheid, want hij heeft het nu zo druk met spelen en genieten en bovendien worden contacten tussen de dierenhemel en -wereld liefst tot een minimum beperkt.

En nu volg ik dus de raad op van mijn goede vriend. En het werkt wonderwel! Ik ga achter het vrouwtje zitten, jammer luid tot ze kijkt en loop dan naar mijn speeltje. Draait ze zich weer weg, dan begin ik opnieuw. En jawel hoor, uiteindelijk staat ze op om met mij te spelen. Ik ontdek nu ook hoe fijn het is om met de baasjes te spelen. Ik heb hier een kattenspeeltje met een belletje en een elastiek, waar ik graag op jaag als de baasjes ermee rondzwieren. En ik ben ook dol op de rolmeter die hier altijd binnen handbereik ligt.
Het vrouwtje zei me dat we maar beter goed met elkaar leren opschieten, want volgende weken zullen we op elkaars lip moeten leven. Blijkbaar gaan de baasjes ons huisje renoveren. Volgende week beginnen ze aan de keuken en daarna wordt de badkamer onder handen genomen. Dat betekent dus dat het vrouwtje en ik de eerstkomende tijd in de slaapkamer zullen moeten hokken. Dan is het natuurlijk een voordeel dat we wat met elkaar overweg kunnen.

Voorlopig zullen jullie het dus met mij moeten stellen. Erkan has left the building, maar op zijn verzoek houd ik de boel hier voorlopig draaiende. Hij vond het zonde om jullie zomaar in de steek te laten. Tot zijn opvolging verzekerd is, ben ik hier dus de zaakwaarnemer. Hopelijk krijg ik binnen een paar maanden nieuwe speelkameraadjes, en dan geef ik de toorts weer door, zodat jullie kunnen verderlezen over allerlei hondenavonturen. Maar tot dan moeten jullie het dus met mij stellen. Aan Erkan zal ik niet kunnen tippen, maar hopelijk lever ik toch aanvaardbaar blogwerk af, zodat Erkan trots kan zijn op mij... 

08:24 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-04-08

Let's all move on!

Dag lieve mensen, lezers van de Erkanblog,

 Hierbij nog een boodschap uit het hondenhiernamaals, of zoals het vrouwtje zegt: de dierenhemel.  Het gaat me hier goed, zeer goed zelfs. Ik voel me hier wel in mijn element! We kunnen hier de hele dag lang met balletjes spelen! In waterplassen liggen! In viezigheid rollen zonder dat er baasjes tegensputteren! We krijgen heerlijk te eten, maar niet met gouden lepeltjes, zoals wel eens wordt verteld, gewoon omdat wij geen lepeltjes kunnen vasthouden natuurlijk. Ons eten zit wel in gouden eetbakjes...
Alle wereldse rivaliteit tussen honden en diersoorten bestaat hier niet, iedereen speelt hier vrolijk samen. Ik moet jullie trouwens de groetjes doen van Woeffke en Woody! Zij hebben het hier ook goed. Ik wil dus alle baasjes die hier een vriend hebben rondlopen geruststellen: we zijn hier dolgelukkig!
En willen jullie het beste van al weten? Verdriet en spijt bestaan hier niet. We missen onze baasjes eigenlijk niet. Op de een of andere manier voelen we dat ze bij ons zijn en wij bij hen, dus kunnen wij hier met een gerust hart en zonder nostalgie plezier maken! Dit is echt hemels, echt waar...

Met mijn baasjes gaat het, voor zover ik het van hieruit kan beoordelen, ook goed. Natuurlijk, ze hebben het de voorbije dagen wat moeilijk gehad. Dat kan iedereen die ooit een dier heeft moeten afgeven, zich wel voorstellen. De eerste dagen liepen ze verloren rond. Herinnerde alles in huis hen aan mij. Maar intussen beginnen ze hun nieuwe leven alweer wat gewoon te worden. Ze zijn van plan om al mijn verhaaltjes hier af te printen en in een mooie map te bundelen, zodat ze later, als het eerste verdriet gesleten is, alles nog eens glimlachend kunnen teruglezen. Ze gaan ook een mooie foto van mij zoeken om in te kaderen. Niet dat er in huis nog geen foto's van mij hangen, maar de nieuwe foto gaat toch een voorkeursplaatsje krijgen.
En mijn vrouwtje zou mijn vrouwtje niet zijn als ze niet al aan de toekomst zou denken. Zo ken ik ze: niet bij de pakken blijven zitten maar zich op een nieuw avontuur storten. Om haar gedachten te verzetten heeft ze zich de voorbije dagen op een zoektocht naar een waardige opvolger voor mij gestort. Ze willen geen tweede Erkan, omdat ze vinden dat ik uniek ben (streelt ontzettend mij ego!), en dus willen ze geen nieuwe AmStaff. Maar dankzij mij (en alweer wordt mijn nekje weer wat dikker) zijn ze wel helemaal in de ban gekomen van de Staffies, dus nu gaan ze voor de Staffordshire Bull Terrier, de Engelse Stafford zoals die in de volksmond wordt genoemd. Die zijn kleiner dan ik, maar minstens even breed.
Blijkbaar vinden de baasjes dat een hond al heel wat moet doen om mij te evenaren, dus gaan ze maar meteen voor twee exemplaren. Ik kan enkel opgevolgd worden door twee honden, als dat geen compliment is! Straks ga ik nog naast mijn niet-bestaande schoenen lopen! En nu staan de baasjes dus op twee reservatielijsten bij twee verschillende topfokkers voor een reutje en een teefje. Nu kan ik daarover nog niet veel vertellen, want de beestjes zijn nog niet eens geboren, maar als alles in kannen en kruiken is en als mijn opvolging een reëel feit is, vertel ik - of mijn baasjes - jullie daar alles over.

De baasjes zijn nu dus in blijde verwachting voor twee nieuwe beste vrienden. En daar ben ik blij om! Zo zou ik het ook gewild hebben. Geen enkele hond, en bij uitbreiding geen enkel dier, wil immers treurige, zielige, snotterbaasjes! Nee, ik heb er hier met mijn medevriendjes over gepraat en we zijn het er over eens dat we allemaal blij zijn om wat we gekregen hebben, de meeste onder ons hebben een prachtleven gehad met onze baasjes, en we zouden het bijgevolg doodzonde vinden als ook niet andere diertjes daarvan zouden kunnen genieten. Dus ik sluit af met een boodschap voor alle baasjes die nu nog treurig zijn: blijf niet bij de pakken zitten en maak een nieuwe hond, een nieuwe kat, een nieuw konijn, een nieuwe vis, een nieuwe schildpad, een nieuwe fret, een nieuwe wandelende tak (en zo kan ik nog wel even doorgaan) even gelukkig als wij waren bij jullie!

 

08:20 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-04-08

Afscheid van een vriend...

Ik werd geboren op 17 april 2005. Zeven weken lang woonde ik met mijn broertjes en zusjes bij mijn moeder op een boerderij. Daarna verhuisde ik naar mijn baasjes. Zij ontvingen mij met open armen, leerden me zitten, liggen, pootjes geven, komen, blijven en wat weet ik nog allemaal. We liepen door velden en wegen, reden heel wat kilometers af met de auto, in binnen- en buitenland. Ik maakte kennis met Fonzie, mijn beste kattenvriend, en samen zetten we geregeld het huis op stelten. Ik ontdekte hoe fijn het is om met takken te spelen en dat balletjes nóg leuker zijn. Ik hield overdag het vrouwtje gezelschap en bracht structuur in haar dag. Weer of geen weer, regen of zon, iedere dag wilde ik op mijn vaste uren gaan wandelen, wat het vrouwtje dan ook altijd deed. Ik speelde urenlang met het baasje, we renden over grasvelden en modderpaadjes en na al dat spelen zocht ik me steevast een modderige poel uit om even in af te koelen. We hadden hopen pret en plezier. Soms waren de baasjes wel eens boos op me maar lang duurde dat nooit. Mijn baasjes en ik, wij waren twee handen op één buik.

En toen begon de epilepsie. Dierenartsen verzekerden ons dat epilepsie niet gevaarlijk was. Dat ik daar stokoud mee kon worden. De baasjes kochten pilletjes, schakelden over op nieuw eten, gooiden hun dagplanning regelmatig om, zodat ik op tijd en stond mijn pilletjes kon krijgen. Ze zegden afspraken af om bij mij te kunnen blijven als het niet zo goed met me ging. Ze maakten kennis met valium en consoorten en steeds weer moest mijn dosis geneesmiddelen worden aangepast. Maar de aanvallen bleven komen. Soms leek ik wel een flipperkast, zoals het baasje het noemde. Met flipperende ogen en oren door de kortsluiting in mijn hersenen. Met trillende spieren en schokkende ledematen. En de baasjes die doodongerust afwachtten tot het weer beter werd. En van dierenarts naar dierenarts holden in de hoop ergens een afdoende remedie te vinden. Maar die werd niet gevonden. Die was er niet.

Nu kom ik dus afscheid van jullie nemen. Ik heb er genoeg van. Na alweer een weekend vol aanvallen hebben de baasjes en ik het opgegeven. Het was genoeg geweest. We gingen nog een laatste keer wandelen. Nog een laatste keer met de takken spelen. Nog een laatste keer achter balletjes lopen. Nog een laatste keer afkoelen in een modderige poel. Nog een laatste keer in de auto. Nog een laatste keer knuffelen met de baasjes. Nog een laatstje aaitje. Toen werd ik slaperig. Met de baasjes dicht bij me, heb ik mijn oogjes dicht gedaan. Het is voorbij...

 En nu moeten mijn baasjes verder zonder mij. Zoals er voor alles een laatste keer was, zo is er voor hen nu voor alles een eerste keer. Alles een eerste keer zonder mij. Thuiskomen zonder dat ik kwispelend aan de deur sta. Gaan slapen zonder mij eerst nog een plasje te laten doen. Opstaan zonder dat ik hen uitbundig begroet. Gaan werken zonder eerst met mij te gaan wandelen. Vooral het vrouwtje heeft het daar erg moeilijk mee. Ik was haar vaste compagnon tijdens de dag. Ik hield haar gezelschap en ik dwong haar in een vast patroon van werken, wandelen, spelen... Nu zit ze daar alleen aan haar computer. Een beetje verloren. Ook Fonzie begrijpt er niets van. Hij weet niet waar zijn beste vriend naartoe is. Hij zoekt overal in huis en staat jammerend naast het vrouwtje, alsof om te vragen: "waar is Erkan???". Waardoor het vrouwtje alweer in tranen uitbarst.

 Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie aandacht het voorbije jaar. Voor al jullie reacties. Voor jullie medeleven. Ik hoop dat jullie er nog een laatste keer zijn nu, niet voor mij, maar voor mijn baasjes. En ik zeg vaarwel.

Het is voorbij.

 

Erkan, 17 april 2005 - 6 april 2008

IMG_1458

08:42 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |