30-06-08

Alleen op de wereld...

Hallo lieve mensen, ik ben terug! Jullie waren hopelijk toch niet ongerust over mijn afwezigheid in blogland? Er was niets ernstigs aan de hand, hoor. Mijn baasjes waren gewoon een weekje op vakantie. Vorige week trokken ze de deur achter zich dicht en lieten mij moederziel alleen achter. Terwijl zij in Zuid-Frankrijk berg op en berg af liepen, had ik hier het hele huis voor mij alleen. Gelukkig kwamen de moeder en de zus van het vrouwtje iedere dag even langs om mijn eetbakje bij te vullen, me wat gezelschap te houden en een beetje met me te spelen. Momenten waar ik telkens weer naar uitkeek, want ik mag dan wel een kat zijn, echt graag alleen ben ik niet.
Gelukkig stonden de baasjes er na een weekje weer. Toen ik de voordeur hoorde en de stem van het vrouwtje, holde ik luidkeels miauwend naar de deur en blijkbaar waren mijn baasjes even blij om mij weer te zien, want ik werd de volgende vijftien minuten uitgebreid geknuffeld.

En nu zijn we dus weer verenigd. Gisteren gingen de baasjes meteen nog maar eens op bezoek bij Chris en Susie en natuurlijk Hector. Naar hun brede glimlach te oordelen toen ze weer thuiskwamen gaat het uitstekend met dat kleine beestje. Hij loopt al goed rond op zijn nog onzekere beentjes, eet al wat korreltjes en heeft de harten van de baasjes al helemaal gestolen. Als hij hier is - binnen 2 weken! - zal ik hem maar onmiddellijk duidelijk maken dat hij niet moet denken dat hij hier met alle aandacht moet gaan lopen, want zo gemakkelijk geef ik mijn status van heer en meester in ons huisje niet af! Stiekem hoop ik ook dat we goed met elkaar overweg zullen kunnen en dat ik er een nieuwe speelkameraad bij krijg, met wie ik kattekwaad kan uithalen en de boel op stelten zetten...

In alle euforie is het vrouwtje wel vergeten om foto's te nemen van Hector, hoewel ze haar camera in haar handtas had gepropt. Wie dus de laatste foto's van Hector en zijn broertjes en zusjes wil zien, kan altijd eens een kijkje gaan nemen op de site van kennel Of Rambostaff.

10:04 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-06-08

Nog vier!

Nog vier weken te gaan. Nog vier weken wachten en dan krijg ik mijn langverwachte speelkameraad. Mijn vrouwtje toonde me daarnet de laatste nieuwe foto's van Hector en we waren allebei meteen helemaal verkocht:

hector 4 weken 016hector 4 weken 017hector 4 weken 028

13:01 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

13-06-08

Helemaal vergeten...

Leen wees me er zonet op dat het vandaag vrijdag de dertiende is. Verdorie ja, daar had ik helemaal nog niet aan gedacht. Opeens gaat er een wereld van mogelijkheden voor me open! Ik zou overal bijgelovige mensen kunnen gaan bang maken met mijn zwarte katverschijning! Zelfs mijn vrouwtje was het helemaal vergeten. Nu is het zo dat ze niet helemaal wakker is vandaag. Gisterenavond heeft ze een bescheiden girls night gehad met een goede vriendin en daar hoort nu eenmaal witte wijn bij, en jammer genoeg heeft dat zo zijn gevolgen voor haar levenslust vandaag. En als het vrouwtje maar wat zit te suffen, dan leg ik me ook gewoon ergens op een zacht plekje om wat te soezen. Zoals ik al verteld heb, houd ik er niet zo van om alleen te spelen. Ik vind dat het vrouwtje mee moet spelen, maar daar is ze blijkbaar vandaag niet toe in staat. Of ze vertikt het gewoon, dat kan ook...
Maar voor wie het echt niet kan laten, voor wie het lot wil tarten: hier is hij dan, de zwarte kat op vrijdag de dertiende:

IMG_1523

17:01 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

10-06-08

In sneltreinvaart (stop aub!)

Na de vreugde van zondag om ons nieuwe hondje, waren het gisteren weer traantjes die ik bij de baasjes zag. Toen ze terug thuiskwamen van een terrasje en nog even bij de fretjes gingen kijken, troffen ze Freddie dood aan in de tuin. Het beestje zag eruit alsof hij rustig op het gras had liggen genieten van het zonnetje en nooit meer wakker is geworden. Het was voor de baasjes compleet onverwachts. Ondanks zijn 7,5 jaren was onze Freddie nog steeds een opgewekt, speels, altijd vrolijk diertje. Al een paar jaar was hij stekeblind, maar dat weerhield hem er niet van om vrolijk door de tuin te hotsen, regelmatig tegen een muurtje of een struikje op te botsen, even verbaasd te blijven staan om vervolgens huppelend zijn weg door de tuin in een andere richting verder te zetten, tot het volgende obstakel.
De baasjes denken dat hij zijn broertje, de Witte, te hard miste. De Witte was de rustigste van de hoop, maar wel stiekem de leider van de troep. Nu de Witte er niet meer is, denken de baasjes dat het voor Freddie ook niet meer hoefde. De enige troost die de baasjes hebben, is dat Freddie rustig is ingeslapen, in tegenstelling tot de doodstrijd van de Witte. De baasjes vrezen dat er in de toekomst nu nog meer fretjes zullen volgen. Ina, het enige vrouwtje, was immers twee handen op één buik met de Witte.

Het gaat hier wel in sneltreinvaart. Op een dikke twee maanden tijd zijn we al met drie huisdieren minder. Eerst het grote Erkan-drama. Daarna het Witte-verdriet, gevolgd door de Freddie-schok. Voor de baasjes mag die trein nu halt houden om weer wat passagiers op te laden (Hector), zonder er te laten afstappen.

07:44 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-06-08

Daar is ie dan!

Gisterenavond lieten de baasjes me plots alleen. Vond ik heel bizar, want meestal zijn ze op zondagavond graag rustig thuis, om zich mentaal op de week voor te bereiden. Maar vreemd genoeg vertrokken ze gisteren in een enorm goede bui, dus hun bestemming moest wel iets zijn om naar uit te kijken.
Toen ze een paar uurtjes terug thuis kwamen, was hun glimlach mogelijk nog groter. Ik snapte er niets van. Ik was heel blij dat ze er weer waren, en sprong vrolijk met mijn speeltje heen en weer rond hun benen en zij speelden lekker wild mee. Ze zeiden: "Ach Fonzie, binnenkort ga jij de tijd van je leven beleven. Wat ga jij kunnen spelen, zeg". Blijkbaar waren ze weer naar Chris en Susie gereden, je weet wel: de baasjes van onze Hector. De pupjes zijn nu exact drie weken oud, en eindelijk was het moment gekomen om persoonlijk kennis te maken met Hector. De mensen uit Limburg, die de eerste reutjes mochten kiezen, hadden elk hun hondje al uitgezocht en mijn baasjes reden dus vol verwachting naar Belsele om te weten te komen welk hondje de komende jaren ons huisje en leven zal delen. Hier is ie dan: de eerste foto van Hector in de armen van het vrouwtje:

IMG_1596IMG_1597

 

 

 

 

Dit is Hector, die jullie binnenkort veel beter zullen leren kennen als verteller op deze blog. Want inderdaad, binnen een paar weken geef ik de blogfakkel door aan deze kleine rakker. Dan ga ik weer heerlijk genieten van zalig katten-nietsdoen en mag dat bolletje hond zich hier komen uitsloven om op regelmatige basis verhaaltjes neer te pennen.
Zelfs ik kijk uit naar de komst van onze nieuwe beste vriend. Als ik de baasjes mag geloven, zal dat beestje net als ik graag spelen en wat wil een wildebras als ik meer dan een al even wilde en ondeugende speelkameraad? Laat hem dus maar komen, die Hector! Ik zal 'm wel snel duidelijk maken wie hier de plak zwaait, maar ook wat de leukste spelletjes zijn die gegarandeerd de aandacht van de baasjes opleveren!

07:23 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-06-08

Entertainment yesterday night

Mijn lusteloze bui is blijkbaar aanstekelijk. Het vrouwtje had er gisterenavond ook van. Het baasje moest gaan eten met het werk, dus zaten wij met ons tweetjes alleen thuis. Soms vindt het vrouwtje dat wel al eens aangenaam, omdat ze dan ongegeneerd naar chick flicks op Vijf-tv (of "Wijf-tv", zoals het baasje die zender noemt) kan kijken. Ze is dol op romantische, zeemzoeterige, soms al eens grappige, volledig van begin tot einde voorspelbare films met happy ending. Ideaal op een luie avond met een glaasje (flesje) wijn erbij, zonder dat het baasje vanop de achtergrond idiote - maar meestal terechte - commentaar geeft bij alweer de zoveelste scène onder romantisch maanlicht. Maar gisteren dus niet. Hoeveel ze houdt van chick flicks, zoveel gruwelt ze van "waargebeurde" drama's over vrouwen die afgetroefd worden door hun echtgenotes, kinderen die spoorloos verdwijnen en na tien jaar plots weer opduiken of geliefden die over de dood heen van elkaar blijven houden. Voor het vrouwtje moet het licht verteerbaar zijn en vooral goed aflopen. Sex & The City, the Movie is bijvoorbeeld zo'n film die ze graag zou willen zien, hoewel ze maar al te goed weet dat die waarschijnlijk zal tegenvallen en ze achteraf spijt heeft dat ze haar zuurverdiende centjes heeft uitgegeven in de cinema, terwijl ze net zo goed had kunnen wachten op de dvd.

Maar goed, gisterenavond dus. Verveling troef. Het vrouwtje voelde zich eenzaam en zielig. Dus wat deed dat gekke mens? Ze opende een flesje rode wijn, zette wat zeemzoeterige muziek op, en kweelde luidkeels mee terwijl ze zich zelfs aan een dansje waagde in onze nieuwe living. "Zie mij hier bezig, zielige trien", dacht ze met haar glas wijn in de hand, en ze sloot veiligheidshalve maar de gordijntjes. Of liever: de pasgekuiste lamelletjes (zie eerder deze week). Ze wilde nu ook weer niet dat de halve straat kon zien dat ze zielig in haar eentje een feestje bouwde. Terwijl ze zo lekker liep te zingen en te dansen, nam ze ook mijn speeltje in de hand. Twee vliegen in één klap dacht ze: het vrouwtje aan het dansen en mijn speeltje hupte vrolijk mee op de maat van de muziek. En zo brachten wij al dansend en zingend en spelend onze avond door. Het vrouwtje vond zichzelf wel een beetje pathetic, maar we hebben ons toch goed geamuseerd.

08:17 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-06-08

Entertainment tonight (en today)

Ik zou de gelegenheid even te baat willen nemen om jullie allemaal te bedanken voor de ideetjes die jullie me aan de hand deden om verveling tegen te gaan. Voor de duidelijkheid zal ik ze hier nog even opsommen en voorzien van opmerkingen:

- Raf stelde voor dat het vrouwtje een grotere krabpaal moest kopen. Daar kan ik me helemaal in vinden. Mijn vorige exemplaar staat momenteel nat te worden in de tuin en doet dienst als buitenverblijf voor onze - inmiddels nog maar - vier fretten. Het ding is naar buiten verhuisd toen ze hier onze living aan het renoveren waren en is nooit meer terug naar binnen gekomen. Een beetje jammer, maar toch ook niet helemaal onbegrijpelijk, aangezien in het verleden zowel Erkan in zijn jonge tijd, als ik en de fretten het arme ding al van alle kanten hebben geattaqueerd. Het vrouwtje heeft hier in afwachting van een nieuwe installatie wel een krabplank gehangen, maar die fungeert om eerlijk te zijn enkel als decoratie. Ik gebruik veel liever de nieuwe, rieten linnenmand die de baasjes het voorbije weekend aanschaften en voorlopig in de keuken plaatsten, aangezien onze badkamer nog steeds een bouwwerf is.
Nog steeds diezelfde Raf opperde ook dat mijn baasjes een nieuw poesje in huis moeten halen om mij gezelschap te houden. Volledig mee eens! In principe is het vrouwtje daar ook wel voor te vinden. Zij zou ons hele huisje volproppen met beestjes, en stiekem hoopt ze dat ze ergens een klein, zielig, achtergelaten en eenzaam vondelingetje aantreft dat ze kan adopteren en omringen met haar dierenliefde. Gisteren merkte het baasje vanuit het raam een vogel met gebroken vleugel op straat op, en het vrouwtje wilde al meteen naar buiten hollen om het zielige schepsel te redden van een gewisse dood, maar dan wint haar verstand het weer van haar peperkoeken hartje. Binnenkort komt hier al een klein hondje bij en dat is al meer dan genoeg werk. Op dit nieuwe-katje-voorstel schudde het vrouwtje dus vastberaden het hoofd.
Raf is blijkbaar een heel inventief beestje, want zijn voorstellen zijn nog steeds niet uitgeput. Hij stelde ook voor om als een razende door het huis te crossen. Beste Raf, dat doe ik maar al te vaak, ik vind dat ook helemaal te gek! Soms ga ik zelfs helemaal uit de bocht en regelmatig loop ik zelfs een stukje de muren op, omdat ik niet meer tijdig kan remmen. Dat balletje terugbrengen doe ik echter niet. Ten eerste omdat ik mijn vrouwtje ook wat beweging wil gunnen en ten tweede omdat dat balletje alweer ergens verdwenen is.

- Poesie, Sloeber en Leen dan weer stelden voor om met de snoeren van de computer te spelen. Dat heb ik vroeger een keer geprobeerd en ik kreeg daarop zo'n uitbrander van het vrouwtje, dat ik die draden sindsdien maar wijselijk links laat liggen. En aan Leen wil ik ook nog even zeggen dat ik helemààl niet op Garfield lijk! Dat is gezichtsbedrog! En zeggen dat zwart afslankt... Nee, echt, ik ben niet echt dik. Mijn baasjes zorgen ervoor dat ik redelijk wat beweging krijg en bovendien geven ze me light eten, zodat ik niet op een pompon op poten begin te lijken.

Zo, dat was het weer zo'n beetje voor vandaag. Het is gelukkig al een stuk koeler geworden. Volgens het vrouwtje mag wel het zonnetje terugkomen. Het is ook nooit goed...

09:10 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-06-08

Kies zelf maar!

Intussen is onze Hector twee weken oud. Nog even geduld en we kunnen ze zelf eens gaan bekijken. De baasjes hopen dat de andere mensen snel hun reutje uitkiezen, zodat we hier snel weten welk dotje pluis nu eigenlijk onze Hector wordt... Want hoe kunnen ze nu weten welke pup ze het schattigst moeten vinden, als ze niet weten welke de onze wordt? Het zou nogal onnozel zijn om de pup van andere mensen schattiger te vinden natuurlijk...

Het vrouwtje merkte trouwens op dat ze stilaan op hondjes beginnen te lijken. Op de vorige foto's hadden ze volgens haar wel wat weg van uit de kluiten gewassen molletjes, maar het baasje zei dat dat kwam omdat hun oogjes nog dicht waren.

Nu goed, welke zouden jullie kiezen? Moeilijk, nietwaar?

jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 013jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 020jill pups 19-05-08_ 2 weken oud 015

13:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

02-06-08

Jengelen

Kennen jullie het werkwoord jengelen? Of neuten, zoals het vrouwtje zegt? Dat is wat ik volgens haar aan het doen ben. Kun je het me kwalijk nemen? Het is warm, ik verveel mee en het vrouwtje vindt andere dingen veel belangrijker dan mij. Ik maak haar dus duidelijk hoe ik me voel: lamlendig

IMG_1563
Ik ben zin in niets. Alle ramen staan hier open en toch wordt het niet frisser. Ik wil spelen en als het vrouwtje dan toegeeft aan mijn gejengel of geneut, dan merk ik dat het eigenlijk te warm is om achter een stom speeltje aan te lopen. Ik heb echt last met mezelf, met the unbearable lightness of being.

Met het vrouwtje is het trouwens al niet veel beter gesteld. Zij sleept zich ook van hier naar daar. Daarstraks wilde ze wat actief zijn, omdat ze dacht dat ze haar motor op die manier wel op gang zou krijgen. Ze begon aan het schoonmaken van de lamelletjes voor de ramen. Jullie moeten weten dat wij in plaats van gordijnen zulke vertikale latjes hebben, die je met behulp van een stokje kunt draaien en met een koordje kunt ophalen. Dat koordje is trouwens een te gek speeltje! Als ik de andere poezen in blogland een tip mag geven: ga in die koordjes hangen, pret en ambiance in huis verzekerd! De honden onder jullie mogen dat natuurlijk ook proberen, maar ik weet niet wat daarvan het resultaat zal zijn. Erkan heeft het nooit uitgeprobeerd. Mijn baasjes waren mijn geklooi met die dingen echter al snel grondig zat en hebben de koordjes hoog genoeg opgebonden, zodat ik er niet meer bij kon. Maar goed, die lamellen dus. Die zijn tijdens onze werken zo afgrijselijk, onaanzienlijk en waanzinnig vuil geworden, dat het vrouwtje ze daarstraks in een opstoot van kostbare energie besloot schoon te maken. Al snel merkte ze dat dit niet echt een aangenaam werkje was. Ten eerste zijn er wel twintigduizend driehonderd latjes (of zo leek het toch) die een voor een moesten afgeveegd worden. Ten twee hangen die dingen nooit stil (interessante entertainmentkansen voor mij). Ten derde kon ze er ook niet té veel kracht op zetten, want anders zouden die prutserige koordjes kapot gaan. En ten vierde was voornoemde opstoot van energie en goede intenties maar van korte duur, zo bleek. Na tien keurig gekuiste latjes (en dus nog twintigduizend tweehonderd negentig vuile latjes te gaan) had ze er al meer dan genoeg van, maar omdat ze nu eenmaal begonnen was, heeft ze de rest van de dingen onder luid gezucht, gevloek en gekreun toch maar verder afgewerkt. Na het laatste latje plofte ze in de zetel neer en besloot de rest van de dag niet meer te bewegen.

Intussen zijn wij hier stiekem aan het hopen dat het eens stevig onweert, hoewel zowel het vrouwtje als ik niet dol zijn op donder en bliksem, maar misschien wordt het zo weer wat luchtiger en kunnen we weer naar behoren functioneren...

16:59 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |