25-07-08

In het park

Iedere morgen neemt het vrouwtje me ergens mee naartoe op de fiets. Soms rijden we naar het dorpscentrum om naar de trams te kijken, soms langs de spoorlijn, en vandaag gingen we naar het park. Daar lopen eendjes, en joggers, en andere fietsers en af en toe ook een ander hondje. Het vrouwtje zegt dat ik al goed meeloop. Ze heeft zo'n lange looplijn waar ze me aan vastmaakt. Als ik niet meer verder wil, of ik wil mijn eigen willetje doordrijven en een andere richting uit gaan, dan laat het vrouwtje de lijn los hangen, zodat zij in haar richting verder kan wandelen en na een paar meter volg ik ook altijd in looppas, want ik ben bang om alleen achter te blijven en de weg naar huis niet meer terug te vinden.
Het vrouwtje zegt ook dat ik een serieus karaktertje heb. Ik noem het liever anders: ik zeg liever dat ik weet wat ik wil en er dan ook voor ga.

IMG_1728IMG_1724IMG_1725IMG_1727

Gisteren waren we trouwens op bezoek bij de ouders van het vrouwtje. Ze moesten een dvd terugbrengen en aangezien het mooi weer was, mocht ik nog even in de tuin spelen. En gespeeld heb ik! Met Yitze, de grote zwarte hond des huizes tegen wie ik al luidkeels durf uitpakken. Met de struiken en planten daar in de tuin. Ik heb zelfs ontdekt dat er een gat zit in de haag tussen hun tuin en die van de buren, dus besloot ik om ook maar even de omgeving te gaan verkennen. Blijkbaar vonden de baasjes dat niet zo prettig, maar dat zal mij worst wezen. Jammer genoeg zit er in die haag ook een poortje, zodat mijn uitstapje niet al te lang duurde. Ik heb daar zo als een gek rondgehost, dat de baasjes me uiteindelijk "voor mijn eigen goed" hebben opgepakt en naar huis zijn teruggekeerd, waar ze me in de bench zetten zodat ik kon uitrusten. "Straks val je steendood", zeiden ze. Wat weten zij daar nu van? Ik was me net zo goed aan het amuseren... Maar ja, zij zijn de baas en wat kan ik daar als klein mormeltje tegenin brengen? Niets...

08:44 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-07-08

Altijd maar bijleren

Ik heb het voorbije lange weekend weer heel wat nieuwe dingen gedaan met de baasjes. Ik sta er echt versteld van hoe ze ze telkens weer verzinnen. Zaterdag hebben we met de auto gereden. Een kort ritje, maar wat mij betreft lang genoeg. Ik ben precies niet zo'n fan van auto's. Maar de baasjes zeggen dat we nog wel een paar ritjes zullen doen en dat ik het op de duur wel fijn zal beginnen te vinden. Blijkbaar reed Erkan héél graag mee met de auto. Ik kan het me niet voorstellen, maar we zullen zien. We reden naar de polder, waar ik vrij mocht rondlopen door het lange gras. Ik was zo bang dat de baasjes me zouden achterlaten, dat ik hen uit voorzorg maar op de voet volgde. Ik mocht er niet aan denken dat ik daar plots moederziel alleen zou achterblijven... Mijn vrouwtje heeft daar wel heel hard gevloekt, want in de polder zit het vol met vieze muggen en ze werd gestoken in haar hals, op haar wang en het ergste van al: op haar ooglid. Een uur later zag ze er met haar dik oog uit alsof het baasje haar had afgetroefd, wat natuurlijk niet het geval was!
Zondag namen de baasjes me dan mee naar de tramhalte, waar we tot mijn grote schrik niet alleen toekeken, maar ook nog eens op een tram stapten! Gelukkig bleven ze de hele tijd dicht bij me en gingen we op een rustig plaatsje zitten en uiteindelijk vond ik het op die tram nog best leuk. We reden naar het stadscentrum, waar we wat hebben rondgelopen tussen de mensen, om dan weer met de tram terug naar huis te rijden.
En dan gisteren wandelden we naar de ouders van het vrouwtje. Die wonen hier een paar straten verder en wilden mij ook graag eens zien, en tegelijk zagen de baasjes een goede gelegenheid om me Yitze wat beter te leren kennen. Jammer genoeg moet ze niet veel van mij weten. Het vrouwtje zegt dat Yitze al te oud is voor een jong geweld als ik.
Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik na al die uitjes heerlijk heb geslapen in mijn mandje! Ik kan trouwens al redelijk goed zitten op commando en ook naar mijn mandje gaan als de baasjes het zeggen. De baasjes zeggen dat ze heel trots op me zijn en wat kan een hondje nog meer wensen?

08:46 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-07-08

Dikke vrienden

Sommige van jullie vroegen zich af of Fonzie en ik al beter overeenkomen. Fonzie en ik zijn de beste vrienden, alleen moet ik van zijn speelgoed blijven als hij met het vrouwtje aan het spelen is. Dat moet ik nog wat leren: andersmans quality time respecteren. Maar ik ben ook zo graag overal bij, zeker als er gespeeld wordt. Maar het vrouwtje heeft gezegd dat ze Fonzie niet mag verwaarlozen nu ik erbij ben gekomen, dus af en toe moet ik toekijken hoe zij fijn spelen.
Maar regelmatig laat het vrouwtje mij ook mijn hartje ophalen. Ofwel speelt zij met mij, ofwel mag ik met Fonzie spelen als hij er zelf ook zin in heeft. En dat we beste maatjes zijn, zie je op deze foto's:

IMG_1712

IMG_1715
Het vrouwtje stond er trouwens versteld van hoeveel Fonzie kan verdragen van mij. En dat moet ik inderdaad ook toegeven: hij is behoorlijk tolerant ten opzichte van mijn wilde kuren. Dikwijls staat het vrouwtje hoofdschuddend toe te kijken en te overwegen of ze me zou kalmeren, maar dan bedenkt ze dat Fonzie wel zal duidelijk maken wanneer ik te ver ga. Dus laat ze ons maar doen en zelf uitvechten hoe ver we beiden kunnen gaan...

 

13:45 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-07-08

Speeltijd!

Ik heb hier in de paar dagen dat ik bij mijn baasjes woon, al een aantal nieuwe spelletjes uitgevonden, hoewel het vrouwtje zegt dat ík die niet heb uitgevonden, dat die bestaan sinds er puppies zijn.

Eén ervan heet "hard tegen hard" ofwel "de aanhouder wint". De spelregels gaan als volgt:
1. Speler 1 (=vrouwtje) zegt "mand!".
2. Speler 2 (= ik) gaat in zijn mandje.
3. Speler 1 draait zich om en verwijdert zich van de plaats van het mandje.
4. Speler 2 springt zo snel hij kan weer uit zijn mandje en probeert zich in veiligheid te brengen (bijvoorbeeld onder een sofa, waar speler 1 er niet bij kan).
Als speler 1 erin slaagt speler 2 halverwege te onderscheppen, dan brengt speler 1 speler 2 terug naar het mandje zonder een woord te zeggen. Slaagt speler 2 er echter in een veilig plekje te bereiken, dan moet speler 1 speler 2 trachten bij zich te krijgen en begint het hele spelletje terug bij punt 1.
Het spel eindigt wanneer één van beide spelers zich gewonnen geeft.

Voorlopig is mijn vrouwtje de onbetwiste winnaar van dit spelletje, hoewel ik me dapper verweer. Soms spelen we wel een half uur lang voor ik de handdoek in de ring gooi. Geloof mij: op een half uur kan je heel wat ontsnappingspogingen uit het mandje wagen!

Vanmorgen hebben we trouwens ook dolle pret gemaakt. Ik was net wakker, mijn baasje liet me buiten en daarna maakten de baasjes zich klaar voor de dag terwijl Fonzie en ik het varken uithingen in de woonkamer, weliswaar onder het toeziend oog van het vrouwtje. Ik hoorde het vrouwtje zuchtend tegen het baasje zeggen dat ik toch zo onnoemlijk wild was vandaag. Het feit dat Fonzie de hele tijd voor mijn neus heen en weer drentelde om me uit te dagen vertelde ze er niet bij. Ze werd al moe van alleen maar naar mij te kijken en vroeg zich af hoe ze in hemelsnaam de dag zou moeten doorkomen. Ze nam me dus een stukje mee naar de plaats waar onze auto geparkeerd staat, zodat ik wat kon wandelen. Terug thuisgekomen zette ze me in de fietsmand en fietsten we naar het station. Daar liepen we wat heen en weer door het gras, om vervolgens weer naar huis te fietsen. Thuisgekomen liepen we nog een paar keer op en neer door de straat, zodat ik nog een plasje kon doen en toen hoopte ze dat ik wel moe zou zijn. Ha! Verkeerd gedacht! We speelden voornoemd spelletje nog een keer, maar van al die actie daarvoor was ik blijkbaar toch wat vermoeid, want na een kwartiertje heb ik het maar opgegeven. Met een immense zucht van opluchting zette het vrouwtje zich aan haar computer, terwijl mijn oogjes dichtvielen.

Het vrouwtje bedenkt trouwens iedere dag weer nieuwe activiteiten voor me. Zo nam ze me gisteren alweer mee op de fiets naar het station. Daar stonden we op het perron te wachten, ik wist niet waarop. Tot er plots een bel rinkelde en er een immens gevaarte op ons af kwam denderen. Toen dat gevaarte vlak voor ons stopte, weerklonk er een luide "pssssjjjjjjjt" en gingen er allemaal deuren open, waaruit mensen te voorschijn kwamen. Vervolgens hoorde ik een fluittoon, de deuren gingen weer dicht en dat gevaarte vertrok weer onder luid gedreun. De hele tijd stond ik ietwat geschrokken toe te kijken, maar aangezien het vrouwtje blijkbaar helemaal niet bang was van dat grote ding en gewoon rustig stond toe te kijken, kalmeerde ik ook.
Ze is trouwens ook begonnen met me een aantal bevelen aan te leren. Zo heb ik al een flauw vermoeden van wat "zit!" betekent. Blijkbaar moet ik dan op mijn poep gaan zitten en volgt er een koekje. Perfect doe ik het nog niet, want ik wil ook niet té gemakkelijk zijn natuurlijk, maar aan koekjes kan ik nu eenmaal moeilijk weerstaan.

Het leven van een pupje zit blijkbaar vol verrassingen, altijd weer nieuwe dingen te ontdekken, altijd weer andere dingen te leren. Daarom ga ik nu nog even wat slaap inhalen, zodat ik er voor de rest van de dag weer tegen kan. Wie weet wat mijn vrouwtje nog allemaal verzint...

IMG_1709

08:26 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-07-08

Territoriumdrang, foei en melksnorren

Ik kreeg daarstraks de schrik van mijn leven. Ik dacht dat Fonzie mijn vriendje was, maar blijkbaar is onze vriendschap niet onvoorwaardelijk. Ik wilde met zijn speeltje spelen. Dat heeft zo'n leuke kleurtjes en er hangen zelfs twee klingelende belletjes aan! Ja, ik weet wel dat ik een mand vol speelgoed heb, soms kan ik er zelf nauwelijks bij, maar dat speelgoed van Fonzie was al een hele voormiddag naar mij aan het lonken.
Nu was het vrouwtje net met Fonzie en zijn speeltje aan het spelen. Ik dacht: laat ik vrolijk meedoen! Plots klonk er uit Fonzies richting een diep gegrom en geblaas. Ik wist niet waar ik het had en het vrouwtje verdedigde mij niet eens. Ze deed een stap opzij en liet ons het zelf uitvechten. Zij beperkte zich tot toekijken van aan de zijlijn. Ik probeerde het nog een paar keer, maar Fonzie bleef ineengedoken blazend naar mij loeren, dus uiteindelijk heb ik het maar opgegeven en ben ik met mijn eigen speelgoed gaan spelen.
Verder wil ik jullie ook even informeren over mijn leerproces. Eén woordje ken ik al héél goed, omdat ik het al twaalfhonderd keer heb gehoord: "Foei!". Niet dat ik me erdoor laat weerhouden om door de stapel oud papier te razen, aan het vrouwtje haar handtas te trekken of mijn pootjes tegen de rand van de zetel te zetten, maar ik weet intussen wel dat het vrouwtje dat niet leuk vindt. Da's toch ook al iets, nietwaar? "Mand!" ken ik ook al. Het vrouwtje moet me wel begeleiden, maar onderweg naar mijn mand begint het me dan te dagen wat daar vorige keer mee bedoeld werd, en aangezien het vrouwtje altijd zo hyperenthousiast is als ik iets goed doe, storm ik steevast naar mijn mandje en spring er met een duik in. Dan krijg ik altijd een stevige knuffel.
Vanmorgen zijn we trouwens weer even gaan fietsen. We reden naar de ouders van het vrouwtje, een paar straten verderop, waar ik mocht kennismaken met Yitze, de hond des huizes, die blijkbaar Erkan zijn mentor was, en van op een afstandje heb ik ook kippen gezien. Wat een bizarre beesten zijn dat, zeg! En lawaai dat die ene kip maakte! Het vrouwtje legde uit dat ze net een ei had gelegd, maar ik weet niet wat een ei is...
Ik krijg hier ook altijd lekker eten. Korreltjes met platte kaas. Volgens het vrouwtje is dat goed voor mijn beenderen. Mij zal dat eerlijk gezegd worst wezen, ik vind het gewoon lekker en stort me dan ook altijd vol overgave op mijn bakje. Het resultaat zien jullie hieronder. Het vrouwtje zei dat ik een melksnorretje had, maar dat is niet waar. Het is een plattekaassnor!

IMG_1705
Liefs, Hector.

18:08 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-07-08

Euh...

Euh... hm... het vrouwtje heeft gezegd dat ik hier regelmatig iets moet komen vertellen. Erkan deed het, Fonzie doet het en nu moet ik een poging ondernemen. Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Ik moet opeens zoveel...
Gisteren moest ik plots een halsbandje aan. Een geel ding met een bandanastukje aan. De baasjes vinden het superschattig, ik vind het vooral irritant! Ik moet ook regelmatig mee de straat op. Ik begrijp niet waarom, maar telkens als ik geslapen, gespeeld of gegeten heb, pakken ze me op en zetten ze me buiten, waar we wat heen en weer drentelen tot mijn baasjes tevreden zijn. Waarover? Daar ben ik nog niet uit.
Maar dat 'moeten' is nog niet zo erg als dat 'niet mogen'. Ik mag niet bijten. Niet in vingers of tenen, niet in kussens, niet in schoenen, niet in de zetel, niet in mijn halsbandje, in niks! Ik mag niet met mijn pootjes op de zetel. Ik mag niet uit mijn mandje komen als mijn baasjes "mand!" hebben gezegd. Ik mag niet met het speelgoed van Fonzie spelen. Ik mag heel veel niet.
En dan al die nieuwe dingen die ik hier doe. Wandelen aan een bandje, een hele opgave, vind ik persoonlijk. En dan die auto's en bussen die voorbijrazen...
Deze morgen, om half zes, vond ik het welletjes geweest. De nacht had lang genoeg geduurd. Buiten met het vrouwtje, even spelen, nog even een tukje doen en daarna nam het vrouwtje me mee naar de bakker. Op de fiets! Ze zette me met mijn dekentje in een mandje aan het stuur en samen wandelden we naar de bakker. Aangezien ik het blijkbaar goed deed, zijn we teruggefietst. In de namiddag kregen we dan al bezoek van een vriendin van het vrouwtje. Die had haar hond meegebracht en na de eerste overdondering en achterdocht, hebben we toch een beetje samen gespeeld, onder toezicht weliswaar.
Al die nieuwe indrukken, ik word er bij momenten zooooo moe van...

21:30 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-07-08

Een klein zwart scharminkel

Mensenlief, wat hebben ze hier nu toch weer binnengesmeten? Een klein zwart scharminkel. Ik vraag me af hoe zo'n klein mormel zo'n grote bek kan opzetten...
Vanmorgen kwamen de baasjes thuis en ik had meteen in de smiezen dat er iets niet pluis was. Het vrouwtje droeg voorzichtig een onbestemd pakketje in haar armen, dat ze vervolgens neerzette op de keukenvloer. Komt daar toch geen miniatuurhondje uit gekropen, zeker?! Een piepklein ding, dat eerst nogal onzeker om zich heen loerde en daarna meteen op me af kwam rennen. Met zijn voorpootjes plat op de grond en zijn poepje in de lucht, zodat zijn miezerig staartje als een antennetje door de lucht zwiepte, begon hij naar mij te keffen. Ik wist niet waar ik het had. Blijkbaar waren ook de baasjes wat verwonderd over die plotselinge blijk van zelfvertrouwen, maar ze keken breed glimlachend toe. Persoonlijk ben ik eerder terughoudend en van zo'n directe aanpak raak ik altijd wat van mijn stuk, dus ik sprong snel op de kast om van op een veilige hoogte de kat (nou ja) uit de boom te kijken. Dat beest, dat blijkbaar Hector heet, stortte zich meteen op zijn mandje met speelgoed (en op dat van mij, godbetert) en molesteerde maar al een knuffelbeer en een bijtkoord. Uiteindelijk werd de nieuwsgierigheid me toch te machtig en besloot ik poolshoogte te gaan nemen. Voorzichtig ging ik even snuffelen aan dat nieuwe ding hier in huis en blijkbaar wil Hector doodgraag vriendjes met me zijn, want hij crosste overal achter me aan. Nu houd ik ook wel van een spelletje en ik moet zeggen dat het leuk was om weer een speelkameraadje te hebben. We hebben elkaar dus even nagejaagd, wat verrassend leuk was, maar na een tijdje vielen Hector zijn oogjes toe en toonden de baasjes hem waar zijn plekje is, waar hij dan ook meteen in slaap viel.

De komende tijd zullen Hector en ik hier de blogruimte met elkaar delen, al naar gelang wie het meeste te vertellen heeft...

IMG_1694IMG_1688IMG_1687IMG_1693IMG_1689

17:02 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-07-08

Kleine keffers

Vanmorgen stond in de krant dat kleine keffers gevaarlijker zijn dan grote honden zijn, dat zij hun baasjes, voorbijgangers en andere honden vaker aanvliegen dan andere honden. Dat is nu net wat het vrouwtje al jarenlang beweert. Van grote honden is ze niet bang. Natuurlijk stort ze zich niet vol overgave op iedere grote hond die ze op straat tegenkomt, maar bang is ze niet. Als ze kleine hondjes ziet, zal ze al eens wat vaker een omwegje maken. Ze moet er niets van weten, van kleine keffers.
Volgens onderzoek van een Amerikaanse universiteit is de teckel het agressiefst, op de voet gevolgd door de chihuaha. Nu wil het toeval dat het vrouwtje een hekel heeft aan teckels. Nu ja, toeval. Een aantal jaar geleden werd ze van in de rug aangevallen door een teckel. Ze liep voorbij het beest, zelfs op een degelijke, niet-bedreigende afstand, en toen ze er voorbij was, stortte dat mormel zich plots op haar been. Los door haar broek, haar hele kuit zag blauw, rood en groen. Tetanosspuiten waren het gevolg en een week lang een opgezwollen en uiterst pijnlijke kuit. Sindsdien moet ze van teckels niets meer weten.
Natuurlijk is het vrouwtje slim genoeg om te weten dat het niet de honden zelf zijn die zo agressief zijn. Het zou maar erg zijn als ze dat zou beweren, als ex-eigenaar van een Amerikaanse Stafford en toekomstige eigenaar van een Engelse Stafford. Ze weet goed genoeg dat het probleem, zowel bij de kleine keffers als bij de grote "gevaarlijke" honden, bij de eigenaars ligt. De kleine honden waarover sprake, worden behandeld als poppen en rotverwend, de grote gevaarlijke moordmachines worden opgestookt door baasjes die hun hond zien als een verlenging van hun ego.
Maar toch, het vrouwtje is blij dat het nu eindelijk eens de kleine exemplaren zijn die met het label "agressief" in het nieuws komen. Over de grote is al genoeg geschreven....

08:55 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-07-08

Nog één week!

Ja beste mensen, nog één week en het is zover. Nog zes keer slapen en de rust is hier definitief voorbij. Volgende week zaterdag gaan mijn baasjes Hector ophalen. Gisteren gingen ze al stevig winkelen bij Tom & Co. Natuurlijk hebben we hier nog een aantal spulletjes van wijlen Erkan, maar een aantal dingen hebben ze toen ook weggegooid. Hector krijgt de eetbakjes van Erkan. Zijn naam staat er nog op, maar omdat ze het niet over hun hart kunnen krijgen die te verwijderen, krijgt Hector zijn naamlabeltje naast dat van voorganger Erkan. Het puppiehalsbandje en de wandellijn van Erkan liggen hier ook nog te wachten op zijn opvolger. Maar Hector krijgt een gloednieuwe bench, een nieuw mandje en nieuw speelgoed. Het beestje zal zich alvast niet vervelen, ook al omdat ik het vrouwtje heb beloofd om me samen met hen over die kleine spruit te ontfermen.
Het enige wat het vrouwtje nu nog wil kopen, is een rieten mandje voor op de fiets, zodat Hector op termijn mee kan rijden als de baasjes eens een pintje willen gaan pakken in Antwerpen. De gelukzak, mij laten ze altijd moederziel alleen thuis. Later, als Hector groot is, gaan ze dan zo'n karretje kopen dat achter de fiets meerijdt, want als hij zo groot wordt als zijn vader, dan zal fietsen met Hector aan het stuur niet meer zo praktisch zijn...
Gisteren gingen ze nog een laatste bezoekje brengen aan Chris en Susie en Hector. Ze konden het niet laten. De pupjes waren net heftig aan het spelen en gingen bijna door hun dak van plezier toen mijn baasjes even kwamen meespelen. Op een gegeven moment had het vrouwtje Hector in haar armen en aan ieder been nog twee pupjes, die vol overgave probeerden haar veters mee te sleuren en haar schoenen te ontleden. De baasjes moesten lachen, maar waren stiekem ook blij dat ze maar één hondje hadden besteld en niet de hele bende. Wat een drukte, zeg! Chris en Susie mogen het hebben... 
Voor jullie mijn vrouwtje weer aan haar oren trekken over een gebrek aan foto's: hier is Hector, 7 weken oud.

IMG_1679

10:43 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

02-07-08

Lekker klussen

Het vrouwtje is vandaag niet zo heel blij met mijn aanwezigheid. Ik amuseer me nochtans kostelijk! Kijk, het zit zo: nu Hector binnen anderhalve week hier de hoop komt vergroten, wilde het vrouwtje van haar laatste dagen vakantie profiteren om de living en keuken in orde te maken. Zoals jullie weten zijn die onlangs gerenoveerd, dus het plafond moet nog geschilderd worden en de muren behangen. Niet echt klusjes die je doet met een jonge pup in huis. Dus begon ze gisteren vol goede moed het plafond te schilderen. Een groot stuk plastic afdekking op de vloer, de kasten en de sofa en schilderen maar.
Dat was echter buiten mijn levendige interesse, tomeloze speelsheid en verfrissende aanwezigheid gerekend. Ik vind die afdekking persoonlijk het einde. Ik neem een aanloopje, duik op - of onder - de plastic en vecht een robbertje uit met het deksel van de verfpot. Soms verstop ik mijn speeltjes expres onder het zeil om er daarna als een raastige achteraan te gaan. Dolle pret verzekerd! Maar het vrouwtje trekt zich de haren uit het hoofd. Het deksel van de verfpot heeft ze al veilig weer op de pot gezet. Ze is er blijkbaar als de dood voor dat ik op dat deksel spring (dat ligt met de verfkant naar boven) en daarna lekker in de woonkamer en op de zetel rondren met verfpoten. Spatjes op het zeil probeert ze altijd meteen op te vegen (om dezelfde verfpotenreden) en de randen van het zeil heeft ze proberen te zekeren door er iets zwaars op te zetten, zodat het zeil niet voortdurend op een propje ligt, want ze zegt dat het op die manier niet veel zal helpen tegen verfspatten op de vloer. Wie geeft er nu om verfspatten op de vloer als het hier zo'n speeltuin is?! Mijn vrouwtje dus...

08:51 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-07-08

Schaamte...

Vele onder jullie gaven het vrouwtje onder haar voeten dat ze geen fotootje had genomen van Hector. Gelukkig waren Susie en Chris zo lief om nog enkele prachtexemplaren door te mailen zodat jullie toch niet op jullie honger blijven zitten.

Op verzoek dus: Hector - 6 weken oud

 

hector

hector8

08:21 Gepost door Hector en Fonzie in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |